Abril 2006


persoal29 Abr 2006 11:50 p.m.

FOO FIGHTERS – Best of You

I’ve got another confession to make
I’m your fool
Everyone’s got their chains to break
Holdin’ you

Were you born to resist or be abused?
Is someone getting the best, the best, the best, the best of you?
Is someone getting the best, the best, the best, the best of you?
Are you gone and onto someone new?

I needed somewhere to hang my head
Without your noose
You gave me something that I didn’t have
But had no use
I was too weak to give in
Too strong to lose
My heart is under arrest again
But I break loose
My head is giving me life or death
But I can’t choose
I swear I’ll never give in
I refuse

Is someone getting the best, the best, the best, the best of you?
Is someone getting the best, the best, the best, the best of you?
Has someone taken your faith?
Its real, the pain you feel
Your trust, you must
Confess

Is someone getting the best, the best, the best, the best of you?
Oh…

Ohhhhhh
Ohhhhhh
Ohhhhhh
Ohh

Has someone taken your faith?
Its real, the pain you feel
The life, the love
You die to heal
The hope that starts
The broken hearts
Your trust, you must
Confess

Is someone getting the best, the best, the best, the best of you?
Is someone getting the best, the best, the best, the best of you?

I’ve got another confession my friend
I’m no fool
I’m getting tired of starting again
Somewhere new

Were you born to resist or be abused?
I swear I’ll never give in
I refuse

Is someone getting the best, the best, the best, the best of you?
Is someone getting the best, the best, the best, the best of you?
Has someone taken your faith?
Its real, the pain you feel
Your trust, you must
Confess
Is someone getting the best, the best, the best, the best of you?
Oh…

persoal29 Abr 2006 03:45 a.m.

cando espertei a luz entraba polas fiestras do salón do piso de Catuxa. eu seguía abrazada ao coxín e tapada coa manta a raias. escoitei que Cris e Carmen se erguían para abrirlle a Rebe que viña máis calzada ca unha botella do Ribeiro. pero esta é parva! que fai aquí? e unha caricia na miña meixela xusto antes de que entrase Rebe triunfante e contenta. o que non sabe Cris é que non durmín con ela porque me apestaban os pés e morría de vergonza. Rebe vai coma un foguete ata o cuarto de miña irmá para espertala coa pandereta en vinganza por terlle feito a broma do “sobre”. e rebobino a semana.

a práctica de informática que conseguín acabar grazas á Meiga e unha conversación na cafeta á hora da sesta. ela é demasiado boa, que se dea conta antes de que sexa tarde.

facer o exame de Terminoloxía. ergo a cabeza do papel e vexo as caras de aburrimento duns e as ganas de copiar de outros.

ceíña en casa da Ninfa e risas e risas. viño branco polas miñas veas. suave, suave.

resaca, facer a maleta, recoller o cuarto, limpar o baño, Pau fai tortilla para as dúas. bus para Teucro, as praias de Cangas ao lonxe. Santa Catabirra. atoparme con todo o mundo de clase: Lau, Mar, Dani e máis peña.

cear en casa de Catu. Rebe e as súas tolemias. escoitar a extremo tirada na cama de Cris mentres me ensina fotos da súa Asturias. poñerme a camiseta que me deixa e uns vaqueiros gastados de miña irmá. deixo que Carmen me poña guapa de cara. calimochada e cantar a canción do koala.
atoparme con Laura en todos os locais que piso, sempre pendiente de min, outra que é un anxiño! bailar pachanga e reguetón ata que me doe a alma. Carme e Catuxa marchan a iso das 4. ver como todos os marineros atacan a Cris e como Rebe se transforma nunha formiga. acabar no Carabás. non colle unha alma máis, escapar ata o baño despois de atoparme cun pesado co que me liara na dorna. Lau outra vez e l.c. con ela. Mar facendo cola no baño. volver a onde están elas. bailar dentro da masa. respirar alentos alleos. e vénseme á cabeza a imaxe de Beatriz cando conta o que sentía nunha desas discotecas chea de xente intentando bailar en Glasgow. Elisa y los cuerpos celestes, dixera Xoela. sigo bailando. pero xa non son corpos celestes, son as ráfagas da luz que morreu hai tempo
persoal26 Abr 2006 11:15 a.m.

POR FAVOR, AVISO URXENTE


se estudar isto e isto REALMENTE serve para algo, que alguén me chame e mo explique… e por riba drogada de todo!!!!
persoal25 Abr 2006 05:50 p.m.
persoal25 Abr 2006 04:37 p.m.

hai días nos que a esperanza é invencible
25 de Abril sempre
persoal25 Abr 2006 02:31 a.m.

soñei co fillo de Osiria e o Mago, co Principiño. viña a min, abrazábame. paz. e dicíao todo cos ollos. esa mirada tan transparente como a dela. díxome tantas cousas cun só xesto… e non podo explicalo. era como se me descubrise o mapa da illa. algo importante. deume a clave, a chave do misterio. a pureza que perdín. cres que aínda estou a tempo de recuperala? canta fe había nese neno… en min.

Luns de Semana Santa.
volvo pola rúa perdida nos meus pensamentos. sempre vexo mal e confundo ás persoas, pero teño ollos de lince para as os meus. recoñecina do outro lado da rúa. plantouseme o sorriso de quen adora. crucei. sorprendeuse ao verme. outro sorriso transparente e ese brillo máis marcado nos ollos. viña do colexio coa súa substituta. vaise para casa. xa está de baixa. gordiña coma un repolo, preciosa, radiante, unha auténtica Deusa. nai. coxea e inconscientemente collo o seu brazo con medo de rompela. con devoción de irmá pequena. é que teño ciática polo do sobrepeso, este neno vai ser enorme!! bromeamos, di que vou aviada co pequena que son para cando me quede embarazada. picámonos de broma. coma sempre.

este neno ten ganas de verlle a cara aos seus pais… QUE EMOCIÓN!!

persoal24 Abr 2006 01:17 a.m.

eu si que ADORO this song

persoal21 Abr 2006 06:50 p.m.
a mi no me pidas perdón. no me esperes con los ojos abiertos o haciendo que duermes. me has asesinado y ya no sé si esta es mi alma o si se la he tenido que robar a algún pobre vagabundo. te escupiré si te acercas demasiado. te lo advierto. te lo juro por el amor que nos tuvimos algunos días. tú con tus mentiras, yo con mis silencios. mi tumba fue tu colchón. nunca sabré si lo soñé, si me lo inventé. te deje jugar al parchís con mi vida. tú mandabas, tú guiabas, y yo tu perro fiel. te acuerdas de cuando hacíamos manitas en las colas de las discotecas? tu mano y la mía haciendo el amor delante de todos los borrachos y drogatas de la ciudad. y yo me creía que me tenías que querer…habría matado de habermelo pedido. y ahora… ahora mírame. ya no huyo de tus ojos, ya no agacho la cabeza como un niño tímido. he descubierto no puedes herirme. lo intentas y te estrellas unha y otra vez contra mi pasotismo. el verbo quererte sólo tiene tiempo pasado. y todas las noches apago el incendio que dejaste a las puertas de mis ojos. todo destrozado, humo, ceniza, mi patria arrasada. como la guerra que nunca quisiste finalizar. a ti lo único que te importaba era ganarme, ser mejor. y yo que me moría por hacerte feliz… créetelo o no, lo habrías sido. Gandhi enamorado de Nosferatu. devuélveme mi sangre!!!! no te importo quedarte con lo mejor de mí. como el perro de hortelano, hostia puta, déjame en paz!!! pero ayer me desperte de mi letargo y me vi riendo con mis amigos de siempre, confiado e ingenuo. y caí en la cuenta de que no te necesitaba para soñar, para seguir adelante, para ser feliz. sentir que ya no te quería. a dónde se va el amor cuando muere? al cubo de la basura. ligero, vacío de ti… y me sentía bien, muy bien. y sólo nos queda el “te quise tanto…!!!”. como una estúpida canción de Paulina Rubio… igual que tú. quién se ríe ahora de quién? se muere y lo sabe. no iré al velatorio, todo tuyo, entierra tú a tus fracasos que ya me encargué de los míos. rencor o no, a la mierda contigo. y no me arrepiento.

soltei aquel papel enrrugado que acababa de ler. estaba metido no cinceiro do meu asento. escrito a man e con boa letra. quen escribiría isto? non sabía se me gustaba ou se me daba noxo. a quen llo escribiría? chegou a darllo? que pensou cando o leu? e se non llo deu, porque o fixo? ao final gardei o papeliño como se fose un pequeno tesouro. ou máis ben un cadáver… a próxima vez que suba enterrareino ao pé do rosal que plantou miña nai o outro día. para que abone.
persoal19 Abr 2006 03:37 a.m.

donas e cabaleiros, fagan as súas apostas!

cantas veces se pode namorar e desenamorar o meu corazón en menos de 29 meses? alea jacta est. por iso non teño medo. pase o que pase non me ferira. o que teña que ser será e o que non tamén.

P.d: e non digo cantas para que ninguén se asuste. non me habías crer…

persoal19 Abr 2006 03:17 a.m.


e XA non hai volta atrás. voume. nunca montei nun avión. e voume soa. mestura de nervios e ilusión. igual que cando montas nunha montaña rusa ou peor… subir, subir. despegar. deixarse levar pola máquina. facer as cousas ben. non dar explicacións. soñar. o meu corazón ten forma de maleta. é tempo de que esta nena medre. case dous anos separados, por fin máis dunhas míseras horas xuntos.
OBRIGADA Pau, por tantas cousas…, pero hoxe por esta. de corazón.
persoal19 Abr 2006 02:37 a.m.
loitar. hoxe empeñeime en que saise o sol para min. así si que me gusta saír de casa medio durmida con Pau, bromeando e queixándonos da vida de estudiantes. subir na lata de sardiñas. esta vez tamén viñan Lady Di, Xoela e Dido. debe ser a primeira vez en catro anos que subo con todas á vez. a luz coándose entre cabezas, asentos e carpetas. vou contenta. dúas horas de clase. traballos, práticas, exame o xoves. como coa Meiga. pasamos de ir a Portu e baixamos cedo. anda preocupada, teñen que volver operar á súa irmá pequena. podes imaxinar 13 operacións en menos de vinte anos? dóeme porque non podo facer nada. só escoitar. non podo evitalo e boto unha sesta dunha hora. chegan Xoela e Di. a miña casa parece unha axencia de tradución e un ciber. agora xa te entendo… isto non é o meu, estou totamente desmotivada… é Pau a que me fala. si, eu xa hai tanto tempo que me sinto así que nin me doe, volvinme unha pasota e fago as cousas por inercia. vanse a iso das oito. facela cea para Pau, Evita e eu. risas e máis risas.

e cada vez estou máis convencida de que teño que ir ao oculista

persoal18 Abr 2006 02:23 a.m.


xogar ao baloncesto,
intentalo co tenis,
rir co Matadragóns e o Piro,
unha perdida e chamar (porque non consigo nunca falar con propiedade?),
saír,
rir tanto que case mexo por min,
Quela and company que non para ata que me sacan o sostén no Trolebus,
bailar,
tolear camareiros,
durmir pouco,
cociñar bacalao,
atopar o final do libro,
medo a volver,
soñar outra vez con ese “alguén” (who are u?),
maletas e volver,
Xoela con tenis vermellos e ser incapaz de erguer os ollos porque teño a sensación de que tamén lle fallei,
Pau e Evita que non paran,
ordenar,
recargar o bicho,
chamadas,
pelexar por irme alá,
case caio de cu cando me di se vou tomar algo con ela e Dido (podo? debo? queres? QUERERÁ?),
plantarme en casa da Ninfa que anda medio namorada e cun sorriso de infarto,
achegarme a tomar algo con Xoela e Dido,
non fuxir,
xamais pensei que me sentiría tan afastada de alguén que está a menos dun metro,
perdín o meu sitio? son unha pantasma que se bebe unha fanta porque lle fai dano na gorxa e lle lembra que aínda está viva,
observalas dende lonxe,
sorrín e mentres o fagan o demais non me importa,
falar de Lisboa,
a certeza (errada ou non) de que nunca volverei,
comezar a pagar a hipoteca,
volver correndo para casa e un sorriso,
non choro e non sei por que… será que xa me decidín a ser madura?
soñar con un que sei que con só mirarme fai que os demais non existan

POR FIN o entendín; todo está(ba) na miña man

se non ten solución non te precupes porque perdes o tempo e se a ten tampouco te preocupes porque tamén o perdes

e agora a chapar!
persoal16 Abr 2006 07:58 p.m.

Pensas que non, pero SI. A Vida decídese nun instante. Cara adiante ou cara atrás. Un día chuvioso pode volverse un día de sol. Anos. Meses. Semanas. Días. Horas. Minutos. Segundos. Décimas, centésimas, milésimas e milésimas de segundo. Apenas é un si ou non aparecendo con letras de tinta negra, coma un cadro de bifrontismo. O que é o que che gustaría que fose. Buscando o equilibrio pragmático que sosteña o universo da túa mirada cando te fitan aos ollos, directamente a eles. Directamente a ti. Vives no medio, a medio camiño do negro, do branco. Correndo cara a un, volvendo cara a outro. Séndolle fiel a dous amantes que te feren. Todo é relativo, a túa dor non é túa. Foino, máis agora non. Perténcelle a el, ao que foi, ao que morreu, ao que vive contigo silenciosamente escondido da realidade baixo a túa pel. A Vida decídese nun instante. Como a noite na que o Espermatozoide do teu pai, el, o escollido, o que pasaba por alí de casualidade, se namorou do Óvulo de túa nai. Coincidencia. Xenética. Darwin e a evolución do mono ao ser animal/humano. Amor entre células. Vida. Ti. E aí o estás, de pé, paseando entre as sombras do Deus que nunca sentiches. Esta vez deuche por ir ao casino e xogar a Vida a un só número, a unha soa bala na ruleta rusa. Non queres ser ti quen decida. Iso é cousa do azar, do destino, dos deuses, dos homes, da conciencia… A Vida decídese nun instante, máis ti aínda non sabes que xa escolliches. Cando volvas a casa, cando fiques completamente só, cando non teñas que enganar a ninguén, nin a ti, cando te canses das escusas, entón mírate no espello, observa a retina dos ollos. A túa retina. (Cambiarás?) Un instante para comprendelo todo.
Ver a cidade desde lonxe. Mirala sen medo para aceptala como é. Non existe a Cidade das Torres Brancas coa que sempre soñaches. Inventáchela. Olla a simpleza da túa cidade coas súas xentes, agobiadas, estresadas. Co cheiro a peixe morto no porto. As rúas inclinadas cara o ceo como escadas para subir ata el. Os supermercados ateigados de ionquis e borrachos. Os taxistas que nunca calan. As prazas de pedra que descoñeces. Os coches de luxo dos xogadores de fútbol. A cidade imperfecta. A cidade que es

Cambiarás?

(Lisboa, primavera 2005)
persoal14 Abr 2006 02:21 a.m.
sábado
pasear pola beira do río con Catu e Sasa. queimar a noite xuntas, sorrir, darme unha pequena tregua. bailar máis que nunha voda. plantarme en Ghicholandia, elas móvense felices, eu vixío dende lonxe. por imbécil. volverme soa para casa cantando. contarlle en voz alta á cidade o que pasa.

domingo
espertar, facer a comida, a Raíña no curro, Catu e Sasa na cama de arriba. volveron tarde e trouxeron unha “leiteira”. rir a fartar. comer. ducha e peli en casa de Sasa. a vida calada das miñas palabras. emocionarme. todos temos segredos. impresionante a fotografía e a soundtrack. domingo tranquilo, había meses que non tiña un así… e lembrame de lisboa. escribir de madrugada.

luns
facer algo da miña vida. durmir a sesta. vai aire. fotos no parque. camiñar, ir á Ponte, ver á avoa. pensar, buscar, lembrar, recoñecer, aceptar, comprender, descubrir, abrir fiestras… para ver quen me vén visitar en soños

martes
na cama ata tarde. bibioteca. mergullarme polos meus mundos. cada vez teño máis claro moitas cousas. o corazón empeza a gañar terreo. xa tiñas o que querías… TÍÑALO, só tiñas que collelo coa man, pero non te atreviches… sigo cantando a mesma canción. tomar algo con Sasa.

mércores
subir. abrir toda a casa. luz. primavera. anécdotas do avó. parecía moi serio, pero sempre che soltaba algunha broma das súas… era moi pillabán. eu igual, pero el MÁIS bo, xamais lle berrou a ninguén… non te lembras daquela vez que tiñas un dente de leite que só che colgaba dun fío de pel, que ti non querías arrincalo, que me escapabas e que el se puña no medio para defenderte?ADORÁBAVOS, di a Raíña e min dóeme pq me lembro desa palabra escrita a man nunha folla de pentagrama. bicicleta. suar, músculos en tensión, esforzarme, pelexar contra o vento, non parar, darlle caña. costa abaixo, de pé, sen brazos e ……….. VOAR!!! chegar morta, contenta, sentir o corpo vivo. volver a Atenas. Catu fixo un plotter coa foto a tamaño real e encantoulles aos Reis, ímolo colgar. chega tarde, estivo no cine co Pyro, que te pareces a ela e bótase a rir. terei que ir ao cine… (vaia puteo me vai caer!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

xoves

subir. carne ao caldeiro e polbo á feira. lucir a camiseta aínda que o Rei di que iso do “polbo” se pode malintepretar… tomarlle algo no Dorado, pasear. atoparme con Adri. ponse nervioso, vai na bici. cada vez está máis guapo e alto. o mellor da súa xeración, listo, bo, honesto. lévolle 3 anos. e non me importa, cando non me importaron outras cousas. interésase pola miña vida. eu pola del. son a raíña do disimule. este non se vai vivo este verán sen botarme un par de bailoteos dos meus. misa. Primera Lectura. Lectura del Libro Éxodo. Yo soy el Señor. honestidade brutal. eu son meu pai canta. eu tamén. vellas que non me coñecen de nada falan ben de min por ser a “neta do maestro”, a filla do ex-cura, por ir a misa. e ao outro lado dúas rapazas de 15 mirandome abraiadas: que fas ti aquí?? zapatillas gastadas, uns vaqueiros calqueira, unha camiseta picarona… si, é certo, teño máis pinta de india que de monxiña. dígolles cun sorriso. ai! se soubeses o que fago polas noites…
eu non quero ser o teu ceo, só quero volver (continuaremos?)

persoal12 Abr 2006 02:51 a.m.

No soy una niña.
No soy ese duende.
No soy luchadora.
No soy tu camino.
No soy buena amante,
ni soy buena esposa.
No soy una flor,
ni un trozo de pan.
Sólo soy esa cara de idiota

persoal06 Abr 2006 10:06 p.m.


Rotolando Verso Sud – Negrita

Ogni nome è un uomo
ed ogni uomo e’ solo quello che
scoprirà inseguendo le distanze dentro se
Quante deviazioni
quali direzioni e quali no?
prima di restare in equilibrio per un po’
Sogno un viaggio morbido,
dentro al mio spirito
e vado via, vado via,
mi vida cosi’ sia

Sopra a un’onda stanca che mi tira su
mentre muovo verso Sud
Sopra a un’onda che mi tira su
Rotolando verso Sud

Long way home

Continente vivo, Desaparecido, sono qua
Sotto un cielo avorio
sotto nubi porpora
Mille fuochi accesi
mille sassi sulla via
Mentre un’ eco piano da lontano
sale su… quaggiù
Un pianto lungo secoli,
che non ti immagini
E polvere di polvere…
di storia immobile

Sopra a un’onda stanca che mi tira su
mentre muovo verso Sud
Sopra a un’onda che mi tira su
Rotolando verso Sud

Long way home

Ogni terra un nome
ed ogni nome un fiore dentro me
La ragione esplode
ed ogni cosa va da sè
Mare accarezzami
Luna ubriacami
Rio, Santiago, Lima & Holguin,
Buenos Aires, Napoli
Rio, Bahia, Santiago & Holguin,
Buenos Aires

Sopra a un’onda stanca che mi tira su
mentre muovo verso Sud
Sopra a un’onda che mi tira su
Rotolando verso Sud

Long way home

SOL Y SANGRE, SEXO Y SUR

La dignità degli elementi
la libertà della poesia,
al di là dei tradimenti degli uomini
è magia, è magia, è magia…

persoal06 Abr 2006 02:43 a.m.

sempre tiven o pelo así. pero agora se non lle paso unha planca ou o secador aparéceme con caracois. isto non é normal. xa me viña pasando hai un ano, pero agora… que case teño rizos!!! e non é normal… é unha rebelión. case imperceptible, todo está a cambiar en min. día a día, mes a mes. hai unhas semanas o Rei andaba cos seus papeis, coa súa música e eu por casa, en chándal cos cascos postos. quédaseme mirando serio como se vise algo que antes non había. Eli, estás moi guapa. paro en seco, sorprendida. fun directa ao espello. mírome, aí estou como sempre, nin máis nin menos. amor de pai. pero ese mesmo día fágolle unha visita a Ro, cotilleos e risas coa súa irmá maior. outra que se me queda mirando seria. cambiouche a cara, estás máis guapa dende que… e pecho os ollos porque xa sei o que me vai dicir. e dío. pero non é por iso exactamente… miro para Ro que non se entera. sorrío para min, non se enteran da movida. e para rematala, contoume Catuxa que a súa profesora de pintura, despois de ver as fotos e bocetos para o retrato que tiña que facer vai e sóltalle : e non podías buscar a alguén máis normaliño???
tiña razón o meu profe de filosofía, cando queiras esconder algo déixao á vista dos demais, non o van ver. e non preguntes por que.
persoal05 Abr 2006 06:22 p.m.


do you remember? shssssssssssssss!!

persoal04 Abr 2006 12:39 p.m.

DE HABERLO SABIDO

De haberlo sabido
no hubiera dado todo en un principio
no hubiera sido la noche en tu espalda
ni congelándote de frío.

De haberlo sabido
me hubiera ido sin decirte nada
no hubiera sido tan duro contigo
no hubiera habido corazón en la garganta.

Peor que el olvido
fue frenar las ganas de verte otra vez
peor que el olvido
fue volverte a ver.

Me sobran motivos
pero me faltas tú sobre la cama
y ahora que las calles están llenas de bandidos
cuando necesito de tu madrugada
cuando ya te has ido
cuando me parte en dos de una tajada
no hubiera dudado en quedarme contigo
de haber sabido que no me esperabas.

Peor que el olvido
fue frenar las ganas de verte otra vez
peor que el olvido fue volverte a ver.

Páxina seguinte »