Pechei os ollos, subÃn como unha aguia que vai planeando a ras do chan. O corazón bombea. Motor imparable, tan fráxil que se rompe dunha coitelada, deixa de funcionar e vas para o burato. Os pulmóns como globos pequenos, a miña caixa torácica non dá para máis. Esquivar a pais seguidos de fillos en bicicletas tamaño gnomo. Canturrear. Pasar por diante da máquina vella do tren, o sÃmbolo da miña nenez, llanear e soltar o manillar.
SEN MANS
Estirar os brazos, abrilos como se me fose abrazar a un xigante invisible. Pechar os ollos e sentir como esas ás que teño nas costas se abren, grandes, bonitas, fortes, firmes, seguras, decididas. E botar a voar.
Lembreime de que me esquecÃn de lembrar. Non preocupes Q, xa non me namoro das casualidades. Tiñas razón, só eran obsesións da adolescencia tardÃa. CÃrculo pechado.
chúzame -
