Febreiro 2006


persoal27 Feb 2006 02:43 a.m.

como non teño serenidade por moito que disimule, voume deixar levar pola inconsciencia e mañá pola noite non me vou para a cama sen un. que mo merezo bastante.
persoal27 Feb 2006 01:28 a.m.
miña irmá adórame. mira como me mira. un viño branco e outro. estou simpática vestida de “rata” como di ela. sóltase e fala. é que teño un muro que ás veces me impide demostrar cariño. cóñezoa demasiado ben. eu só podo sorrir. está toda guapa así disfrazada e lucindo tipito. e cada día cústalle menos sorrir. sei de sobra o motivo. logo chegan Ara e súa curmá. son uns duendes ou algo así. na rúa esmorga da boa. unha charanga e toda unha rúa botando á vez. dioooooooossss como me gusta o Entroido!!!! e bailar toda a noite. perdo unha orella e logo a outra. lembreime delas. semella que xa pasaron mil anos dende entón. Boulevar, Trole, Vai-vén e eu dicíndolle ao Matadragóns e o Rápido que o 17 toca el na fábrica. que veñan!!! e Catu tamen!! as seis volvo soa para casa. que lles dixen? mira que ando intrigada… cousas boas, espero. e sempre é igual, o meu corazón aproveitase de que a miña razón está borracha para falar.
o Rei segue soíño durmindo nunha cama que non é súa. e xa me farto de ir de visita, de subir sete pisos andando, de ver esa ferida comezando a cicatrizar e a miña nai durmindo sen a súa compañía. que volva xa que o necesitamos.
persoal26 Feb 2006 09:14 p.m.

e n t r o i d o!!!!!!!!!!
persoal25 Feb 2006 03:30 a.m.

… centrar e vouno facer.
como cres que é a memoria dos peixes de colores sen branquias do Pacífico?
terán éxito?
persoal25 Feb 2006 02:35 a.m.
alí sentados todos como estaban arredor daquela mesa de pedra, cantando, bailando. sentinme rara. estaba fóra, pero estaba dentro. dúas vidas nun instante. creo que algo cambiou dentro de min. noteino e asusteime. estaba fóra da película sentada no patio de butacas vendo a película, e tamén estaba dentro, facendo de extra. observei as súas caras unha a unha. era tan real que me pareceu un soño. e logo bailar. facer o parvo, máis ben. algunhas con plan para esa noite. si, ao final os koalas son máis apaixoados que os propios lobos. outras tanteando o terreo pouco a pouco. ao teletabi perdino de vista. ten a mesmo ollar de miña irmá. hai moitísimo máis do que o espello amosa. e blue eyes facendo do meu anxo da garda. pufffffff, que desorientada estaba. e confesións mentres o sol comezaba a erguerse. non me mirou raro. tampouco se asustou. gañouse a miña confianza. eu ando co mono dela. maldita síndrome de abstinencia toda a noite. esta vez non caerei na Droga. o que máis amei foi o que máis dano me fixo. pola mañá unha canción na miña cabeza. non me puiden resistir e subín. comín calquera cousa. tamén me crucei con outro ateniense que se vai para o ano para Lisboa. chove e móllanseme os tenis. frío de neve. é o inverno que se despide ata o ano que vén. logo en tren con elas ata vigo. logo un bus e para casa. estou moi cansa. demasiadas emocións para unha soa semana. volverei. hei volver. aí vén a primavera.
persoal25 Feb 2006 01:44 a.m.

o que pasa é que as casualidades non existen. alí de pé, outra vez diante dalquel portal. eu vivo aquí. case caio de cu. case me dá un infarto e para non variar, fun incapaz de explicar todo o que sentín. por que me custa tanto falar?

era a miña médica. pequena, moi miúda e de pelo curto. eu soa non podía. nin meus pais, nin Catuxa, nin Osiria. non me quedou outra que tragarme o orgullo, os prexuízos e o medo. ía cada quince dias en sesión dunha hora. falar e falar. só iso. incrible, pero certo: terapia de palabras en voz alta. custoume sangue suor e bágoas. gardo moi bo recordo. ela ensinoume a mirarme no espello, a verme como son, a confíar en min. o día que me deu a alta foi no setembro de 2º de Bac. deume un abrazo moi forte, de oso, de xigante. ata se emocionou. daquela o único que quedaba por facer era que eu aprendese a coidarme. foi un dos días máis felices da miña vida. meus pais tamén se emocionaron e logo fomos a tomar algo nunha das terrazas da Quintana. eu merquei dúas postais. estaba totalmente convencida de que ía acabar estudando xornalismo. tiña tanta ilusión…

eu pensaba que a perdera, pero NON.
persoal23 Feb 2006 12:05 p.m.


esta noite… ISTO!!!!!!!!!!!!!!

persoal22 Feb 2006 12:54 p.m.

estes días durmo na cama de meus pais. cos seus olores facéndome compañía. cando me quedo soa en casa sempre durmo alí. unha cama demasiado grande para min. gústame por iso. como sería durmir con alguén que amas e che ama? os hospitais cansan moito. todo o mundo lles ten fobia. eu non. a Raíña sempre traballou alí, e agora Ro. as persoas van para curarse. ademais, alí só hai amor. non se discuten por parvadas. volvémnos máis cariñosos cando temos a alguén alí. será que xa non temos escusas para ter medo de demostrar cariño.

súfrese, pero tamén se ama. moito.

persoal22 Feb 2006 12:39 p.m.

pasas da 2ª persoa á 3ª. xa non es ti. lonxe. e agora deulle por construír un muro que non é marabilloso… e non perdo nada.

ai! que penita tan grande que esta vez non o vou derribar. punto final

persoal21 Feb 2006 01:00 a.m.

durmín moi mal. non soñei e a cada pouco espertaba para ver que hora era. as sete menos cuarto xa estaba en pé. puxen o termómetro. a febre seguía aí. a Raíña na ducha. ela tampouco durmira. espertei a Catuxa. almorcei un pouco de leite con colacao e un tripi de paracetamol. as sete e media todas saíndo de casa. escuridade e chuvia. case non hai ninguén na rúa. na entrada do hospital xa está Ro de uniforme. miña nai tamén se cambia. non fala. na 7ª, na 718 meu pai, meu Rei xa se duchou, xa se afeitou e agarda pacientemente coma un año que vai ao matadoiro. emociónase cando chegamos. a Raiña dalle un bico cariñoso. Catuxa e eu tremendo coma vimbios. son as oito, aínda nos queda media hora. silencio e amor mesturado con medo polo aire. un gas en expansión. eu saio fóra. afogo de calor pola calefacción e pola desesperación. chegan o pai de Quela e a nai de miña nai. abrázome a eles e recíboos co mellor dos meus sorrisos. HOXE facemos falla todos. meu tío e eu facemos tempo camiñando polos corredores. un home de verde chega á planta cun papeliño na man. vén a por el. unha enfermeira e miña nai póñenlle unha inxección intravenosa, pre-anestesia. vai ido, entre o da noite e isto… sácano da habitación. cóllolle unha man e esta vez non o dubido, non me acovardo. agáchome.
VAMOS, PAPÁ, VAMOS.
e un apretón que é recíproco. meténse no ascensor el, ela aguantando nunha man o suero e o celador. o quirófano está na sexta. os demais baixamos a pé. miña avoa vai chorando. Catu e eu aguantando, facendo o último esforzo. dor. tanta que corta a respiración, un gas velenoso. e o medo collido da súa man, como Romeo e Xulieta. puto amor, nunca o odiei tanto. chegan. todos ás portas da área cirúrxica. pasan o enfermo, o celador e miña nai. non podo mirar. non consigo miralo á cara. ou si. e só vin angustia. el quere vivir, por iso está así. e entran e desaparecen trala porta. e nada. caénme bágoas, sen présa. non desafogo. o meu tío agárrame o brazo. sei que el tamén o está a pasar mal. intento non mirar a Catuxa. está desfeita, máis ca min. sentan a esperar e eu vou ata o baño. intento volver a chorar e non podo. saio fóra e xusto nese instante vexo á mellor amiga de miña nai. un sorriso aparece na miña cara. Elvira! chámoa, xa non te recoñecía, filla. é da miña estatura e rodéoa co brazo. non podo evitalo, sáeme inconscientemente. cariño para quen o merece. cóntolle como van as cousas. e ti como estás? sempre tan observadora. non tiñas porque vir. mírame aos ollos. xa o sei, pero QUERÍA vir. gústame a xente así. sincera e que non che pide permiso para apoiarte e coidarte cando fai falla. sabes? dime sen deixar de collerme con cariño pola cintura, túa e nai e eu querémonos como irmás, aínda que poidamos estar demasiado xuntas, sempre sabemos a unha da outra. vénseme á cabeza Osiria. e as súas palabras: “gústanme as persoas que non están, pero que sempre están”. sorrío. tamén penso en Ro. son moi nova, pero iso xa o teño. pase o que pase. nese instante aparecen a nai de Evita, Vito e a miña Ro. máis apoio. a nai de Evita e Vito entran nesa zona prohibida para os que non somos do gremio. esa zona onde están meu pai e miña nai. morro coa envexa. saen para informar de que aínda non chegou o cirurxián, que é dos máis bos, e que meu Rei xa anda medio drogado, que miña nai non lle solta a man e que un celador se mete con el por estar tan rodeado de mulleres. ríome porque sei que non se entera de nada. Elvira e eu volvemos onda os outros. polas escaleiras aparece o Dr. Balbuena (ou Valbuena que non sei como se escribe). nas mans dese home está a miña vida, o meu futuro, o da miña familia. a nosa felicidade. entra e ao pouco sae miña nai. emocionada, máis tranquila, con nai de Evita collida dun lado. vou cara ela sen dubidalo. abrázome. chórame, pero sen a ansiedade destes últimos meses. abrázoa con toda a dozura que me deixa o meu corpo. igual que unha manta. e non sinto vergoña ao facelo, non sinto temor de achegarme a ela e demostrarllo. mentres, dentro, meu pai, durmido como unha pedra, comeza a súa batalla particular. Catuxa, Elvira, o pai de Quela, miña avoa, Ro, o meu tío Afonso, a Raíña e eu vixiamos a retagarda sentados. xa pasan das nove. miña nai convénceme para ir comprar uns churros para as súas amigas da U.C.I. con Ro. baixamos as escaleiras. e aí xa non podo máis. lonxe de todos e das súas miradas, paro a Ro no medio da escaleira. abrázoa e choro. boto o veleno do meu corpo. tan só uns segundos. sepárome e volvo a mirala. sorrío, xa está fóra. de repente unha calma estraña invádeme. paz. o corpo reláxase. respiro hondo, a miña alma confía. entre o ir e vir de xente a quirófano informannos de que todo vai ben. un brillo aparece nos ollos da raíña. todo empeza a ir ben. Catuxa sorrí máis. sei que o está a pasar moi mal, cala e o seu silencio só é comparable a ese sufrimento. perdida de Evita, chámoa. as once Ro, miña avoa e eu baixamos de novo á cafeta. vexo o meu tío de Vigo, o irmán máis pequeno do Rei. sorrío. lévoo para arriba. entón pasa o milagre. vexo ás enfermeiras de azul, as da U.C.I. saíndo da portas do territorio prohibido. xa está, xa remataron, todo ben, sangrou moi pouco. e nin sequera choro de alegría. miro para os demais. miña nai que se ergue rápida. cada vez sorrí máis. Catuxa como unha nena pequena que non acaba de crelo e esas bágoas asomando. tan sensible, tan pura. deixannos pasar a Catuxa e a min só un momento. meu pai nunha cama, algo aturdido e pálido. vivo. achégome e o mellor dos bicos na meixela, sei que non se vai lembrar, non importa. eu si, toda a vida. lévano a unha sala aparte para o “espertar” e logo subilo a planta. a unha súbeno e eu quedo con el. a Raíña baixa comer algo, Catuxa marcha cos meus tíos e miña avoa, ten que marchar a Teucro. segue atontadiño. ríome e estremezo cada vez que penso nos bicos que lle dedicou miña nai. creo que xamais os vin tan namorados. póñome a ler e quedo frita. o móbil espértame. Xoela. todo ben, repito unha e outra vez. sinto como sorrí polo aparato. sáudos de Di!! avisa a todos, TODO BEN! como con Ro cando sae das prácticas. xa é da familia. ela e o Gato teñen encandilados a todos os da U.C.I. ao rematar imos buscar á súa irmá que tamén quere pasar por onda meu pai. o ascensor é un fillo de puta e cando está na 7ª volve para abaixo. vexo un 6, logo un 5, un 4 na pantalla. vaime dar algo. está escarallado. e 3, 2, e 1. un dos meus pesadelos recurrentes que se fai realidade. hai maxia no aire, aínda que nos custe crelo. soños mesturados con ela. Deus, isto non pode estar pasando!!! coa fobia que lles teño. a miña histeria transfórmase en parvada porque Ro e Belén están comigo. aínda se botan unhas risas comigo todos os que están alí. ao final, despois de 40 minutos saimos e eu cagándome en todo. levanme a casa. miña nai non se quere despegar de meu pai nin medio segundo. en casa o único que se me ocorre facer é poñerme a bailar. e saltar polos sofá adiante. cantar e berrar. a verdade é que estou un pouco tola. as victorias hai que celebralas por todo o alto. as seis e vinte volvo para o hospital con Ro que ten clase ata as dez, quedo con ela de volver. volve miña avoa, os pais de Quela, que me chama dende o aeroporto, e o meu tío de Vigo. o Rei xa está máis esperto. fala de futbol. miña nai non deixa de sorrir. e eu só podo dar grazas a Deus. unha e outra vez. hai xusto trece anos, no 1993, cando eu tiña 9,… hai trece anos que morreu o pai de meu pai. xusto trece anos. o mesmo día que hoxe. as voltas da vida. onte díxeno sen pensar, “debo ter un anxo da garda”. non me daba conta do significado que ían ter hoxe estas palabras. alguén que xa non está, estou convencida, vixía e coida da súa familia. paréceche pouco motivo para que eu siga a sorrir coma unha parva?? hoxe aprendín unha cousa, que
o amor é máis grande que a vida e que a morte.
hoxe, 20 de febreiro de 2006, meu avó, estea onde estea, tatuouno na miña alma para sempre. coma el
persoal20 Feb 2006 05:48 p.m.

envainade as espadas, alzade os puños cara o ceo e berrade. ouveade. ruxide coma tigres porque…
VENCIMOS!!!!!!
persoal20 Feb 2006 12:29 a.m.


pura. transparente. sincera.

o sábado non saín por culpa da febre. e esta mañá cando espertei aínda seguía aí. durmín toda a mañá. soñando e delirando. ao final baixoume. Catuxa contoume a súa noite. seica o pasaron moi ben todos. sorrío. comemos e o Rei anda triste. non pode evitalo e seino. as seis marchan el e a Raíña para facer unhas probas (grupo sanguíneo e esas cousas) do ingreso. xa non hai volta atrás. vanse con bágoas nos ollos. Ro vén de visita. despois diso Catuxa e eu achegámonos ata o hospital. UROLOXÍA na 7ª. 718, o meu corazón encollido. alí están os pais de Quela, que mañá se vai de excursión a AMOR ata o luns de Entroido (este ano todo o mundo se vai de viaxe alí!!); a Raíña co seu uniforme e o Rei acabando de cear co pixama posto e a bata nova que lle mercou ela. xamais o vin tan triste. xamais. non é un vello, non é un home, é un neno fráxil. ese neno grande é meu pai. miña irmá e eu marchamos cos meus tíos, a Raíña di que queda alí ata as 22:00. vanlle dar algo para que durma tranquilo, por iso non quedamos ningunha de nós alí esta noite. quixen chorar e non puiden. opérano ás 8:30. a nai de Quela dille: loita, loita. e sinto que morro por dentro. olas de dor. furacán de medo. non me atrevo a volver a abrazalo. non me atrevo a miralo. Catuxa está igual ou peor. o tempo detense para nós. imos camiñando polo corredor máis asustadas ca nunca. vulnerables. sen saber moi ben que dicir. fuxindo para que meus pais non nos vexan. a xente miranos. e na porta do ascensor fago o esforzo sobrehumano de non chorar. aguántome todo o que levo dentro sen moverme. calmada, tranquila, como un encoro que aguanta a presión de millóns de litros de bágoas. poño o abrigo. só quero romper a chorar e berrar. quedarme sen voz. caer ao chan. partir a man dando golpes contra el. porque teño medo, porque… meus tíos levannos a casa. quento a cea. chama a mellor amiga de miña nai, a que estivo durante o noso parto, a única que nos viu nacer. tan boa coma sempre. despois de cear volve soar o teléfono. nai de miña nai. tan sensible coma sempre. bótaseme a chorar polo aparato. só é o seu xenro e aí está chorando por el como se fose un fillo. colgo e vou cara a cociña. algo se rompe dentro de min. apreto os puños. non consigo chorar. dor e máis dor. debo ter un anxo da garda porque non me deixa caer nin rendirme. acabo de recoller a cociña e Catuxa chama por min, que se “desinstalou” a impresora e non aparece o CD cos drivers. foi o Rei que é un fozón. aínda me río. canto queremos a ese home. tanto que non existen as palabras exactas. chega a Raíña. volvemos á realidade. o medo, a dor. a ausencia. o cáncer.
cando leas isto eu non sei onde estarás nin que andarás a facer, pero ti si que vas saber onde vou estar eu. quizais xa todo teña rematado. non o sei, quen o sabe? seguramente nin me lembre de ti en todo o día ata que chegue a casa e acenda o ordenador. non che vai molestar, verdade? pero vouche pedir un favor, cando o leas, por favor, reza. e se non sabes porque non cres ou porque non queres, pensa no teu pai. pensa nel e en todas as cousas nas que te pareces a el. vas sorrir. despois cóntamas. con iso xa me mandas un abrazo.
e agora voume a durmir, que mañá vai ser un dos días máis importantes da miña vida.
persoal19 Feb 2006 02:40 a.m.

a perspectiva non era moi boa. un novo curso e máis rutina. eu non encaixaba. escondíame tanto como podía. non quería estar alí. ben, o certo é que non quería estar en ningún lado. cara onde fuxir? e só sabía resoplar e resoplar. a imaxe que me devolvía o espello non me gustaba; algo fallaba e non acertaba a dicir que era. sentía que me faltaban moitas cousas. era o primeiro día de clase. 14 anos e poucas ganas de todos. aquel setembro a melancolía podía comigo. desvatábame, queimábame. tiñan que terme dado un premio, as cousas gordas sempre as souben esconder moi ben. e ninguén o vía… ninguén se daba conta de que eu levaba un S.O.S. tatuado na fronte. e quizais iso era o que máis me fería. era invisible. sentíame invisible. a segunda hora apareceu a nova profe de Historia. mosqueime. eu xa estaba acostumada a Chus, porque tiña agora que aguantar a aquela tipa? mireina dende o meu sitio. primeira fila, como sempre, para ver ben a pizarra. indiferencia. pura e dura. sonábame a cara, claro, xa lles dera clase aos de B o ano anterior. nin sequera me tiña fixado nela. era morrena, alta e tiña moita seguridade. unha profesora máis. pero o que máis me chamou a atención foron aqueles dous dentes grandes e longos e retortos que chamaban a atención de calquera que a mirase. e logo esta tía non sabe o que son os dentistas?? pensei para min aguantando a risa. e estrañoume porque vestía ben. unha pija, seguro. os días pasaban e aparte de Historia aquela tipa dábanos Cultura Clásica a uns cantos. caíame mal. era fría con nós. mantiña as distancias, e por riba facíanos traballar máis que Chus. as cousas mudaron pouco a pouco. nunha semana xa sabía os nosos nomes e aínda que seguía mantendo as distancias amosábase bastante simpática. preocupábase dos seus alumnos e non era por facer o paripé. era moi boa profesora, diso deime conta enseguida. levábase ben co Xabi e co Afonso, os dous de galego que levaban o grupo de teatro. a ela chamábanlle a “Piños” e “Coella”. parecía que lle daba igual. eu sabía que collía o bus porque xa a vira máis dunha vez camiñando cara a parada. un día que tiña exame con ela, xusto ao saír do meu portal cruzámonos Catuxa e eu con ela. profe, portate ben e non nos poñas un exame moi difícil. díxeno sen pensar. sorriu. se estudiaches non vas ter problema ningún. unha tarde os de clase quixeron gastarlle unha broma pesada. meteran nun estuche un largato morto e puxéranllo na súa mesa. abriuno e mirou. todos rían e ela tamén poñendo cara de que lle daba noxo. mandou a un de clase tiralo e segui a clase como se nada. nin unha bronca nin nada. saíra victoriosa. caíame cada vez mellor. eu disfrutaba das súas clases. facíaas interesantes. non sei, sempre que remataban sentía que aprendera un mundo máis de cousas, e non só dos libros e de historia. unha semana despois viñeran os italianos de intercambio. nunha das súas clases, estando todos xuntos e mesturados, deixounos xogar a algo parecido ao amigo invisible, pero con notitas. calquera escribía algo de alguén anonimamente e logo ela líao en voz alta. a cousa estaba en adiviñar quen fora. cara o final de todo leron algo sobre min. xa non lembro que foi exactamente. alucinei e púxenme coma un tomate. ao rematar a clase fun coma un foguete cara ela. sorríame con xesto de nena mala. non me quería dicir quen o escribira. pero dimo!!! jo… eu tamén me ría. non podo que é segredo profesional. aquela moza sempre me facía sorrir. era das poucas persoas que o conseguían, porque aínda que lentamente, a miña caída cara os abismos e cara escuridade era invetable. en clases as cousas non me ían ben. a xente ríase de min. eu era un bicho raro. e a min aquilo doíame un mundo. e morría de rabia porque cada semana máis choraba por parvadas e non podía evitalo. fuxía de todo facendo teatro e sendo a nena boa que todos esperaban. meus pais, os profesores. tiña que facelo todo ben, ser responsable, ser “perfecta”. e que había de min? que quería eu para min? por que non encaixaba? era invisible e ninguén o vía…por que non podía ser coma os outros da miña idade e pasar de todo? por que non podía ser NORMAL? puta adolescencia, puta vida…

Elisa, pásache algo?estás BEN?

era a voz dela. erguín a cabeza e mireina moi sorprendida. xa levábamos media hora a voltas coa sociedade grega e as súas clases. eu non me enteraba de nada. tiña os ollos no libro, pero non lía nada. chovía e eu seguía triste, cada día máis e máis. deuse conta? non, non pode ser ser. seguía a fitarme con xesto serio e tranquila. todos os de clase miraban para min esperando a miña resposta. estábame poñendo nerviosa. si, claro. e forcei un sorriso. que ben se me deu mentir sempre!

seguro?

si,sí,… volvín os ollos para o libro. sentíame descuberta. non, tiñan que ser alucinacións. deuse conta?! como podía ser aquilo? vixioume o resto da clase. á semana seguinte o sol vovía a brillar e eu aproveitei a clase de E.F. para xogar coma unha tola. aquela mañá estaba contenta de verdade. xa eran horas de saír pero eu retraseime recollendo as cousas. na entrada do colexio quedaban algúns raparigos. nun dos bancos estaba ela sentada cun pequerrecho. intentaba ensinarlle a ler. pareime en seco e observeina con atención. non entendía que me pasaba. de repente era como se a coñecese de toda a vida. intuición. os amigos non se fan, RECOÑÉCENSE. nin máis nin menos. eu seguía alí parada, por Deus Eli, que é a túa profe, non podes ser amiga dela. foi como se me sentise. levantou os ollos do libro e sorriu. marchei a casa cunha certeza no corazón que a miña cabeza me negaba. despois diso viñeron os primeiros exames. o de Cultura Clásica deixeino para o último día, nin o tocara. a tarde que me puxen a estudiar non podía. estaba mal. non me concentraba e agobiábme. vou suspender, vou suspender. o que tiña era un ataque de ansiedade, aínda que non o soubese. durante o exame non daba pé con bóla. o pouco que estudiara desaparecera da miña memoria. ía cargar. quedeime a última co maldito exame. suabanme as mans. que tal foi? preguntoume mentres recollía as cousas. MAL. soltei rabiosa e con bágoas nos ollos. asustouse. como que mal? non estudiaches? ía romper a chorar, xa non podía con aquela ansiedade. sí, pero… xa choraba. sentouse fronte a min. ei! pero que che pasa? non me atrevía a mirala. a vergonza e a rabia non me deixaban. que… que son un desastre, unha metepatas… !!agarroume o brazo con firmeza. só é un exame. mireina alucinada. ningún profesor me falara así xamais. non podía crelo. e se suspendes non pasa nada, o que importa é que esteas ben. entón caín na conta de que non tiña diante a unha profesora. só había unha moza de vintetantos preocupándose por min e ensinándome que a realidade non era esa merda que saía na televisión, nin na iglesia, nin a moto que nos venden a todos de pequenos. marchei contenta para casa e durmín como unha pedra. non podía crelo, o único ser humano que me entendía, que non me botaba nada en cara e que non me dicía que deixase de pensar en “parvadas”, que me aceptaba era a miña profesora de Historia. aquilo foi o principio de todo. ela ía salvarme a vida e eu íame converter na súa irmá pequena. pero claro, iso aínda non o sabíamos.

continuará…
persoal18 Feb 2006 12:44 a.m.
creo que me namorei duns ollos azuis. había algo distinto no seu brillo. non sei… o meu corpo traizoume. fai o que lle peta e non escoita ás miñas razóns. non me compliques máis a vida, bérrolle eu cun chupito de licor café na man. chove. Cholo, a Meiga e eu mollámonos, pero eu nin me entero. alcolízome, prefiro iso a chorar. namoreime duns ollos azuis. como pasou? que me pasa? que lle pasa ao meu corpo? e digo que non unha e outra vez. non, non e NON. fuxo do espello. acabo falándolle do meu pai. non podo evitalo. collinlle a man. non quixen evitalo. algo pasou. despois foise. no anghara caín patas abaixo polas escaleiras do baño. case parto o lombo do golpe. a Ninfa and company por alí. perdinme e volvín soa para casa de Cholo, para min que teño un GPRS ou un mapa de estradas conectado ao meu cerebro. e logo non sei cantas horas botamos a falar. ninguén o vai descubrir xamais, pero a min tiñan que darme o premio. e non preguntes o porqué. Ro sábeo de sobra.
un furacán anda solto por Vigo. e como morde o cabrón. métome no bus morta de sono. dúrmome sen saber se o que me dixo o melenas era de verdade ou só quería ligar comigo. de verdade teño os ollos bonitos? é que nunca tal cousa me dixeran. o Rei agárdame na estación. tan tímido coma sempre. non me tiñas que escribir esas cousas… que despois emocíonome… e… eu calo. Ro aparece contenta por casa. anda medio enamorada do seu ligue de fin de ano. fala e fala coa Raíña da U.C.I. e de como lle van as prácticas. alí todas as compañeiras a coñecen pola “amiga das nenas de Fina”. despois quedamos a soas e mírame con xesto importante. non sabes o ben que trata vosa nai aos enfermos. claro que non, ela co seu exceso de humildade non me quere dar motivos para querela aínda máis.
esta noite voume ir ata a praza. voume sentar a cantar. unha e outra vez. a guitarra de Catuxa non a vou levar, as miñas mans sempre se negaron a aprender a tocar. estou cansa de agardar. e cansa de lembrar.
hoxe non me deixes durmir soa que teño medo dos meus soños. e mímame moito.
persoal15 Feb 2006 08:33 p.m.

métome no bus. de incógnito a Atenas. unha obra de teatro. no patio de butacas Xabi. de Osiria nin rastro que anda con migrañas e non pode tomar nada por estar nos últimos tres meses. unha ola xigante de recordos. a aula de teatro do instituto, as actuacións, a adolescencia. enriba do escenario Afonso. que envexa! nunca a melancolía me sorriu tanto. xente do colexio. remata a obra. unha moziña que me saca tres cabezas vén ata onda min. non te lembras de min? quédome dunha pedra. estaba comigo no grupo de teatro. está máis grande e guapa. xa está en 2º de bacharelato. que vella vou, penso para min. vou ata onda Xabi. dáme o que me fai falla. Catuxa baixa comigo a saudar ao Afonso. se as miradas matasen… vaise, quedou co Rápido para ir ao cine. eu collo un bocata e vou ata casa de Ro que acaba de chegar de clase e que anda morta, xa comezou as prácticas na U.C.I. marchamos cedo para a cama. as oito saio camiño da estación. as nove para o oeste outra vez. durmo como unha pedra. en casa Pau e Evita que onte estiveron en urxencias ata as tantas por culpa dun ollo enfermo de Pau. e o maldito traballo dela. pola tarde subo ao cuvi. poño a gabardina. chove. móllome e ata me gusta. o único que se me empañan as gafas. clase de informática. ando máis perdida ca un tiburón no deserto. e eu pendiente do móbil. o profesor ponse a explicar algo da próxima práctica e comeza a dar sinais de vida. un 981. xa sei quen é. saio escopetada de clase. tamén sei o que me vai dicir. traballos do carallo, chuvia e ganas de descansar. elas xa marcharon. (ai! que mal se me dá o de falar por teléfono) e eu a verdade ando cun cansazo encima que non sei de onde me vén. será de tanto ir e vir, será que o meu corpo se solidariza con Pau, con Xoela e con Di. volvo para clase. poño os cascos e a escribir. non teño cabeza para outra cousa. volvo a lembrarme daquel mércores perdida polo Mar de Pedra.

como é posible que bote de menos algo que durou tan pouco?
que ganas de queimar a cidade.
que ganas de repetir.
que ganas de ver amencer sentada con elas nas escaleiras da Quintana.
que ganas de volver…
outra tolemia das miñas?

P.d: vai para as xornalistas: que me debedes un chupito do licor do negro café!!!

persoal14 Feb 2006 12:21 a.m.

o sábado xa saín bailando de casa. non tiña pensado saír, pero pola tarde chamou Quela e unha frase foi suficiente: disfruta da vida. ía frío pero eu non o sentía. no Montederramo licor do negro café. Ara tamén se apuntou e Noe viña tamén. despois para o Auriense e logo para o Trole. e bailar e bailar. o sitio petado. a rebentar. Catuxa e Ara van para o Vai-vén. Quela vai levar a Noe a casa. eu decido agardar soa alí. estou ben. a música tenme hipnotizada. entón pasa. poñen unha que me encanta. e desfágome. perdo o control. de repente pásame toda a vida por diante. imaxes e máis imaxes. e logo os QUÉROTE que tantas veces repetín. e mentres bailo míranme. non, non pode ser. alucinacións miñas? ou é que mo cheiran na pel. estou soa. esta vez non pecho os ollos para bailar. o aire quente bailando comigo. perdo a consciencia. déixome levar. seguen a mirarme??? entón unha man cólleme polo ombro. é Quela. falamos. a vida, os pais. é curioso estou demasiado serena. marchamos e alí fóra están Ara e Catuxa agarrada do brazo do Rápido. entón vexo a unha rapaza que estudiaba no colexio. é máis vella, ten tres anos máis. non sei porque, un impulso dos meus. voulle falar. mírame sorprendida e curiosa. ela e a súa irmá eran outras mellizas como miña irmá e eu. Pili e Mili. é veciña da miña rúa. foise antes de rematar o COU. de min e de Catuxa non se lembra, normal, os maiores non miraban para os pequechos. lémbrase da Canción Misionera e de movidas do colexio. das fillas da directora fálame marabillas. normal, pensó eu, son boas rapazas. pregúntolle por Cris. non puiden resistilo. a resposta xa a sei… a pequeniña? pois é unha estúpida, non sei nada desde que me fun do colexio. antes non, pero agora si; volveuse unha creída. pero xa non me doe. sorrío. parece que pasaron mil anos, parece que xa vivín outras tres vidas… quen é Cris? Cris era Cris. era a filla dunha das profesoras. eu só era unha cría de seis anos, loira e sempre cun sorriso de orella a orella. unha tola. unha pasota. tranquila. sempre cantando e soñando. tiñamos clase de baile galego os venres ao saír de clase pola tarde. un deses venres, nun dos descansos de baile galego, eu andaba a columpiarme e a colgarme nunha das canastras do patio. lembro que sorría. e falaba con algunha das de clase. ríame. de costas a min sentín uns brazos rodeando o meu pescozo. cariño. cálido. dozura. xireime sorprendida. quen me abrazaba así como se me coñecese de toda a vida? teño a imaxe dunha nena miúda, de pelo castaño e sorriso amable á que se lle achinaban os ollos cando o facía. eu son a filla da túa profe. sorría coma min, era como mirarse nun espello. é un deses instantes nos que che cambia a vida aínda que ti non o saibas. aí foi cando a sentín por primeira vez recorrendo con inocencia o meu corpo. o certo é que nunca chegarei a saber se fomos amigas ou non. quizais nalgún instante si. agora xa nin me doe lembrarme. só é un recordo. o problema é que a idealicei e non o merecía. volvina especial. quería ser como ela, porque pensaba que era mellor ca min. buscaba nela o que non atopaba en min. anos e anos de inocencia sentíndome máis pequena do que era. e eu cambiei. volvinme triste. non confiaba en min. e por riba ela nin sabía que eu existía. era invisible. dáme moita vergoña falar disto. non son cousas de nenos, son cousas pequenas, detalles, pero que cando non mides máis dun metro e a túa maior ilusión é poder pasar todo o verán na aldea xogando e andando en bici… cousas de nenos, pero cousas importantes. non me ía preocupar pola carreira ou polo meu futuro laboral, claro. o que me interesaba a min era facer amigos de verdade. o caso é que sen querelo e sen evitalo mandei á merda á miña autoestima (un bo invento dos ianquis). en vez de quererme a min queríaa a ela. triste, patético e raro. e sobretodo pasado, morto e enterrado. seguín falando con Pili de teatro. conteille que fora ver O Heroe. ela estivo en Maricastaña e coñece a Fer. despois despedímonos e eu marchei para o K-oba. de alí para a Bull e primeiro desaparece a miña cazadora negra. logo re-aparece milagrosamente e levan o abrigo de Quela. cabréome. polo abrigo e por todo. por que collóns a xente é tan ruín??? por que idealizo a quen non o merece??? se o sabes dimo, porque eu non o entendo. entón, entre o frío, a frustración, a rabia, o cabreo e os recordos doume conta de algo que non me gusta nada… teñense aproveitado do meu cariño, igual que se fosen vampiros.
o domingo de volta para o oeste. vou con Evita e seus pais. en casa Pau farta dun traballo e de que abusen dela. o luns vou a interpretación. por unha vez decídome a esquecer que esta carreira non me gusta. “a felicidade non é facer sempre o que un quere; a felicidade é QUERER sempre o que un fai”. métome na cabina cun discurso dun ex alcalde no último congreso dos republicanos. oito páxinas. poño o automático, como di Neal. non me paro a pensar, esquézome de todo e todos. desconecto. interpreto. ao rematar analizo os meus erros sen torturarme. mentiría se dixese que foi das poucas veces que me sentín cómoda na carreira? disfrutei. Zin quedou a comer con Di e Xoela en empresas. vou con ela. Xoela sorrí cando me ve. se soubese o moito que o botei de menos estas semanas!!! paso de ir a clase e baixo. falo con Eme vía messenger, micrófono e auriculares incluidos. os dous soñando con que eu vaia de visita. pasámonos música, andasmos na mesma onda. e gracias ás marabillas de internet chámame dende alá. despois chega Pau morta de cansazo. mimitos por aquí e por alá. eu sigo rallada co de idealizar. sei dunhas cantas que o merecen.
persoal11 Feb 2006 06:51 p.m.

un sobre que pon “Para Papi” metido entre a almofada e o edredón. esta noite hao atopar.
nunca me atrevín a dicirche o moito que te quero por vergoña. porque no fondo sei que non te merezo… es o meu ídolo, o meu heroe. de nena só soñaba con ser tan boa persoa coma ti. e non deixes que nunca che digan o contrario, ser bo coma ti é moi difícil. ás veces mírote e vexo a un neno grande que o único que fixo nesta vida foi dalo todo pola súa familia. TODO. e a palabra quédase pequena para describir todas as imaxes que se veñen á miña cabeza unha e outra vez. sempre me animabas a facer cousas de pequena. na praia a nadar e a non terlle medo a xogar ao futbol. ensináchesme a andar en bici, axudábasme cando suspendía as mates porque non me gustaban nada. aprendíchesme a cantar, a rezar, a querer, a sorrir, a ser persoa. todas as tardes que me levabas á psicóloga a Santiago. todas as veces que velabas o meu sono porque eu estaba enferma. terías que ver o orgullo que hai na miña boca cando falo de ti e da túa vida. es como o latexo do meu corazón, que sempre está presente a todas horas, dende que nacín e ata o fin dos meus días. son consciente de que nunca vivirei o sufiente para devolverche todo o que fas por min; creme: nin con 1000 anos o podería facer. tamén sei que non son a mellor das fillas, sei que son un desastre e dóeme recoñecelo. pero eu hoxe o único que quero que saibas é que a pesar de todo, de que só teño 22 anos e que só son unha nena, eu son feliz. FELIZ. e débocho a ti.

papá, loita, por favor. agora e sempre. por min, por mamá, por María, porque necesitamos que esteas aquí con nós máis do que podo explicar con palabras. coma sempre. loitando, guerreando, sen rendirte xamais. vivindo. aínda nos quedan moitas cousas por vivir xuntos. moitas. confía e todo sairá ben

a túa filla que te adora

persoal11 Feb 2006 12:36 a.m.
Fer é un puto crack. encántame como actúa. sempre se deixa algo da alma enriba do escenario. a música metíase comigo. o texto BOÍSIMO. case me dá algo cando vexo que se poñen a cantar. que simple e que difícil á vez! os decorados, as luces. todo encaixa, un quebracabezas perfecto. lembreime de cando eu facía teatro co colexio alí. era xenial. o mellor subidón. a liberdade. tranformarte enriba, ser outra persoa e ser ti. improvisar. enganar a todos. era como ser Deus, eles nunca sabían se te equivocabas ou non. velos rir, chorar. emocionalos. os aplausos. outra droga moi beneficiosa.
“e ti tes medo?”
“non, do que eu teño medo é de confesar”
os heroes son aqueles que calan
miña irmá espertoume cando estaba soñando. xusto antes de saír do piso dunha das miñas xornalistas para comezar a troula polo Mar de Pedra. soñamos o que queremos que pase ou que sabemos vai pasar?
persoal11 Feb 2006 12:13 a.m.
esta mañá Catuxa foi vacinarse ao noso centro médico de toda a vida, a carta que seguro che mandaron a ti tamén… e atopouse con algo que parece IMPOSIBLE. alí estaba aquela meniña. isto non é morbo hollywodiense. esta é a puta realidade. unha muller dicía chea de odio, eu mátabao.
había que capalos a todos

Páxina seguinte »