PÉS ESPIDOS

it's time for glasses...

xa non sei como dicir que deixei o teatro.

que fas cando a túa vida se parece a un cubo de rubik?

(cubo vía Patricia)

voume meter a monxa

REGALO OU VENDO CAIXA DE 11 PRESERVATIVOS CONTROL ADAPTA

interesad@s deixen comentario aquí, por favor.

(non, non estou de broma)

creo que teño unha contractura nas costas de axudar onte a Nuria. caixas e todo para o maleteiro, por algo na miña familia a enxeñeira de maleteros son eu. a miña fobia aos ascensores segue aí, máis que unha fobia eu diría que é unha forma que ten o meu corpo de queixarse, unha pequena vinganza. os recordos veñen a min. ando débil, e rebento.

miña irmá tivo que ir ao médico, ten algo de vértixe... eu cada vez sinto menos vertixe

algún día, e agora si que ninguén me vai convencer do contario.

teño unha idea... jiji

non sei como fixen para abrir un ollo e ver que estaba sentada na miña bici xusto á saída da autopista. vai un sol estraño, pero bótome a pedalear sorrindo. é de noite, é de dia? tanto ten. e vou pintando a mona polas rúas da zona vella. no Vilar salto da bici e póñeme a bailar e saltar feliz. ata me tiro no chan e fago que toco. cando me canso volvo a subirme na bici, directa como un avión ata o Obradoiro. sen mans e os ollos pechados, ando extasiada. a miña casa, por fin estou en casa. e fago equilibrios enriba da bici. e soa Dido de fondo. canto e padaleo. unha volta, outra máis arredor da praza. miro para o reloxo. é boa hora para ir de visita. e vou cara alí todo o rápido que me deixan as miñas pernas, pero non sei que raio pasa. un ruido, eu despistada, unha moto que case me come, un derrape, un susto e a man no peito. aínda me tremen as pernas cando sinto unha man no ombro. estás ben? leva o casco na man. que fas no meu soño?? os meus ollos coma pratos. rise con inocencia e encóllese de ombros.

está visto que non podemos escapar de aquilo que queremos...

aínda que volo pida, aínda que volo suplique..., por favor non me soltedes, non me deixedes escoitar o canto das sereas...

é unha trampa

porque será que os anxos case nunca saben que son anxos?

nunca serei unha boneca

entre outras cousas porque non quero, e porque non me fixo falla

algo é indefinido de nacemento. algo é algo. algo é máis que nada. algo é iso que flúe polo aire, que busca, que rebota dunha neurona a outra, que pasa olímpicamente delas, que sube e baixa polo espiñazo. un mísil directo ao corazón.

algo que son eu.

eu e as miña pintas de entroido, a cara como un chamizo. os dentes brillando de brancos e os ollos... eses son os meus ollos?

e si, namoreime de min, que xa ian sendo horas.

definitivo, este ano divorciome delas e cásome coas outras.

xa sabía eu que era un farol, non era unha escaleira de color...

curiosidade?

tes unha cousa boa: sabes facerte a interesante

(eu ríome)

tes unha cousa mala: sabes facerte a inxenua e iso aínda te fai máis interesante!!!!

_________

interesante eu????

[soundtrack: le jours tristes]

"Dios los cría y ellos... ellos se juntan"