Agosto 2007


amor escríbese con H and miradas and saudade26 Ago 2007 06:47 a.m.

era só unha respiración pegada ao meu pescozo. nin máis menos. o demais negouno todo. e eu, parva de min, cominme eu soa toda a ira do mundo. imaxina un prato que aborreces… imaxina que o devoras con ansia por amor día si e día tamén… imaxínao se podes… soaba a música. eu guiaba e aquel corpo que me seguía coa fidelidade dun can. o ritmo, a música, a letra, a melodía que eu sempre acaba cantando… e sempre aquela respiración pegada ao meu pescozo. como se atopase o seu lugar no mundo. nada máis fermoso, nada que dese máis medo… tod@s somos covardes, pero algúns máis ca outros… iso ou separa ou une, e a nós separounos. a min nunca se me ocorreu preguntarlle “quéresme?”. era algo que inconscientemente sentia e daba por feito. equivoqueime? eu só acabei dicindo máis de tres veces  o inútil, minúsculo, ridículo e con bágoas nos ollos “Q U É R O T E!”. o medo non existía… só escoitaba ao meu corazón, o demais non tiña a máis mínima importancia. e menudo pecado cometín! pero aquela respiración seguía existindo… bicándome sen chegar a tocar un só centímetro da miña pel e a menos dun milímetro desta. contradición? supoño que si, nunca o saberei, foi o que foi e punto.

e  punto? iso pensaba eu ata que unha noite por pura casualidade os seus beizos acaban enganchados aos meus (sen axentes externos). hai cousas que non pasan por casualidade por moito que actuemos como se non existisen, por moito que fagamos cine como para que nos dean un oscar. e sinto decepcionar ao persoal, pero a culpa non foi miña, eu sempre pido permiso para bicar…  e iso xa debería deixalo todo claro. preguntarse o que é verdade e o que é froito do alcohol… e descubrir que hai cousas que só se fan porque a un lle peta, aínda que ninguén mire. a excusas e explicacións non sirven de nada neste caso, só para certificar.

e esa respiración, que sempre acababa pegada ao meu pescozo. mestura de amor, desexo, amizade, cariño, impotencia e covardía. a definición perfecta para unha situación que non lle recomendo nin ao mesmísimo Hitler… sempre bailando e os corpos demasiado pegados. demasiado. máis do habitual. donas e cabeiros, saiban que hai milímetros que delatan…

o demais é historia, cando ninguén te mira aos ollos é máis doado mentir e calar. esquecinme do demais, ou máis ben é que morreu. nin o SABOR,  nin o AROMA, nin sequera a ausencia destes… tan só o recordo, que nin fire, nin alegra, nin molesta. é unha peza máis que encaixa neste quebracabezas, e cumpre unha función: liberarme.

queres máis? b   ú   s   c   a   m  e  . o demais non (me) importa.

[hai cousas que non sae poden explicar, só se poden sentir]

basado en feitos reais and saudade18 Ago 2007 04:00 a.m.

Ourense está de luto… coma un can sen dono, abandonado… triste, inmensamente triste. quédome cunha soa frase:

“oxalá todos fosemos a metade de felices ca el”

unha aperta ao pais, a irmá e a moza.

Sen clasificar15 Ago 2007 03:58 a.m.

concerto e casualidade. sabíao, no fondo sabíao. ás veces é difícil crer ao corazón cando che di que…ben, cando che di o que calquera negaría, ata a túa propia cabeza. pero a intuición, ou máis ben o instinto. ou maxia, vai ti a saber! sempre aparece para poñer o mundo patas arriba. e o círculo vaise estreitando, pouco a pouco, a cámara lenta. non facer nada, non provocar e acabar notando como ese corpo que estaba de costas a min se xira e me recoñece mentres eu bailo como se estivese no salón da miña casa unha das miñas cancións favoritas: non fai falla coñecer a biografía, os detalles, para saber quen é alguén. abonda cunha mirada sincera.

máis maxia.

Deus está na chuvia. xa case ninguén cre. a chuvia é un sinal na miña vida. sen vir a conto botouse a chover e eu emocionada bailei como os indios baixo esas pingas que tanto significan para min… noutro momento do concerto de Muchachito marchei soa para ir ao baño. xa estaba un pouco lonxe da multitude, a medio camiño dos baños. tiven que parar en seco do bote que pegou o meu corazón. a letra daquel poema de Goytisolo que tanto me gusta na súa voz. estremecín como se eu fose un violín unha man invisible fixese música comigo…

(…)
Hija mía es mejor vivir
con la alegría de los hombres
que llorar ante un muro ciego
.

Te sentirás acorralada
te sentiras perdida y sola

tal vez querrás no haber nacido.

(…)
Entonces siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en tí como ahora pienso.

Un hombre sólo una mujer
así tomados de uno en uno
son como polvo no son nada.

Pero cuando yo te hablo a tí
cuando te escribo estas palabras
pienso también en otros hombres.

Tu destino está en los demás
tu futuro es tu propia vida

tu dignidad es la de todos.

Otros esperan que resistas
que les ayude tu alegría

tu canción entre sus canciones.

Entonces siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en tí como ahora pienso.

Nunca te entregues ni te apartes
junto al camino nunca digas
no puedo más y aquí me quedo.

La vida es bella ya verás
como a pesar de los pesares
tendrás amor tendrás amigos.

Por lo demás no hay elección
y este mundo tal como es
será todo tu patrimonio.

(…)
Y siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en tí como ahora pienso.

algunha vez sorriches mentres chorabas? fíxome ben sentir que por unha vez non son eu a que pensa nos demais mentres escribe… o que diga que non lle gusta que lle escriban cartas minte descaramente. nun instante xa non había ninguén disfrutando do concerto, só estaba el ca banda tocando e cantando para min. á mañá seguinte, a iso das oito, espertoume o susurro daquela choiva suave contra a tela da tenda de campaña. o meu sorriso, indescritible.

Deus está na chuvia.

basado en feitos reais and de esmorga15 Ago 2007 02:57 a.m.


mil cousas en tan só dous días. música, música, música. saltar, bailar, cantar ata quedar afónica. beber a vida, fumala, deixar que me acose na porta dos baños do Clan, recoñela baixo as poucas canas (ou era a luz?) dun corredor de fondo que non recoñecía…, deixar que me plante un bico sen preaviso e poñer patas arriba unha tenda de campaña.

queres máis?

ver como a enfermeira cae nas redes do amor mentres a min me pasa todo o contrario e o que antes eu chamaba Amor se me escapa como auga entre os dedos. ser consciente de que non fago nada por impedilo porque pouco a pouco foi deixando de facerme feliz, por iso xa non me importa. facerme cada vez máis forte, máis pura, nin ciumes, nin envexa, nin pamplinas. pase o que pase eu sempre acabo sorrindo e facendo rir a todos. conquistar a vila e poñela aos meus pés, marchar sen remordementos de conciencia, que me botará menos. sempre haberá un antes e un despois de min. e en pequena vinganza deixo a pantasma da miña ausencia ata a próxima vez, se é que a hai… (“nada é seguro e todo é posible”)
tola e feliz, coa capacidade de facer felices aos que me importan… quen dá máis?

as miñas nenas and basado en feitos reais and de esmorga15 Ago 2007 01:39 a.m.

dscn7430.JPG
baixo unha nube de po…

dscn7407.JPG

enfermeiras, xornalista e futura tradutora

dscn7409.JPG

ains, que bunitos is the love! vivan os “castores”!!

dscn7410.JPG

flequillos al poder!

dscn7411.JPG

son un alien!

dscn7417.JPG

entre concerto e concerto, mini-botellón na zona de acampada

dscn7418.JPG

ai Ro, que escaralladiña me andas! e iso que aínda non tes os 22!

dscn7421.JPG

mi má que caretos… xa paso de comentar nada!!!

dscn7423.JPG

resaca na piscina (cacho pandeiro teño!)

dscn7427.JPG
as raíñas do tenderete!

dscn7432.JPG

fenómeno!

basado en feitos reais and casualidades04 Ago 2007 08:49 p.m.

Eu a verdade é que podía arreglarme máis…, pero é que son moi vaga… (risas). Ademais, se non me sinto cómoda, se non sae de min non o fago. Pero pouco a pouco…

Pois iso está moi ben! Fas o que non fai a maioría… Que non quere dicir que sexas mellor ou peor que o resto, pero as cousas por ti e para ti, non para os demais. Oxalá fosemos así todos.

(Suspiro) Oxalá… 

ás veces pasas anos intentando porque fas o que fas, como es. só que o entendan, que o comprendan, que se poñan na túa pel. non é aprobación, é algo máis grande que non sei definir. e ás veces, quen menos esperas, enténdete mellor que calquera dos teus amig@s ou familiares.

arroutadas and basado en feitos reais04 Ago 2007 08:40 p.m.

asustouse. xa vin esa mirada antes… esa mirada que non quere entender. que se acostumou ao que sempre nos ensinaron de nenos… pero eu planteime diante, unha vez máis, para dicir que NON, que o mundo non funciona así. e sempre buscan unha definición: se bebes Coca-cola es pro-ianqui, se pos unhas vans es unha pijiguai… mentira, só son etiquetas. escoitar só ao corazón, só a el, a ninguén máis. que digan misa, que falen ou que calen. tanto ten. algo mudou en min… mar adentro, nas illargas, un latexo do corazón que se rebela contra todos. unha nada que deixou sen alento a máis dun e dunha.

é o efecto da bolboreta batendo as ás dentro de min, a miña metamorfose… non desesperedes, queda pouco.