soñei...
soñei con Fisterra, estaba de pé, non había mar, que se retirara cara atrás quilómetros e quilómetros. o sorriso na miña cara. achégase por detrás e abrázame pola cintura. non me movo, non sinto amor. que fas? dime moi preto do oído, está xogando sen querer darse conta. desfágome do abrazo, dedícolle unha mirada resignada e o sorriso da victoria. sinalo cara o horizonte... as gaivotas reméxense no aire nerviosas... afástanse e despois dun silencio premonitorio síntese como unha ola xigante a toda velocidade se dirixe á costa. vexo o medo nos seus ollos, vexo como marcha correndo intentando, inutilmente, fuxir. e eu digo en voz baixa as palabras máxicas... era inevitable... e cunha forza que non é propia do meu corpo corro un metro e salto uns dez metros de altura. e berro como cando me cabreaba de nena xogando ao futbol, ou como cando por culpa do forte vento me custaba un mundo avanzar coa bicicleta... parece que o meu corpo non pesa nada e debería ser vulnerable ao impacto coa ola xigante, pero non é así. é como se me abrazase a ela, como se a atravesase e me quedase alí flotando. todo pasa moi rápido. o sonido do mar, a miña pel mollada. défagome da roupa ata quedar espida. a forza da ola, o meu corpo empurrando... e o mar vólvese de carne e óso. quen es ti? quen son eu? preguntas que se responden con linguas enrredadas... e entón é...
cando abro os estou nunha cama de hospital, confusa e desorientada. meu pai, miña irmá e miña nai e Ro co uniforme posto... levánme para o quirófano e teño posto un camisón que case non me tapa nada... asústome... sinto a enfermidade, a dor, sinto que non estou ben... pero logo... despois non sei que pasa. alguén aparece, alguén me sorrí, alguén me colle da man. non me di nada, só sorrí. e síntome ben, comezo a saltar enriba da cama e a rir como unha nena pequena, saltando polas paredes e facendo breakdance. o anestesista aparece por alí e di que non, que non hai nada que operar, que estou ben, que estou curada. repítenme as probas e todo sae ben. camiño polo hospital detrás dos médicos e das enfermeiras sen entender. pero COMO me curei? vanse porque teñen que atender a outros pacientes e a min déixanme coa dúbida. todos me animan a que saia do hospital canto antes... un raio de luz que entrar pola porta de vidro e...
o sonido do espertador.
chúzame -