Xaneiro 2010


saudade30 Xan 2010 06:13 p.m.

A min tamén  me pasa… A ti non?

eleccións and eu enténdome30 Xan 2010 06:10 p.m.

primeira fase do experimento:

– o suxeito, a través dun xogo consciente/inconsciente no que se lle provoca buscando unha reacción a unha acción planificada con anterioridade.

de observarmos calquera tipo de reacción/casualidade de natureza estraña pasaremos á segunda fase do experimento.

(continuará…?)

miradas29 Xan 2010 11:02 p.m.

intuición + deducción + sentido común = (…)

basado en feitos reais and íntimo e persoal29 Xan 2010 03:19 p.m.

Que raro se me fai que as cousas me empecen a saír como eu quero. Supoño que é a falta de costume. (sorriso idiota)

basado en feitos reais and eu enténdome28 Xan 2010 03:23 p.m.

É curioso como nalgún momento (non sei en cal)  deixei de lembrarme dos bicos que dei para lembrarme só dos que non cheguei a dar.

Agora? Mmmm,  pois estou a quedar sen memoria. E tan feliz.

viaxes27 Xan 2010 10:17 p.m.

de nada serve que me resista á tentación, así que

family woman27 Xan 2010 03:11 p.m.

26 anos. Así de golpe. De onde saíron? Ás veces síntome esa nena sensible, inocente, alegre que non atende a razóns. Outras vexo á muller á que moitos lle piden consello. É certo, sigo a ser unha “niña-mujer” como me bautizaron hai dez anos. Teño días moi bos. Momentos brillantes nos que podo facer maxia só cunha mirada. Teño días nos que todos me queren ao seu lado e estou segura que calquera pode namorar de min. Pero tamén teño días nos que nin eu me aguanto, días no que as ganas de saír correndo, fuxir e morder a quen ouse dirixirme a palabra. Coma absolutamente todo o mundo. Pero eu non entendo a vida sen ti, sempre xuntas, dende antes de nacer, quizais por iso me guste tanto estar soa, porque te teño a ti, porque no meu corazón sempre estás comigo. Por iso  xamais me sinto soa. Sería capaz de matar se alguén che fixese dano. E cambio a miña felicidade pola túa mil veces ou as que fagan falta. Perdoa se ás veces pago contigo os meus medos, sei que estás cansada de escoitarme repetilo. Prometo ter máis paciencia. Prométoche que nunca nos perderemos. E vaias a onde vaias, fagas o que fagas, eu xa estou orgullosa de ti.

 A túa metade

eu enténdome and pelis23 Xan 2010 12:03 p.m.

Para aprender a atopar primeiro debes aprender a agochar

basado en feitos reais20 Xan 2010 10:24 p.m.

que ganas teño de acabar cos testcoller o coche

eu enténdome20 Xan 2010 09:50 p.m.

toca mollarse.

basado en feitos reais and pelis and soños19 Xan 2010 02:42 p.m.

Non volvas, non escribas, non chames, faime caso, fagas o que fagas ámao, como amabas a cabina do cine Paradiso.

_________

volverei só visita?

amor escríbese con H18 Xan 2010 09:58 p.m.

one

debe ser amor aceptar que NUNCA estarás comigo

(cando te vas dar conta?)

eu enténdome18 Xan 2010 09:19 p.m.

“Interés y atracción

Te asustas y corres

Respecto y admiración

Dos animales distintos que conectan

Una conexión mágica que no mucha gente entiende

Y disparos, disparos y más disparos

(texto que non é meu, pero que me encanta)

adolescencia tardía and pelis18 Xan 2010 06:54 p.m.

definitivamente teño que deixar de ser desta especie… é feo.

basado en feitos reais and viaxes14 Xan 2010 11:49 p.m.

pequena escapada. outro pueblo, outras rúas, outras xentes. respirar a Meseta. non pensar(te). non sentir(te). e pasalo ben. confórmome con que a saudade me dea un descanso.

as apariencias enganan and basado en feitos reais and íntimo e persoal and soños14 Xan 2010 02:19 p.m.

 

Fun ao médico. Fixéronme unha biopsia no corazón. Dixéronme que non me preocupase, que “non pasa nada”. Que hai quimio, que a xente sobrevive a estas cousas. Pero que carallo fas cando o amor é como un cancro que non se quere ir do teu peito? Que fago se xa me operei en verán? Pero se eu ía ás revisións e todo estaba ben… todo. O inconsciente rebélase contra min. O pé tamén. Cando? Como? Onde? Por que? Resucitou e agora non se despega de min. Vixíame cando durmo, tápame se me destapo, agárrame forte se caio, espértame a tempo e obrígame a ir a autoescola… Pero non, non quero amar, non quero botar de menos, non quero. Non quero absolutamente nada. Pero é o único que fago. e esta vertixe, este medo… Unha espiral que xa non sei onde empeza e onde acaba. e por dentro… Oh! Por dentro… Alá, soterrada, con miles de toneladas de alegría e ilusión está a dor. Esa que aparece nos meus ollos cando me despisto. A dor de quen quere ser covarde, deixar de ser valente. que o sexan outros, xa me cansei. De que serve o amor se non podes amar a quen queres? Non quero ser espectadora, nacín para o escenario. Hei mentir a sangue se me frío se alguén pregunta.

b.s.o. and saudade13 Xan 2010 09:36 p.m.

Francisco Nixon

basado en feitos reais and eleccións and íntimo e persoal13 Xan 2010 01:52 p.m.

feliz?

felices?

eu enténdome12 Xan 2010 08:22 p.m.

“La distancia no es el olvido, la distancia es el deseo

(non sei a quen llo escoitei ou onde o lin)

Páxina seguinte »