Marzo 2010


b.s.o.31 Mar 2010 08:41 p.m.

Every positive action has a reward.

auga pasadísima31 Mar 2010 11:05 a.m.

É o de sempre

S

á

l

v

a

t

e

 

T

I

b.s.o. and íntimo e persoal30 Mar 2010 12:39 p.m.

“(…)Xa non necesito tanto que o resto do mundo me queira. XA me queren. É un cambio de protagonista das miñas neurosis (…)” Leonor Watling

máis que papel30 Mar 2010 10:46 a.m.

Sobre o Muiñeiro Ouveador de Arto Paasilinna:

“A aparición deslumbrante dun novo tipo de heroe: o rebelde ecoloxista-maníaco-depresivo e o seu curioso ouveo no profundo da fraga” (Dominique Giou, Le Fígaro)”
arroutadas and as apariencias enganan and basado en feitos reais and íntimo e persoal29 Mar 2010 10:40 a.m.

Perdín o tren. Non foi casualidade nin mala sorte.  A coartada perfecta. Fixen outra vez que o universo xirase ao meu ritmo. E volven a darme un Oscar… Que ben se me dá mentir, é a mellor defensa contra un mentiroso.  Reacciono, a defensa Luzhin. Acabáronse os xogos. E sen darme conta provoco unha bifurcación na miña vida. Todo cambia. Despacio, suave como unha caricia, constante. E sei o que vai pasar… Aí vén o tsunamí, o terremoto. Quizais xa veña de lonxe pero eu non puiden velo ata hoxe.

amor escríbese con H22 Mar 2010 12:43 a.m.

Já gastámos as palavras pela rua, meu amor,
e o que nos ficou não chega
para afastar o frio de quatro paredes.
Gastámos tudo menos o silêncio.
Gastámos os olhos com o sal das lágrimas,
gastámos as mão à força de as apertarmos,
gastámos o relógio e as pedras das esquinas
em esperas inúteis.

Meto as mãos nas algibeiras
e não encontro nada.
Antigamente tínhamos tanto para dar um ao outro!
Era como se todas as coisas fossem minhas:
quanto mais te dava mais tinha para te dar.

Às vezes tu dizias: os teus olhos são peixes verdes!
e eu acreditava.
Acreditava,
porque ao teu lado
todas as coisas eram possíveis.
Mas isso era no tempo dos segredos,
no tempo em que o teu corpo era um aquário,
no tempo em que os meus olhos
eram peixes verdes.
Hoje são apenas os meus olhos.
É pouco, mas é verdade,
uns olhos como todos os outros.

Já gastámos as palavras.
Quando agora digo: meu amor…,
já se não passa absolutamente nada.
E no entanto, antes das palavras gastas,
tenho a certeza
de que todas as coisas estremeciam
só de murmurar o teu nome
no silêncio do meu coração.
Não temos já nada para dar.
Dentro de ti
não há nada que me peça água.
O passado é inútil como um trapo.
E já te disse: as palavras estão gastas.

Adeus.

Eugénio de Andrade – Adéus

pelis22 Mar 2010 12:33 a.m.

(estaba convencidísima que era dos Cohen…)

Explotando nubes

auga pasadísima and basado en feitos reais and mens sana in corpore sano22 Mar 2010 12:30 a.m.

que raro se me fai non pensar en ti nada máis erguerme. como todas as mañás.

que raro se me fai. alivio, descubro que agora teño máis sitio no meu corazón para min.

que raro se me fai non cruzar a delgada liña vermella.

que raro se me fai ter que salvarte e non sentir nada paranormal.

que raro se me fai preguntarche por cousas que xa sei e non sufrir un ataque de ciumes.

que raro se me fai aconsellarte coa sabiduría dun Jedi. colgo o teléfono coa confianza dun monxe budista. o meu sorriso de lado non engana. nunca sabras como te desdobrei para poder soñarte. e agora…

non te quero. e saír a correr

saudade07 Mar 2010 10:24 p.m.

pois si, incrible, pero certo, de momento resisto a tentación.

persoal07 Mar 2010 10:19 p.m.

como me gusta a sensación de non ter NADA que perder…

pelis07 Mar 2010 10:04 p.m.

“(…) É como se tiveses onte, hoxe e mañá nunha mesma habitación. Ninguén sabe o que pode pasar”

amor escríbese con H and basado en feitos reais and eleccións and íntimo e persoal05 Mar 2010 11:29 a.m.

Son feliz porque xa non son escrava do Amor

basado en feitos reais and casualidades and cuvi and íntimo e persoal and miradas02 Mar 2010 12:00 p.m.

A sala de informática da FFT estaba pechada. Merda, murmurei. Tiña que imprimir o traballo para  entregarlle á de Didáctica do español. Saín voando cara Empresariais. Aínda brillaba o sol. Pasei por diante das dúas paradas de bus, baixei a costa e cando xa vía a entrada, xente descansando dalgún mestrado, fumando, entón vin esa silueta que son quen de recoñecer a quilómetros, a anos luz. Non deixei de camiñar, estaba de costas non me viu. Disparouseme o pulso, mareeime e caín como unha pedra contra o chan. Non sei o tempo que estiven inconsciente, creo que abrín os ollos cando sentín esa corrente eléctrica polo meu corpo. Ah, mira que ben, tiveron que chamar a unha ambulancia, eu sempre tan discreta. Ataque ao corazón fulminante. E ese olor… ese aroma… agochado na retina, eses ollos. Unha vez pedinlles matrimonio a eses ollos. Hai mil anos. Case non me recoñece. Agora estou máis guapa, agora xa non son tan nena e sei que intúe que agora se me dá mellor iso de xogar ao poker. Coñéceme como se me parise. E de súpeto xa non me lembro de nada, de absolutamente nada do que veu despois deses ollos. Sucedáneos, falsa anestesia e amnesia para o corazón. Ninguén pode competir coa persoa que che cambiou a vida. Ao final conseguín imprimir.

basado en feitos reais and soños01 Mar 2010 01:16 a.m.

“Lembro que quero coller un tren. Hai cola por todas partes. Fai que non me ve, ou realmente  non me ve? Sigo ao meu. Cando me toca a min a señorita que me atende enfádase porque non xa non quedan billetes. Tiñas que ter sido máis previsora. Tampouco quedan para autobus. Dáme a risa, nin que fose a fin do mundo… Brazo con brazo, hombro con hombro. Agora si que me ve.

– Resulta que quedei sen billete.

– Vaia putada, non?

– Pois… creo que non… realmente eu aínda non teño que coller ese tren.

– Ah…

Tomamos algo na cafetería da estación. Non coñezo a cidade, non a recoñezo por moito que me esforzo. Cóllolle a maleta, imos ata o andén. Estou algo impaciente, teño medo de que perda o tren. Mírame, tócalle marchar. Cústalle pero ao final arranca e dáme un abrazo. Forte, moi forte. Píllame de sorpresa. Déixome levar, o meu corpo amóldase, son dúas pezas que encaixan. Pecho os ollos, síntome en paz. Cando volvo abrilos vexo outra vez esa mirada… Pero coma sempre a miña inxenuidade é máis grande. Que che pasa? Que tes? Non me aguanta a mirada e non o entendo.

– Pero ti non te dás conta??

– Pero… darme conta de que? É que che xuro que non sei de que me falas… Que saín onte!

– Non podo estar sen ti…

– QUE? Boh, non digas parvadas, veña que vas perder o tren. (Volvo a rir, enfádase)

– Que cho digo en serio, que N-O-N   P-O-D-O   E-S-T-A-R   S-E-N  T-I.

Quédome sen aire nos meus pulmóns. Por primeira vez na miña vida… O meu xesto cambia sen darme conta. Observo incrédula mentres un “non pode ser” rebota unha e outra vez dentro da miña cabeza.”

Esperto totalmente desorientada e paralizada. Escoito como miña nai xa anda a remexer coa aspiradora. Debín quedar durmida, penso para min cando consigo volver respirar con normalidade.  É sábado 27 de febreiro de 2010