Febreiro 2012


basado en feitos reais and dor26 Feb 2012 04:03 p.m.

Hoxe tería 80 anos

 

 

casualidades24 Feb 2012 02:22 p.m.

Unha vez dixerónme que era como a Maga. Eran outros tempos, cando era unha ionqui, na cidade de augas douradas. Lembreime lendo o xornal. Por que? Quizais porque daquela era esa gran personaxe xogando coas casualidades. Agora non, transmutei nunha especie de Cortázar da vida. Nada se lle escapa á miña intución. Disimulo, sempre disimulo. Discrección, é mellor que non saiban que sei.

7º arte24 Feb 2012 11:18 a.m.

Un conto sobre o amor, a incomunicación na era do absoluto dixital, as casualidades, fobias e arquitectura.

(Pilar con acento porteño)

eu enténdome and persoal22 Feb 2012 11:21 p.m.

Un déitase na cama que fai, sempre di meu pai. Canta razón

 

basado en feitos reais and íntimo e persoal22 Feb 2012 11:07 p.m.

Quero soñar que noutra vida serei revisor de tren, pero no século XX cando todo era analóxico (as cámaras, as cartas), cando aínda ninguén inventara a palabra dixital. Daquela as agullas do reloxo non corrían tanto, tiñan mellor calidade de vida. Sempre paraban a tomar o té inglés e o chocolate suizo. O tren ten algo que non ten o coche ou o avión. Un glamour antigo, como se fose unha lenda de Hollywood. Viaxar cara ningures ou cara a raíz dos silencios…

casualidades and family woman and saudade21 Feb 2012 06:41 p.m.

Tiña noventa e tres anos, eu nove. Era o 20 de febreiro de 1993. Era sábado o día que o avó da Peroxa morreu. Lémbroo como se fose agora, como estivese alí mesmo. Cada palabra, cada mirada, cada silencio. Esa noite algo cambiou para sempre nas miñas entrañas. Desprenderme, deixar ir. Era tan inocente, tan confiada e feliz… Nun segundo, ese segundo no que o avó deixa de respirar, ese segundo no que miña nai non nos esconde a verdade, non a disfraza, ese segundo no que comprendín que nada,  que non somos donos de nada nesta vida. Nin sequera o tempo que compartimos. A realidade pode ser imperfecta, incompleta, ás veces dolorosa, pero existe. É tan que real que te podes abrazar a ela, non é un conto ou unha fantasía. O problema nunca é a morte, xamais o foi. O problema é saber vivir a vida.

Hoxe, coma entón, coma sempre, coma todos os días, daría un brazo por poder volver a abrazalo unha soa vez. Sentilo preto de min, o seu olor, as súas mans grandes e gastadas de escribir cartas. A súa mirada de vello mestre de escola. Aquela bondade abrumadora que irradiaba e que o enchía todo. Mira avó, mira no que me convertín. Xa son grande, pero aínda sigo a ser a túa nena. Perdina e recupereina só para ti.

Hoxe, hai seis anos que operaban a meu pai dun tumor de próstata. Casualidades. Aínda non, aínda non, cantaban baixiño as fotografías do salón protexéndonos das vellas pantasmas. Era a guerra e aquel tempo que a vida nos quitou hai 19 anos recuperámolo en meu pai, en seu fillo,  o mesmo día.

Por algo eu non creo no azar.

(20 de febreiro de 2012)

 

7º arte13 Feb 2012 05:09 p.m.

Coidado co orgullo

basado en feitos reais13 Feb 2012 04:54 p.m.

Toño e Mariano viven na rúa, en Madrid. Almas errantes. Mariano leva na rúa dende os 15 anos, xoga ao futbol, é porteiro do equipo español de fútbol na rúa. Ten a voz desgarrada polas vivencias, como unha guitarra que resiste a desatención do seu dono.

Toño acabou na rúa despois de telo todo. Informático, divorciado. Compartir non é dar o que che sobra, é dar o pouco que tes. Le libros, escribe e pasa moitas horas, moitísimas no Prado. En vez de contar a súa vida semella que está a recitar

Estes son os pequenos grandes milagres que podes atopar de madrugada nun programa dedicado en corpo e alma ao dichoso deporte rei.

7º arte and basado en feitos reais and espectadora10 Feb 2012 10:22 p.m.

Os noso futuro non é noso. O fado, o destino está en mans duns homes (e quizais algunha muller) que non nos coñecen. Xamais nos viron, non se cruzarán con nós pola rúa. Eles van helicóptero ou jet privado. O máis probable é que vivan noutro país. Viven como se nós non fosemos reais. Non existimos. Non somos nin peóns, non, eses cobran e viven mellor ca nós.

Non existimos? Non? De verdade? Por moito que disimulen, por moi ben vestidos que vaian, aínda con todo o ouro do planeta nos seus maletíns de pel, a súa comida somos nós. Simples mortais.

Mágoa que non espertemos…

family woman02 Feb 2012 09:36 p.m.

Xa non necesito que creas en min. Foi un segundo da miña vida que o vai cambiar todo. Non o verás, non o sentirás, non o apreciarás nin o valorarás. Pero eu si, é a semilla que me faltaba no meu xardín.