concerto e casualidade. sabÃao, no fondo sabÃao. ás veces é difÃcil crer ao corazón cando che di que...ben, cando che di o que calquera negarÃa, ata a túa propia cabeza. pero a intuición, ou máis ben o instinto. ou maxia, vai ti a saber! sempre aparece para poñer o mundo patas arriba. e o cÃrculo vaise estreitando, pouco a pouco, a cámara lenta. non facer nada, non provocar e acabar notando como ese corpo que estaba de costas a min se xira e me recoñece mentres eu bailo como se estivese no salón da miña casa unha das miñas cancións favoritas: non fai falla coñecer a biografÃa, os detalles, para saber quen é alguén. abonda cunha mirada sincera.
máis maxia.
Deus está na chuvia. xa case ninguén cre. a chuvia é un sinal na miña vida. sen vir a conto botouse a chover e eu emocionada bailei como os indios baixo esas pingas que tanto significan para min... noutro momento do concerto de Muchachito marchei soa para ir ao baño. xa estaba un pouco lonxe da multitude, a medio camiño dos baños. tiven que parar en seco do bote que pegou o meu corazón. a letra daquel poema de Goytisolo que tanto me gusta na súa voz. estremecÃn como se eu fose un violÃn unha man invisible fixese música comigo...
(...)
Hija mÃa es mejor vivir
con la alegrÃa de los hombres
que llorar ante un muro ciego.
Te sentirás acorralada
te sentiras perdida y sola
tal vez querrás no haber nacido.
(...)
Entonces siempre acuérdate
de lo que un dÃa yo escribÃ
pensando en tà como ahora pienso.
Un hombre sólo una mujer
asà tomados de uno en uno
son como polvo no son nada.
Pero cuando yo te hablo a tÃ
cuando te escribo estas palabras
pienso también en otros hombres.
Tu destino está en los demás
tu futuro es tu propia vida
tu dignidad es la de todos.
Otros esperan que resistas
que les ayude tu alegrÃa
tu canción entre sus canciones.
Entonces siempre acuérdate
de lo que un dÃa yo escribÃ
pensando en tà como ahora pienso.
Nunca te entregues ni te apartes
junto al camino nunca digas
no puedo más y aquà me quedo.
La vida es bella ya verás
como a pesar de los pesares
tendrás amor tendrás amigos.
Por lo demás no hay elección
y este mundo tal como es
será todo tu patrimonio.
(...)
Y siempre acuérdate
de lo que un dÃa yo escribÃ
pensando en tà como ahora pienso.
algunha vez sorriches mentres chorabas? fÃxome ben sentir que por unha vez non son eu a que pensa nos demais mentres escribe... o que diga que non lle gusta que lle escriban cartas minte descaramente. nun instante xa non habÃa ninguén disfrutando do concerto, só estaba el ca banda tocando e cantando para min. á mañá seguinte, a iso das oito, espertoume o susurro daquela choiva suave contra a tela da tenda de campaña. o meu sorriso, indescritible.
chúzame -
