Outubro 2006


as miñas nenas31 Out 2006 06:55 p.m.

 

por fin chegou o luns e xa había moito que non esperaba así por un. hai cousas que é mellor comprobalas cos propios ollos. papeleos, apuntes, matrícula. comer as tres noutra facultade. rir é a cura de todas as enfermidades da alma. visto e non visto. un bus que non é o meu. e volver a agardar outros 7 días. será o (seu) regreso.

as miñas nenas30 Out 2006 11:40 p.m.

IMGP0168.JPG

a min tenme un aire coa de Sexo en Nueva York, pero auténtica. tamén ten as súas armas de muller… se algunha vez subiches no dragón xa sabes o que se sinte cando estás con ela. a flor máis alegre do meu xardín.

de esmorga30 Out 2006 10:46 p.m.

aliviada e sorrinte volvín para Atenas. perdinme en librerías mirando libros e máis libros. paseei soa, fun á Ponte ver á familia. acóstome cedo. estudio todo o sábado. pola noite de esmorga. non sei que me pasa que non podo deixar de sorrir. síntome ben. e no Trole a Pipiola que me sauda en francés. ando despistada e poño cara seria. reaccionar. cumplir a promesa do chupito de licor café. risas. lémbrome dos meus 17. volver a bailar. vexo a Doraemon e xa teño plan para esta noite: roubarlle un par de bicos. case o consigo, pero algo falla. rállase e quere marchar. ao final consigo sonsacarlle que lle gusta outra rapaza, unha amiga. e por que non llo dis? sáeme da alma. eu son moi covarde… intento convencelo, non hai maneira. deixo que marche, eu adoro os valentes; covardes hai moitos… xa vou como unha nasa. acabamos no Rock Club. bailo e bailo. déixome as pernas na pista. só hai unha frase que se axuste ao meu estado de ánimo. e esa foi a miña resaca domingueira.

arroutadas and as miñas nenas28 Out 2006 09:50 a.m.

 

nunha arroutada voume ata o porto. pasear. oler o salitre. vixiar a outros solitarios coma min. o barquiño pra Canjhas. unha tregua co teléfono e chamala. falo apurada, nerviosa, como unha nena pequena. sorrío. outra vez escoito esa voz tranquila e serena (dentro do que cabe, claro). parezo unha locomotora, falando sen parar, como se estivese a darlle a lección á profesora. chegouche a carta? ups, pois non sei porque non mirei, despois xa o fago. [merda! como non lle chegue mato aos de Correos!!!!] que o luns vén a buscar algúns apuntes e que despois de pasar a ponte xa regresa. voume completamente ida. esculturas en Príncipe. un neno duns tres anos fai que lle pega unha patada a un señor que pasa. cara de pillo. a moza que está con el cólleo do chan simulando enfado. fáille cóxegas. cando os adianto pásolle a man polo pelo. el mírame sorprendido. non é o ollar dun rapaciño, é o ollar da persoa que será de maior. paro no super a mercar queixo e pementos de piquillo. cando lle estou a pagar á caixeira, sen saber ben por qué, saco o móbil da chupa pra miralo. sempre o teño sen sonido e cando recibe sms ou mms non vibra.

1 MMS novo

boh, han ser os pesados, que só saben mandarme publidade, vas ver ti…  era ela. o carteiro non me fallou. volvo pra casa levitando e sorrindo como hai moito que non fago. alivio. é o Sol que xa comezou a saír…

little by little

as miñas nenas and casualidades26 Out 2006 12:58 a.m.

 

pasa que te cruzas todos os días con elas. as que fan barullo ao fondo da clase. sempre rindo. e miras cara atrás cunha mestura de envexa e curiosidade. e así durante anos. ata que un día de casualidade, por terceiros, cruzas un par de palabras tímidas. e o resto xa non me lembro. sempre resoan risas na miña cabeza tola. tíñalas diante, pero non as vías. e aquí estamos pras duras e pras maduras.

basado en feitos reais26 Out 2006 12:00 a.m.

outro susto

esta semana estáseme facendo eterna… xa é oficial: ODIO os teléfonos.

eu enténdome and soños25 Out 2006 11:38 p.m.

 

era el ou alguén disfrazado? un simple bico nos beizos, como un xogo de nenos. ilúminanselle os ollos. a súa boca rondando a miña e mandalo todo a paseo. vén comigo. todo confundido. as rúas, os edificios. acorrálame nas escaleiras. derrítome. eses beizos facendo marabilas polo meu pescozo. as pernas fallanme. a piques de perder a pouca cordura que teño… as mans por debaixo da miña blusa negra. abrázome porque caio ao chan. non pode ser, isto non está pasando… os ollos. non lle vin os ollos, agora quédome coa dúbida. esperto cabreada e sen entender. que raios me quere dicir o meu subconsciente?

casualidades and family woman25 Out 2006 01:03 a.m.

 

o pai do Rei escribíalle cartas a unha curmá, alá na Arxentina. outra como min. a filla tamén. de nena, despois de que el morrera atopeinas todas metidas nunha carpeta azul. nunca llo contei a ninguén, agora son eu a que as garda no fondo dun caixón no que ninguén vai mirar xamais. hai unha foto de Elisa filla. ten o mesmo sorriso ca min. son o meu pequeno tesouro. despois de lelas creo que ela foi o seu amor platónico ou algo semellante. sempre pedentes un do outro sen pedir nada a cambio. a letra da vella escola de meu avó, o seu olor e palabras escollidas con premeditación. eles entendíanse ben. e o océano no medio.

o pai da Raíña traballou máis de dez anos na Alemaña. mentres miña avoa se deixaba a pel nunha fábrica, a el tocoulle traballar na estación de trens levando as sacas de correo dun lado para outro.

herdeino. e sen velo, sempre vexo as súas caras cando abren o sobre co meu nome no reverso…

 

 

arroutadas25 Out 2006 12:19 a.m.

chove e déixome mollar. non fuxo nin da auga nin do vento. non lles teño medo. e morro de ganas por irme ao monte e abrazarme a un carballo. formar parte da natureza. ser un lobo e vivir sen rumbo. ser eu. fiarme só do instinto e do olfato. quero ser salvaxe.

libérasme?

íntimo e persoal and máis que papel24 Out 2006 12:21 a.m.

 

o folio en branco diante miña. é tarde, pero a miña man ten vida propia e escribe mentres eu case soñando deixo que só fale o corazón. as botas vellas e subimos ao monte. acórdome do camiño, do moito que me gustaba andar polos entre os carreiros do monte do Bierzo como se fosemos lobos… bromas e algunhas risas que non tapan a súa ausencia. coller algo confianza en clase. dúas chamadas perdidas e unha cabina. a súa voz moi moi lonxe… odio os teléfonos, nunca sei ben que dicir. esquecerme das gañas de comer. ei, estás pálida, pásache algo? son transparente aínda que non queira… facer os “deberes” na biblioteca

non te preocupes, OCÚPATE

e imos ter que sacar toda a artillería pesada

basado en feitos reais and pelis and saudade22 Out 2006 03:02 p.m.

 

chuvia e estudiar. sei que teño mala cara e non me importa. os ollos irritados como se fose eu a estivese a chorar. no xornal non vén a esquela. o móbil apagado e pasan as horas sen pedir permiso. á tardiña fuxo de casa como alma que leva o diaño. estiveches a chorar? pregúntame o Rei. volvo a mirarme no espello. eu non… busco acubillo entre a xente que vai e vén. unha entrada e un filme para obrigarme a sorrir. teño que mimarme un pouco de vez en cando. desconecto de min e do mundo. ríome, sorrío. déixome levar pola música. deixo que alguén me abrace en silencio. o mellor que lle pode pasar a unha persoa é ser un bicho raro, aparentar “ser normal”, ser un mesm@ malia a todo. cando encenden as luces comprobo que aínda sigo a sorrir. e síntome orgullosa de min. será que teño motivos? moi orgullosa. é a primeira vez que me pasa. esta vez non minto. e peso menos, camiño case levitando rumbo a casa. esta peli tíñana que por en todos os institutos… e tíñana que ver todos os pais, xa verías ti o favor que lle farían a máis de un. volvo polo Paseo. quédome de pedra cando vexo o clónico de Xoel, guitarra en man, tocando. sorrí e chíscame un ollo.

If things were to go wrong xa sabes onde estarei SEMPRE…

 

as miñas nenas and basado en feitos reais and casualidades21 Out 2006 10:16 a.m.

 

ás veces, a vida é unha puta merda…

estábamos a falar de calquera cousa. nese momento estou case segura de que a ela case se lle esquecera… e eu xa nin me lembraba daquela frase que me dixera con toda naturalidade xusto despois de coller o billete. a semana que vén hei tardar uns días en volver…  sabía de sobra o que me estaba dicindo. e calo, non me dá a gana preguntarlle e furgar na ferida. mírolle aos ollos con calma. eu que non soporto que me miren a eles, que me poño nerviosa, que vivo fuxindo doutros ollos pegados aos meus, porque os ollos son as portas da alma e asústame o que os demais poidan ver na miña. mírolle aos ollos porque ás veces é mellor falar con eles.

sónalle o teléfono e deixamos de rir. cólleo apurada. deulle un pálpito. eu preocupada. pérdome na conversa, pero vexo que hai algo que non vai ben. colga seria, moi tranquila. un sorriso irónico dibúxase na súa cara. miro pola fiestra, non sei nin onde estamos. remata de gardar o móbil e mírame. que me acabo de enterar que morreu miña nai. alguén de alá que a chamou sen saber que ela estaba no bus e que non sabía nada. aínda. pecho os ollos para poder seguir respirando, incapaz de pensar. non digo nada, dáseme por abrazala. é que non mo creo… está tranquila, pero cada segundo que pasa é en contra dela. e chora. pero non como o faría eu, un tsunami que o leva todo por diante. cada bágoa é unha pinga de sangue. segue tranquila, ferida como se alguén lle disparase no corazón para destrozarllo. podes imaxinar o que doe iso? eu escoito sen apartar os ollos. o peor é que meu pai que queda soíño, teño que coidar del. e non podo evitalo, e a ti quen te cuida? cuidámonos mutuamente. non sei por qué, pero a resposta non me convence moito. aínda ten tempo pra darme algún consello. chegamos a Atenas. chama a casa para asegurarse. e aí é cando definitivamente cae o muro de Berlín. sácolle o billete. ódiome por non ter o carné e levala a casa. doume conta de que me tremen as mans. estou nerviosa. impotente. facendo malabarismos para non chorar, por unha vez na vida son eu a que ten que coidar e protexer, ou intentalo. e encantaríame ser un oso polar, ser enorme, medir dous metros, darlle un abrazo de xigante. pero eu son máis pequena e miúda, de lonxe ten que parecer que é ela a que me abraza a min. vén o bus e toca deixala ir. non consigo separarme, dóeme como se me partisen as costas. porque sei que lle espera o inferno. escondida, sento nas escaleiras a esperar a que marche o seu bus. chamo polas bágoas, agora xa poden vir a facerme compañía. pero non veñen, estou seca. vaise e eu volvo a casa andando. nas Caldas están cun funeral e eu ida e ausente entro na igrexa. os da funeraria míranme sen entender. rogade a Deus pola alma da nosa irmá Amelia. ves? ata Amélie morre… paso a tarde con Ro. sigo ida. paseamos, veña anímate. mírame seria. non podo, se o fago sinto que a deixo soa, e non podo; a esta hora xa debe estar en casa… buffff. vaise pra casa e eu sigo a camiñar. música nas orellas. hai un momento no que me boto a correr sen importarme o que pensa a xente de min. cansa e desesperada. chego a casa suando. aviso a quen teño que avisar e ceo soa. miña nai chega a casa a iso das dez pasadas. veñen a min as bágoas e abrázome a ela sen dicir nada. vencida e cansa marcho cedo pra cama e por fin choro. durmo e soño que vou ata alá. hai luz dentro da casa. pero non entro, non me atrevo. cando esperto fóra diluvia. é ela, estou segura.

amor escríbese con H and pelis18 Out 2006 09:56 p.m.

 

o cuarto dun hotel [2046]. un escritor que escribe unha historia sobre o futuro, pero en realidade só fala do pasado. un tren para ir á procura dos recordos perdidos. e unha frase que me quedou tatuada no tímpano:

non serve de nada encontrar á persoa indicada se non é o momento adecuado

vina soa en Lisboa, en chino e con subtítulos en portugués. surrealista, rara e preciosa.  a banda sonora unha mestura estraña que funciona á perfección. para min, a mellor película sobre o amor. estaba claro, era un aviso do universo…

 

 

persoal18 Out 2006 09:18 p.m.

 

e mañá bailaremos ou mollarémonos? je ne sais pas. esperarei pola lúa chea tirada no chan, escoitando os latexos de Viggo. será que xa se acabou a nosa guerra? do odio á fuxida. a indiferencia. a tregua. os dentes dos recordo. e agora xa non me doe estar aquí. nin a chuvia, nin o vento, nin o gris. sorrío como unha nena pequena aínda que me queixe do tempo, por ter que andar dando saltos coma un insecto para non mollar os pantalóns. e ata disfruto en clase. algo está cambiando. non sei o que é, pero está aí. son coma un avión vello, recén saído da chapistería. noviño do trinque outra vez. e estou na pista, parada e a piques de acelerar para despegar. non escoitas o ruxido do motor?

todo é posible

 

amor escríbese con H18 Out 2006 12:58 a.m.

 

hoxe volvín comer con Eme. estou contenta, ao final a nós si que nos quedou París…

eu enténdome and íntimo e persoal18 Out 2006 12:38 a.m.

 

SI, volvín a perder. e non doe tanto, máis ben é a rabia. a escusa para pedir mimos. hai acertos que veñen disfrados de erros, volvo a repetilo.

berra, chora, corre, enfádate, ri, equivócate, non busques máis… tan só VIVE.

“non te fíes das persoas que só queren ver as cousas todas de cor rosa… esas serán as que só te busquen cando todo che vaia ben, chamaránte pra ir de festa e roubarche a túa alegría. e cando te equivoques ou esteas triste escaparán de ti como da peste… en cambio haberá outras ás que non lle molestará que teñas un día tonto ou que non o fagas todo ben. esas son as que che darán a man para erguerte cando caias, as que non terán medo de discutir contigo ou enfadarse porque non lles asusta coñecerte e deixar que as coñezas a elas. a ESAS regálalles o mellor de ti sen pensalo. confía, son auténticas. halas recoñecer porque non fuxen dos días grises de chuvia… en vez diso, sempre sentan a esperar a que saia o arco da vella”. de meu avó que era un sabio.

[sei que as comparacións son odiosas, pero aquí hai quen sae perdendo por goleada e que por riba se vai dar por aludid@. e dáme igual]

as tartarugas xigantes das Galápagos poden ser un pouco lentas, ás veces, pero son as máis sabias. sabíao! e nada máis, doces soños que mañá volve a erguese o telón

 

 

 

arroutadas and persoal and soños17 Out 2006 12:34 a.m.

sona o espertador. deixo de estar no aeroporto de Berlín cos pés espidos. estan suxos, estou a limpalos mentres agardando por alguén. “cando me sorrís así derrítome“. as sete. a e vinte na ducha. frío. dóenme as pernas, estou cansa. de pé no bus e voume quedando durmida. en calquera curva podo matarme. néboa arriba. un cortado e para clase. TRABALLAR, con maiúsculas porque para unha vez que lle presto atención á carreira… comer. o diluvio. bus, o mp3 sen pilas. dúrmome. case me paso de parada. outra vez esa maldita molestia na boca do estómago. martillándome, mordéndome. e pasan a horas sen sentido. o sono quere facerme o amor no sofá pero eu estou cansa de máis. que lle dean polo cu. parrafada con Ro. entendín mal o da canción. pero eu dígolle que non, que non quero. eu quero ser autosuficiente. é inevitable. o peor non é saber quen, o peor é a certeza de saber que pode ser calquera… e ese pronome indefinido está xogando comigo. rise de min cando me miro no espello. son das que cando xogan á ruleta rusa prefiren saber se nese disparo hai bala ou non. non me asusta a verdade porque sempre libera, sexa o que desexo ou non. así que apreta o gatillo, dispárame. estarei ben.

P.d. comprobado, teño unha especie de Internet no corazón. estou conectada, é a segunda vez que me pasa en apenas tres semanas. exceso de empatía, podo sentir o que sente. como? maxia…

 

amor escríbese con H and de esmorga16 Out 2006 12:05 a.m.

 

cambio de estratexia. PASAR, non esperar nada. voulle facer caso, penso mentres saboreo o último chupito de licor café. volver a bailar. xírome e atópome cuns ollos sorrintes. falar. sempre coincido con el no bus. unha vez deume por falarlle unha noite de marcha e creo que o asustei, pero hoxe é el o que me busca. bromas e o típico. e que bailas moi ben. vaia, non contaba con iso. sorpréndome, gústame, é tímido, pero non se esconde. e iso? póñome mimosa. o outro día… encéndeseme a bombilla. o mércores no Rock Club? SI. a victoria pintada nos meus beizos. eu non te vin, que pena! e rememoro ese momento. onde andaría metido? por que non o atopei? sabíao, sabía que había alguén mirando. algún medio baile, e despedímonos. un número de móbil cheo de noves. xa nos atoparemos, no bus ou aquí, eu sempre veño por aquí, e ti tamén, non? cáeme ben este rapaz.

seica tamén lle chaman Doraemon. ben, de momento xa conseguiu que me esquecese do disfraz de devorahomes.

 

alguén dá máis?

b.s.o. and eu enténdome15 Out 2006 10:53 p.m.

Ro di que é a miña canción. que lle pega comigo. e eu busco dentro de min, alá onde poucos chegaron. e non a sinto. foise para sempre. hai bastante que se acabou o conto.

 

adeus, foi un pracer.

Páxina seguinte »