someday...

chuzame

aos feitos me remito. unha soa mirada pode ser o crime perfecto

are you ready?

chuzame

que fará o carteiro se o cadelo non lle deixa entregar o que ten que entregar? foi a miña trampa para comezar a correr antes de tempo. a distancia protexe. ten máis valor un papel escrito que calquera promesa dita, triste pero é así... e se non que llo digan a Dufresne.

chuzame

e dende fóra véseche tan vulnerable

(iso é porque me encanta que me miren con tenrura, para que mentir?)

chuzame

canto vou botar de menos estar namorada de ti

así de sinxelo

chuzame

r - e - s - u - r - r - e - c - c - i - ó - n!!!!! 

chuzame

ti si que es listo...

chuzame

o que non me mata faime máis forte

chuzame

escuridade. no Charol nunca hai boa luz. saio do baño aturdida. o soldado volveu a intentalo por milésima vez. e mentres boto auga no baño sinto esa dor punzante no peito. alcohol en vena e chuvia fóra. por que carallo me tes que doer tanto? abro a porta e aínda baixaron máis as luces. escuridade absoluta. aparece da nada e pon unha man no meu corazón, por un momento parecía que deixaba de desangrarme... por un momento. respiro o seu aroma. caio na trampa, na rede, no labirinto. bebo da súa boca. o tempo párase, volve a ir rápido. semella un cd raiado. e sigo sen saber porque non funcionou. mal sabor de boca, como cando vomitas.

o bico perfecto é aquel que nunca se repite.

chuzame

o amor acaba xusto onde empeza... é circular.

chuzame

running to the light

chuzame

sábado ás dez da noite metida en cama cunha de estas para non pensar...

que non cunda o pánico, esta noite xa caio co sono eu soa.

chuzame

O instinto. Hai quen sabe usalo, hai quen non. Pitido de orellas, o meu sentido arácnido afinado e listo como un detector de metais. Non sei porque se puxo a falar comigo. Incredulidade pola miña parte. Preséntaseme para a miña sorpresa. Entre a música alta e o alcohol que debe levar en sangue cústame entenderlle. Aproveitou a escusa para achegarse máis, tamén axudou que me sacaba dúas cabezas, repetir o seu nome mentres case me bica a orella. Eu sorrío inxenua. Non, non pode ser... Pero cando pitan os oídos é por algo. Contoume que acaba de abrir negocio propio e que ía camiño dos 30 sen complexos. Foi divertido porque ao día seguinte e coa resaca evitaría lembrarse de porque veu a min… Mentirnos a nós mesmos é fácil que mentir ao resto do mundo. Ademais, había quen xa estaba agardando polos seus beizos con impaciencia.

O bo desta little town é que cando coincides con alguén unha vez sempre repites, e quedei coas ganas de certificar unha cousa.

chuzame

sequía

chuzame

e polas noites non podo durmir porque me persigue o teu olor... como un gas en expansión

chuzame

"o derradeiro sorriso. sorríchesme... papá e mamá alí detrás falando de non sei que cousas. onte, no hospital, e o tempo detense, estírase como unha goma xigante. había néboa nos teus ollos, e sen darte conta tatuabas ese sorriso na miña alma. para sempre. foi o teu regalo de despedida? miña avoa, miña velliña, quen me contará agora contos de cando eras nena e corrías libre monte arriba, rodeada de animais? a quen lle vou dicir que o mozo de Catu ten moitas vacas? ti sabías que este conto que foi a túa vida chegaba ao seu fin... esas cousas sempre se saben e os teus ollos que confesáronmo"

isto escribino o xoves... aquela noite... e hoxe? hoxe xa pasou unha semana. ti non estás e é como se eu fose un caracol á que lle arrincaron a súa cuncha... sempre estabas, sempre protexías. e eu non me daba conta. chegaba con que existises, con saber que estabas. como o latexo do corazón, ese movemento inocente que fai que sigamos vivos. e hoxe soñei que volvías estar mal... outra vez no hospital, outra vez verte así... a min hai unha semana que se me parou o corazón cando chamou papá para dicir que xa morreras. nervioso, confuso, doído. e eu camiñando por Ourense nunha nube... o mundo seguía. semellaba que nada cambiara. a xente vivindo as súas vidas, alleos a todo o que eu sentía. ese mismo día soñei que tiña unha vespa e que te levaba de paseo por toda A Peroxa, e que facíamos unha festa en casa, porque non morreras... sabes? quérote moito máis do que cría... SI, moito máis. perdoa por tardar tanto en dicircho, creo que xa o sabías. a min esas cousas nótanseme nos ollos. teño medo... eu nos teus ollos víame, sabía quen era. agora teño que volver a aprender sen ese espello. ollándote aprendín a descubrir o que hai en min. cústame dicirche adeus... cústame... porque para min segues vivindo, doutra maneira, agora podo contarche cousas que antes nunca terías entendido. e non me dá a gana de dicirche adeus... non sei se fago ben ou mal. só sei que non quero perderte. dende o sábado durmo con aquel mantón azul que era teu... parezo idiota. non podo evitalo. non o controlo. e o medo a desaproveitar a vida... outra vez tócame ser valente, pero hoxe estaba cansa. necesito parar o tempo e volver a ser a de sempre.

abril de 2007

chuzame

e colorín colorado, este conto rematou.

chuzame

frozen.

chuzame

volvinme alquimista? nutria? que máis dará...

chuzame