PÉS ESPIDOS

mercar dúas camisetas. mollarme. camiñar. acabar nunha librería, e parar xusto diante del. andaba eu a buscalo ou andaba el a buscarme? as casualidades non existen. cear e ver a caixa parva un pouco. meterme en cama á unha. ler 142 páxinas dun tirón en tres horas. fóra o vento brúa querendo entrar. durmir abrazada a el. soñar e non lembrar. ás sete e media en pé. ducha e para o bus. dúas horas de clase anestesiada. voume fugar deste zulo. voume para o interior buscando a luz. a cidade semella un barco pesqueiro á deriva. e eu non son boa nadadora, non me apetece naufragar outra vez.

esta cidade converteuse nun burato fedorento. e non o aguanto. non deixa de caer sobre nós. auga ácida. veleno que desfai a pel. quero sol. quentarme con el. xogar con el ás agochadas. liarme con el diante de todos. e andar espida por casa todo o día. ter calor. dentro. fóra. segue a chover sen parar. e dáme igual. eu saio, sen paraugas, frío, calor, noxo no aire. non deixa que entre a primavera pola ría. pero chegará.

Madrid, deshabitado como mi colchón
el verano en que me hice mayor,
y ella que ya no llama.

Tanta ciudad y tan poco por hacer,
gente que sueña su siesta y que
mira por la ventana.

Gente que miente por un trozo de calor,
que reza por que pare el ascensor,
atrapado contigo.

Madres que pierden a sus hijos al nacer,
buscando entre tus piernas lo que ayer
han dado por perdido.

Kilómetro Cero,
respira en el centro de la ciudad
el alma que se pierde al escapar.
Kilómetro Cero,
comienzo de los días que han de venir,
la lluvia que se derrama por ti.

Bares en los que la calma y la cerveza
salvan nuestra vida, y mi cabeza
soñando estar bajo tu ropa.

Promesas que se dicen en la cama,
luces que se clavan en tu espalda,
deja que yo te vista ahora.

Bajo unas ruedas mi mala sombra arrojaré,
quizás así interprete ese papel
en el que soy tu abrigo.

Mujeres que quizás hoy no puedas pagar
cuestionan con sus labios la verdad
de que aún seguimos vivos.

Kilómetro Cero,
respira en el centro de la ciudad
el alma que se pierde al escapar.
Kilómetro Cero,
comienzo de los días que han de venir,
la lluvia que se derrama por ti.

Kilómetro Cero,
respira en el centro de la ciudad
el alma que se pierde al escapar.
Kilómetro Cero,
comienzo de los días que vendrán,
la calma que nos trae tu tempestad.

a noite do sábado resucitei e volvín ás miñas orixes. xa te botábamos de menos, soltáronme as miñas nenas tomando uns chupitos no Montederramo. camiseta negra, pantalón negros chinos, cinto de tachuelas vermello, a camisa negra que tanto me gusta, chapa, os meus adorados tenis. e a cazadora negra que lles gusta a todos. cómoda, eu máis india ca nunca. no Auriense caíaseme a baba pola exposición de miña irmá, efecto secundario do amor fraternal. é unha artista, que me digan o que queiran. para min, e dígocho de corazón, é un orgullo tervos como amigas. xírome sorprendida a mirala. elas andan a pedir e eu facendo equilibrios por non caer. Sasa mírame sorrinte. non digas iso..., acerto a dicir. o que pasa é que ela nunca se viu cos meus ollos. ten o estigma de ser unha femme fatale, non porque sexa unha víbora, é que todos caen rendidos aos seus pés e despois de dúas frases xa se namoran. o que pasa é que moitos só vén a envoltura e non se dan conta de que o caramelo está xusto debaixo dela... coma un animal salvaxe que intentan domesticar unha e outra vez. un animal que non entende de libros e cadros. funciona só co instinto. intentando sobrevivir. salvaxe, por iso somos amigas. por iso sempre o seremos. vémonos e as apariencias non nos cegan. encántame que cambiases, que sexas así... facíache falla. e rímonos coma parvas e tomámoslle outra. no Trole fártome de bailar cos de New York, e xusto antes de marchar pinchan aos Planetas (b.s.o. para esas 24h da miña vida) e a Xoel. poño a cazadora e ouveando os derradeiros acordes coa convicción de que esta vez son eu a que non vai ceder. así estou de puta madre e non molesto a ninguén.

P.d: ou si? as queixas AQUÍ

foise o temporal e saiu o sol. as cousas cambian, sempre, sempre. fartouse de dicirmo meu avó. ás veces só é cuestión de tempo. a noite do venres foi erótica-festiva. non podía crelo, chistes sobre o bigotes, actores porno e ao final un streaptease dunha tipa que parecía máis unha boneca inchable ca outra cousa. pero non o vin por iso. entre zapping e zapping, a orquestra Teucro, os meus ollos só conseguiron divisar a dúas das xornalistas, ou confundilas. case morro da risa cando vexo que despois de intentar ligar cun dos Del Río e que rematan a actuación póñense a cantarlles a Macarena. están tolas de todo! jajajajajaj ata me sentín como o Big Brother. mágoa non conseguir ver ao resto. unha mensaxe e unha perdida no bicho. e irme pra cama cun sorriso.

hoxe teño un bo día. o temporal vaise. regaleille o meu odio, por covarde.

vés comigo de paseo?

nin que fose cousa de meigas. xa van catro anos seguidos con vodas na familia. curmáns de miña nai. dentro de cinco meses, outra na vila onde se come o mellor polbo á feira. e outra vez sacarei os tacóns para disfrazarme de moza maior. a que parece imposible que eu saiba andar con eles? é que hai moitas cousas que aínda descoñeces de min...

as chamadas perdidas e despois a chamada. a miña vida está feita de casualidades. sinais que van e veñen.

na academia déixanme máis loira do normal, tanto que semella que lle roubei a luz. unha rapaciña loira que ten un aire coa compañeira de piso de Catuxa lávame a cabeza e córtame. e vaime cortar ela??? ai, que non faga ningún experimento... ten mans de nena, coma min. adoro que me fozen na cabeza. pero como podo ser tan mimosa?? seguro que noutra vida fun gato ou can. ou os dous.

empecei a perder esa curva. pouco a pouco. sigo a comer igual. os meus tenis saben porque é. ando a liberarme de tanta parvada.

pasei dúas noites durmindo ao descuberto. dous días camiñando sen rumbo polo monte. sen présas. que ben se está así. correndo se me apetecía. berrando outras. bocexando. ruxindo. aquí segue a chover. non para e eu sei a causa. os lobos vixíanme dende lonxe e só se achega o pequeno cachorro. creo que coidan de min, pero non estou segura. se estou triste é el o que se pon a choromicar. é moi mimoso. gústalle vir ata onda min polas noites e sentar ao meu carón. e mírame. o animal mírame. ti tamén o sabes verdade? lambeume un pé, xusto onde teño unha vinchoca que me molesta bastante. rin. non te preocupes, está curando. rosmou algo entre dentes e marchou. é curioso, non teño medo de estar así, o único que me apetece e volver a ver o sol.

algo está cambiando, que se vexa ou non é outra cousa.

porque ninguén coida o meu flequillo...

estaban a xogar ás cartas coma sempre. fixen cachiños pequenos coa que se supuña debía ocultar. metina na boca e mastiguei. traguei. eu sempre trago. ide á merda na mirada e marchei cun bote de esprai a tatuar a cidade.

érgome do meu asento un pouco mareada. vou cara ao baño a refrecarme. cando estou estirando o brazo para abrir a porta sae do seu agocho con sorriso pícaro.

pero... pero... como...que fas ti aquí? [eu alucino]
impórtache se te acompaño? [acéntuase o sorriso]
para nada...

esta noite voume colar nos teus soños. non te asustes. nin te vas enterar. xa o teño todo planificado dende hai tempo. saúdame se me recoñeces, vale?. apetéceme coidarte.

concentreime. dábame todo igual. saiume medianamente ben. desconecteime de absolutamente todo. uns auriculares, unha voz viaxando polo meu cerebro e eu deixándoa ir soa. a miña voz agromando dos beizos, ollos en branco, auriculares, catro paredes. automático. un pouco de maxia que non entendo como consigue facer o meu corpo.

comer as exquisiteces do comedor. e xusto antes de rematar o postre unha canción que resoa en toda a sala. cabezas seguindo o ritmo. mirándome. esperando. e póñome a bailar enriba das mesas. unha coreografía perfecta. estamos sincronizados. nin un só paso mal. e todos rin e sacan as máscaras. semellan outros, son felices. se me fixesen caso...

un café coa Meiga e piro para a city. na miña parada está o outro Kamikace que tamén vai no mesmo bus ca min. e logo vou ata o piso da Ninfa. son unhas cabras. cóntanme o que lle fixeron a Lau polo seu aniversario. e Lu entretense coa miña tocalla vestindo e desvestindo uns bonecos da Ninfa, un disfraz de ninja, outro de vella, outro de sex bomb. estás van para diseñadoras!!! e risas. encántame. despois todas metidas nun coche a tomarlle algo por aí. e analizar o comportamento dun fulano que intenta ligar coa nai dun pequeno repipi de tres anos que non deixa de putealo. con compañía así a chuvia non molesta.

e pechar os ollos ben forte para non chorar antes de quedar durmida

oxalá, oxalá, oxalá, oxalá, oxalá, o x a l á me equivoque...

surrealista. eu no meu cuarto cos auriculares, en pixama, despeinada, rindo soa, bailando enriba da miña cadeira de oficina e tecleando sen parar. el alá, falando e poñendome música, en calzoncillos, sen camiseta (porque vai moita calor na miña resi) e propoñéndome cibersexo vía messenger. máis risas. eu escribindo e Eme falando.

espera que conecto a cámara... jiji

non tes huevos a facerme un striptease integral...!!

jajaja, non que non teño cámara...

mentiroso..., xa o sabía... jejeje

si si, cando esteas aquí falamos

resaca despois do derradeiro chute. recoller as cousas do armario. non dar explicacións. ir a un enterro clandestinamente. verme morrer. non me mires así, é a puta verdade. eu xa o sabía, aqueles nervios, xa mo viña berrando o corazón. subinme á montaña rusa, pero que curioso cando descubrín que xa non me pertencía. toda esa xente berrando e sorrindo e eu lonxe, moi lonxe. sacar a máscara. recollelo todo moi ben. sacar as botas tamén. a xente que me mira estrañada pola rúa. algúns rinse. e todo porque non vou calzada coma eles. coma sempre... e un reflexo nunha fiestra antes de subirme ao tren. un par de horas e chego ao destino. soa, só quero estar soa. e no alto do monte facer unha fogueira. queimalo todo. e beber. e danzar ao redor da luz. a lúa no alto, sempre vixiando. berrar. retorcerme polo chan. rir por non chorar. esta noite non. e saltar. no fondo sei que isto non é nada. non é de vida ou morte. é o malo de camiñar con botas, que calquera area nos molesta. prefiro o contacto da pel co chapapote, coa pedra, coa terra, coa herba... a pel dos pés sempre se endurece. os lobos veñen e séntanse apartados a 300 metros. míranme aos ollos. porque non poden ser as persoas coma eles?? ata parece que o comprenden. cando abrín os ollos xa saíra o sol. cantas horas levaba durmida alí? un cachorriño saltaba por riba da miña cabeza e lamíame as mans. cóxegas. sorrinlle. entendeuno. é hora de montar o meu tipi. quédome aquí, se me NECESITAS vén, estareite agardando cos brazos abertos. coma sempre...

morreu a Ionqui