Xaneiro 2006


persoal31 Xan 2006 02:58 a.m.

non é a vida secreta das palabras, é a miña. e iso que aínda non vin o filme. que pouco fun ao cine estes meses. antes ía máis. todos os venres, ao dúplex. soa. sempre soa, como se fose unha experta catadora de soidades. e a miña soidade ten algo de particular que non teñen outras: que me sorrí cando estou con ela. é rarísimo que estea triste. é igual que unha mirada profunda, que entende e comprende. e cando o filme remataba volver a casa con música nas orellas e soñando que a Torre e os edificios de Xoán XXIII son barras de pubs onde xigantes bondadosos se adican a tomar uns viños e a tapear tortilla e chourizo ibérico. e eu son unha vacaloura perdida na gran cidade que vai por entre os seus pés. ou unha formiga de forza descomunal. ás veces tamén se celebran carreiras de cabalos que non necesitan de xinetes porque son máis libres que a vida. retumbando cos seus cascos polas rúas. outras collía e quitaba as gafas para gardalas no peto. todo borroso, camiñar dentro dunha acuarela ou dun cadro de Klimt. luces que se dispersan. pero o que máis me gusta cando volvo a casa é a luz do faro. porque eu teño un faro en Atenas. sempre está acendido, na esquina da rúa. anos e anos iluminando a escuridade. non sei quen vive alí. ás veces vense sombras dende fóra. ás veces ata me parece que me coñecen. que me vixían, que me protexen sen que eu me dea conta. vagabundear polos pequenos rincóns da alma desta cidade con soundtrack resoando dentro do cerebro. máis dunha vez teño acabado cantando en voz alta sen darme conta. hai dúas semanas ou máis botaron na 2 unha da guerra civil. encantoume e iso que a min o tema xa me aburre. non por nada, é que sempre que se fala dela é dende o punto de vista político imparcial. parece que só mataron os da falanxe e que os vermellos son os mártires. é que eu saiba nas guerras todos matan e todos morren, dá igual o bando, para algo é unha guerra. o que pasa é que, despois, os vencedores fan o que queren con todo… e nesta película creo que hai bastante afastamento de posicións dun bando ou doutro. contan unha historia da guerra e punto. o espectador é o que decide e xulga se quere. ao final eu xa non me preguntaba que é un héroe, ao final dubidaba de que realmente existan… o que hai sempre son seres humanos disfrazos das personaxes (ou persoas) que soñan chegar a ser algún día ou que, na maoría dos casos, lles deixan ser. pero non foi isto que máis me sorprendeu. o fío conductor é unha escritora, profesora de filoloxía que tivo un éxito e que agora deixou de escribir. “yo era una escritora que no escribía”. culta, racional, covarde e moi perdida. que coñece a unha pitonisa de televisión de pacotilla, que non ten complexos intelectuais, que é unha botada para adiante e fai o que sente. gústanse, pero a escritora resístese. non se pode vivir nin escribir pensando coa cabeza, hai vivir pensado co estómago, sacándoo todo para fóra. a escea do bico que me deixou chantada no sofá e completamente paralizada e sen respiración durante máis de nove segundos. non é que eu me sentise identificada, PASA que eu son esa escritora centrada que non se atreve a arriscar, PASA que eu son esa muller que é unha cabra, fai as cousas espontáneamente, pasa do mundo e ás veces mete a pata. dúas caras dunha mesma moeda, o meu yin e yan. o que se reflecte no espello e o que é reflectido. recoméndocha. o meu soñado equibrio que cada vez pasa máis noites comigo. fíxome gracia a cara da Coixet cando lle deron o Goya á mellor película. esa naturalidade, esa sorpresa. pero sen dúbida a única razón pola que sempre me quedo ata as mil a ver ese coñazo de gala é polos agradecementos. actores, actrices e demais, humanizados, emocionados, despistados. e pais e nais orgullosos polos seus fillos. ese momento no que diante de medio país lle podes as grazas aos teus por todo. iso é o mellor dos premios.
a miña Ro aprobou o carné e está que non caga. seica foi “sorte”. lembreime de Caufield, que se quedaba volada mirando cara ningures lembrando, seguro, o maldito exame. puta rabia. exames para todo… só falta que nos fagan un para parir. o xoves a Teucro, que por certo alí os examinadores teñen alcumes tipo o cancro, o sida, o veneno… Catuxa vai no polito e (espero) Ro con ela. Quela xa está alí e eu irei en tren dende vigo o xoves pola tardiña. teño ganas de festa; levo o todo o día bailando como unha posesa cando ninguén me ve.
persoal30 Xan 2006 03:22 a.m.

foi só un segundo. seguro que non sabes que estou falando de ti. ollos color terra que todo o ven e saben. igual que as portas da biblioteca. e como non consigo durmir, collo a bicicleta e voume voando sobre ela ata alí. rúas, mares de pedra.
hai quen me mira dende a illa. non sei para que te soñei tanto… penso desganada, sen rancor, sen dor, sen o mesmo brillo nos ollos. hai neve. e ninguén sabe que existiches dentro de min. o teu funeral foi precioso. todas as ninfas, todos os duendes choraron por ti. a min quixeron levarme presa, pero foi defensa propia, por iso te matei.
vidas parelas, tanto que case chegan a tocarse. queren collerse da man e non poden, rózanse coa punta dos dedos.
aínda é hoxe o día que me cuspen cando me ven ir cara o camposanto cunha rosa branca. ás veces volveste unha pantasma, coma o sábado, e ves coma un obús cara min.
e traio a neve comigo. patinando as rodas da bicicleta pola pedra húmida. e todos me miran. porque me miran? o reflexo da porta de vidro. 9 anos outra vez. vou cantando, berrando, ouleando. máis rápido.
a comerme a boca coa rabia de quen se equivocou. acorralada contra a parede do pub libérome dos teus beizos. “mentíchesme”. neve nos meus ollos. e vaste como viñeches, nunha nube dalgún cigarro. tarde, sempre chegas tarde.
e a neve segue caendo. e todos facendo bolas con ela e bonecos xigantes. e sona unha canción por toda a cidade. retumba. a xente facendo escalada polas paredes da catedral. outros esquiando. algunha caída ca outra. partidos de bádminton na Quintana, carreiras de relevos no Obradoiro. todos menguan, máis novos, máis inocentes, máis alegres. empachos de galletas de chocolate, de gominolas, de bocatas de chourizo con nocilla. bicicletas voando por riba dos 2 metros. e esperásme de pé e coas mans nos petos do abrigo mentres aterrizo. outra vez ti. ese segundo que empeza a querer axigantarse. pero shssssssssssssssss!!! moi baixiño, é o noso segredo.
o sábado máis que saír de festa parecía que ía á neve. o día que menos me arreglei. e acabei enganchada a un de Troia. sorpresa, porque ao final vai resultar que teño máis encanto persoal do que pensaba… (ou que ao rapas lle valía calquera). bicaba ben, pero eu estaba desganada. simple entrenamento para os meus beizos. “isto non é o quero” e empezo a dubidar de se REALMENTE sei o que quero. despois de facerme proposicións indecentes e de algún que outro bailoteo (máis frívola e seca ca nunca) sen moito humor, fuxín cara a tarima onde Quela andaba a voltas co italiano e Catuxa con outro dos seus pretendientes.
volvín a soñar con Humidtown case sen darme conta. volvín a imaxinar como sería ir ata alá… volvín a lembrarme daquela *noite de xoves que tardei semanas en asimilar. volvín a ir ata nevera que aí no meu armario. alí estaba e algo máis… volvín a durmirme falando polo baixo “Eli, non te compliques máis a vida”.

*Besas como si fueras a comerme.
Besas besos de mar, a dentelladas.
Las manos en mis sienes y abismadas
nuestras miradas. Yo, sin lucha, inerme,
me declaro vencido, sin vencerme
es ver en ti mis manos maniatadas.
Besas besos de Dios. A bocanadas
bebes mi vida. Sorbes. Sin dolerme,
tiras de mi raiz, subes mi muerte
a flor de labio. Y luego, mimadora,
las brizas y la rozas con tu beso.
Oh Dios, oh Dios, oh Dios, si para verte
bastara un beso, un beso que se llora
después, porque ¡oh, por qué!, no basta eso.

“Un relampago apenas”
(Blas de Otero)

persoal28 Xan 2006 04:14 p.m.
abracei á Raiña polas costas mentres ela me miraba recelosa. quería roubarma. e eu sorríolle. son máis forte ca ela. é miña. protéxoa. e vaise rosmando polo baixo. volverá e cando iso volva pasar serei menos educada con ela. o Rei un pouco máis tranquilo, por momentos esquécese de todo e é o de sempre, traballador e ocupado con ensaios. pequenas victorias que me saben a gloria. vaise operar e mentres non nos chamen ímonos entrenando pensando no que virá. Catuxa e eu sopramos as dúas velas con forma de 2 pedindo o mesmo desexo. mensaxes no bicho o xoves pola noite, antes, despois e durante o abrazo nos demos volvendo para casa con Ro despois de tomarlle algo con Ara cruzando a ponte. toda a vida xuntas. somos unha casualidade. por iso non creo nelas. pequenas cousas que coinciden na vida, que se repiten, detalles, algo hai detrás. sinais, son a linguaxe do universo. porque ao final todo encaixa. ela, é sen dúbida, o amor da miña vida. todo o bo, todo o malo, todo á vez, tan diferentes e no fondo tan iguais… pode que nunca atope á miña alma xemela, pero non me importa porque ela sempre estará comigo. durmo ata tarde o venres. e no bichiño máis mensaxes dende o mar de pedra. pola tarde subo ata a aldea cos reis. frío de neve e sol. collemos auga na fonte e imos por onda avoíña. “meu paxariño” e cáeselle a baba comigo. “mira que linda, que feitiña”. 96 anos e semella eterna. quéntame as mans coas súas, tan vellas e expertas, máis suaves cás miñas. regálolle o mellor dos meus sorrisos. “abu, que xa teño 22”. “si? que noviña es aínda…” “si, aínda son unha nena”. na Ponte, en casa da avoa Elisa tartiña pre-cea e mini-celebración con Quela e Noe. tomámoslle algo pola noite e despois dunhas risas coa tola de Quela retirámonos cedo. pola mañá Catuxa espértame igual que fixera hai doce anos para dicirme que está nevando. outro regalo máis caído do ceo. pura maxia. neve en Atenas.

este blog xa ten un ano. paseime media noite relendo e revivindo. a verdade, non sei que dicir. ten vida propia. é o único que se me ocorre. contar conteino todo. o que les é o que hai.

*(a rúa da foto é a miña)
persoal27 Xan 2006 01:34 p.m.

















persoal26 Xan 2006 12:19 a.m.

merda, namoreime outra vez. xa o sabía… xa o viña vir de lonxe. quixen evitalo pero é imposible. esta cidade sempre consigue facerme caer nas súas redes. máis que Lisboa, que Atenas, que Vigo. máis que calquera cousa ou persoa.

erguinme cedo e co medo no corpo. un leite con sabor a sono e tiro para a estación. outra latiña de sardiñas e dúas horas por diante. e de repente aparece Cholo que tamén vai de ruta a Humidtown. falamos todo o camiño. eu escoito e pérdome entre as paisaxes da ría e do interior. chegamos e vou coma un foguete pola cidade. rúa do Hórreo e cara a catedral. entro por Praterías. maxia no aire. pecho os ollos e póñome a respirala. dou unha volta e logo outra. vou por onda o Santiago e sento nun dos bancos. algún grupo de turistas ao que un tipo con sotaque de fóra lles explica a historia da catedral. mentre, eu rezo sentada mirando cara onde colgan o botafumeiro. xa sei que rezar é de inxenuos, pero eu son así. marcho pola porta do Obradoiro facéndome a firme promesa de que a próxima vez que entre alí sexa este verán camiñando dende Roncesvalles. paso por onda Mediciña. rúa cara abaixo. parque, patos, Auditorio, o Burgo. aí está. vou tremendo. peor que a selectividade, máis nervos que para parir ou para casar. respiro profundamente e entro. seméllame un soño. a factoría preciosa, pero sen unha soa indicación. pasa por diante miña Anxo, outro ateniense emigrado, e chamo por el. tarda un par de segundos en recoñecerme. “mi má! que cambiada estás!” secuéstroo e lévame ata a sala de informática. fago tempo. vou nerviosa porque odio a posibilidade de que me observen sen ser vista. saio. outra vez Anxo. que si se quere ir a Lisboa de Erasmus. e volvemos entrar e alí estan Caufield e Xornalistiña. ese momento no que deixas de ser palabras e te transformas en carne e óso. o medo a que a ficción supere á realidade e esta defraude. o medo das catro, supoño. despois de agardar a que Miss Oko faga acto de presencia déixome guiar por elas para comer. un bocata mundial e unhas tapiñas de lentellas e de patacas alioli. e veña falar e bromear. andan cansas, exames, traballos, un amor que anda medio en coma (de que me sonará a min iso…) e a merda dun exame de conducir por culpa dos nervios. aínda así eu farto de rir. pagamos e piramos. un pouquiño de shopping, ou sexa, moito mirar, mercar nada. un detalliño para Catuxa para este venres. a biblioteca máis bonita que vin na miña vida. preciosa. incrible. déjà vu. e Frida en vivo e directo. acabamos nas escadas da Quintana coa Berenguela cantando para nós. e máis risas. había moito que non me ría tanto. grandes historias, tolemias, bebedelas, nais, cans que ou pasan de nós ou se nos botan a cabalo e algunha que outra cousa que non collo. por se acaso non pregunto. se existe o Paraíso tense que parecer este día. creo que vou emigrar a el algún que outro xoves.

xa no tren, con Cholo todo afumado, á miña beira, lendo o seu libro sobre nacionalismo non consigo durmir, e iso que non podo coa miña alma. esta cidade ten maxia e non sei como raios vou facer para non caer esta vez… boh, que máis dá? nada perdo. todo muda tan rápido e todo se escapa do meu control. tanta intensidade que cega e despista por veces. volvín para casa coa retina chea de maxia e amor.
quen dá máis?
Oasis
Wonderwall

Today is gonna be the day
That they’re gonna throw it back to you
By now you should’ve somehow
Realized what you gotta do
I don’t believe that anybody
Feels the way I do about you now

Backbeat the word was on the street
That the fire in your heart is out
I’m sure you’ve heard it all before
But you never really had a doubt
I don’t believe that anybody feels
The way I do about you now

And all the roads we have to walk along are winding
And all the lights that lead us there are blinding
There are many things that I would
Like to say to you
I don’t know how

Because maybe
You’re gonna be the one who saves me ?
And after all
You’re my wonderwall

Today was gonna be the day?
But they’ll never throw it back to you
By now you should’ve somehow
Realized what you’re not to do
I don’t believe that anybody
Feels the way I do
About you now

And all the roads that lead to you were winding
And all the lights that light the way are blinding
There are many things that I would like to say to you
I don’t know how

I said maybe
You’re gonna be the one who saves me ?
And after all
You’re my wonderwall

I said maybe
You’re gonna be the one who saves me ?
And after an
You’re my wonderwall

Said maybe
You’re gonna be the one that saves me
You’re gonna be the one that saves me
You’re gonna be the one that saves me

persoal25 Xan 2006 01:40 p.m.
estou farta de tanta merda coma esta. aquí todos falan de liberdade, pero parece que ningún sabe o que é… xornalistas? si, de verdade? veña, oh! non me fagas rir… non es mellor escritor por dicir cojones e cagarte na puta de bastos, na cona que te pariu e faltarlle o respeto a todo bicho vivente. a educación tamén conta algo, non? ou falas español ou nada. porque se non a madre patria pode desaparecer. esa que quere que nos creamos a mentira de que neste estado todos somos iguais… sinto decepcionalo e vostede que tanto a viaxou, que viu unha guerra a ver se aprende que este é un estado de NACIÓNS. e a quen non lle guste lelo que peche os ollos ou que os arrinque. e mentres eu estea no meu país, na miña terra, cos meus, na miña casa seguirei a falalo. e ben o sabe Deus, morrerei falando en galego. é a miña elección, que para algo vivo en Galiza.
persoal24 Xan 2006 04:19 p.m.

caio durmida. sempre procuro ir no último asento do bus. a estrada, a xente, as árbores, casas, soños e evasión do tempo. son unha prisioneira de Alcatraz. poemas inacabados na miña cabeza. bandas sonoras doutros días. teño algo que pedirlle a Santiago…, como llo direi esta vez? incerteza, nerviosismo. igual chego tarde se non esperto a tempo. atrevereime? só vou buscando algo, aínda non sei ben que é.
persoal23 Xan 2006 11:27 p.m.

Había unha vez unha princesa que non se recoñecía ante o espello. non se vía, non sabía quen era. era invisible para os seus ollos diante daquel espello. e aquel espello vivía namorado dela en silencio. por que non me sorrís? por que fuxes de min? a princesa era honesta. moi honesta. nunca che mentía. aconsellaba con sabiduría e case nunca erraba. algúns enfadábanse con ela por causa disto. hai moitos que só queren escoitar o que lles convén. a princesa loitaba polo seu pobo e vivía coma un máis dos seus, sen luxos e traballando arreo. ninguén lle lle regalara nada, era unha loitadora. tiña os ollos profundos, eran a porta dun océano inexplorado e cheo de amor. unha aventura sen riscos para quen se atrevese a miralos. era preciosa e todos o dicían. caían enmeigados ante tanta mestura de xustiza e dozura en equilibrio perfecto, como se fosen dúas nubes facendo balet polo aire. salvou moitas vidas simplemente con botarse a rir (eu entre elas) e xamais lles pediu nada a cambio. pero pasaban os días, as estacións, os anos e ela seguía sen verse. xa se acostumara a ser invisible… e o pobre espello morría e morría de amor. murchaba de tristeza igual que unha rosa no camposanto. ATA QUE UN DÍA…

querida Pau, este é o meu regalo para este ano, para sempre e sen data de caducidade. non é un conto calquera. é o teu conto, a túa vida. sen trucos e sen bruxas malas. eu só quero que sexas feliz. é o mínimo que mereces. e hoxe só che vou pedir que me creas, que confíes nas miñas palabras e que teñas o valor de mirarte aos ollos nese espello. esquece o pasado. mátao. colle un dos coitelos da cociña e dególao. faino en canto chegues a casa da universidade. dégolao sen dubidar. e despois mírate ao espello. que ves? se o fas eu prométoche que te verás tal cal es, sen deformacións, sen complexos, sen medos. só ti. daquela descubrirás que quen estivo sempre no espello agardando por unha soa mirada es ti. QUÉ – RE – TE. eu non podo darche a felicidade, iso depende só de ti, dos teus ollos, pero si que podo regarche unha brúxula para que empeces a buscala chea de ilusión. creme, por favor, unha vez máis, sei bastante ben do que falo. a túa bondade pode facer que axudes a moitos, pero só o teu amor propio te pode facer feliz.

P.d: FAINO POR TI!!! 😉

persoal21 Xan 2006 01:09 p.m.

malentendido de semana, de preguntas que non fixen, de chamadas que só eu tiña que facer. pero eu ese xoves prometérame que ía saír, non por nada, nin plan B nin C. as victorias hainas que ir celebrando pouco a pouco. e outra vez esa calor pegada a min protexéndome mentres durmo cansa. un pesadelo e eu meu pai que se rende. non fun quen de impedirllo, nin para berrar. non me rompo pola guerra, pero si que o fago por parvadas. Quela vén de visita. pateamos rúas e tendas. xa sei cal vai ser un dos regalos. ceamos de pinchos no Carballo. secuéstroa. marchamos para o Ensanche. busco a Ninfa entre as cabezas e doume de frente con el. “a Xoela vaille dar algo cando llo conte!!! teño que chamala” pero non o fago por medo e porque non teño saldo. pídollo á Ninfa. empeza o concerto. Iván e Amaro Ferreiro e Xoel tamén. cancións de outros. de Pereza, de Quique, dos Smith. chega Dido. ao final Xoela non baixou. esa ausencia feriume toda a noite coma un veleno que vai paralizando pouco a pouco. acaba o concerto. L. C. para todas. coma cabras, coma tolas. logo para o black ball. sorpresa. Dido ten algo para min. saca do bolso unha libreta de pentagramas enorme. “MÚSICA”. sigo sen entender nada. leo. releo. unha metafóra, a música son eu. e dúas frases que resoaron con tanta forza dentro de min que tiven que saír correndo.

Ás veces penso… e que fago eu escribindo isto? Porque adoro a música e porque TE ADORO.
Dende o lado máis sincero do meu cerebro (que non é moi grande, así que a parte da sinceridade xa o enche todo) es a persoa con máis bo corazón que que nunca coñecín.

pechei a libreta e nin mirei para elas. saltei as escaleiras e boteime a correr. naquel momento era o único que se me pasou pola cabeza. non sentía o aire, nin as pernas, nin o corazón. non berrei, non chorei. un bo chute de amizade polas miñas veas. parei de correr cando xa non podía máis. volvín e marchamos para o Anghara. despois de tantas loitas, de malentendidos, de sensibilidade a flor de pel o único que me apetece é desfasarme como se esa fose a derradeira noite da miña vida, como un animal, tola, completamente tola e sen pensar nas consecuencias. a noite fíxoseme curta. cando espertei a realidade estaba esperando a que eu puxese os pés espidos sobre ela.

en Atenas atópome cunha nai máis vella, cunhas olleiras que semella llas fixeron cun coitelo. meu pai decidido a operarse e co medo como compañeiro fiel. Catuxa e mais eu intentando o milagre de animalos. axúdoa coa seu proxecto. sábado pola noite fuxo e voume con Quela e Ara ao cine. amor con final triste. non choro. son incapaz, xa agotei o meu cupo semanal. son demasiado vella para algunhas cousas. demasiado. non me apetece pensar no amor, estou cansa diso. estou ben como estou. e volve a pasarme o mesmo que sempre que me namoro, que o sei, que mo cheiro de lonxe, pero distinto. desta vez toca que se namoren de min. tócame estar ao outro lado, ser obxecto de desexo, ser o soño de alguén e quitarlle o sono. que me faga proposicións indecentes. que me conquiste. que me mime, que me cuide, que me protexa. que mo pida todo. XA TOCA.

e o mércores á factoría

Pereza
Todo

Vuela, vuela, vuela conmigo,
cuélate dentro dime chico,
dame calor, sácame brillo,
hazme el amor en nuestro nido.
No quiero nada, nada más,
me sobra respirar.
Sube, sube, sube conmigo,
déjalo todo, yo te cuido,
ven a Madrid, ten un descuido,
haz cosas mientras yo te miro.
No tengo miedos, no tengo dudas,
lo tengo muy claro ya.
Todo es tan de verdad
que me acojono cuando pienso
en tus pequeñas dudas, y eso
que si no te tengo reviento,
quiero hacértelo muy lento.

Todo, todo, todo, todo,
yo quiero contigo todo.
Poco, muy poco a poco, poco,
que venga la magia y estemos
solos, solos, solos, solos,
yo quiero contigo sólo,
solos rozándonos todo, sudando, cachondos,
volviéndonos locos, teniendo cachorros,
clavarnos los ojos, bebernos a morro.

Sueña, sueña, sueña conmigo,
escríbeme luego un mensajito,
dime hacia donde yo te sigo,
si tu te tiras yo me tiro.
No tengo miedos, no tengo dudas
lo tengo muy claro ya.
Todo es tan de verdad
que me acojono cuando pienso
en tus pequeñas dudas, y eso
que si no te tengo reviento,
quiero hacértelo muy lento

Todo, todo, todo, todo,
yo quiero contigo todo.
Poco, muy poco a poco, poco,
que venga la magia y estemos
solos, solos, solos, solos,
yo quiero contigo sólo,
poco muy poco a poco,
que venga la magia y estemos
solos rozándonos todo, sudando, cachondos,
volviéndonos locos, teniendo cachorros,
clavarnos los ojos, bebernos a morro.

Dame, que aún te queda, dame un poco más,
dame que lo quiero todo.
Siento que cada vez más, tengo celos de todo.
Dame, que aún te llega y todo llegará,
dámelo sólo a mi solo.
Siento que cada vez quiero más.

Todo, todo, todo, todo,
yo quiero contigo todo.
Poco, muy poco a poco, poco,
que venga la magia y estemos
solos, solos, solos, solos,
yo quiero contigo sólo,
solos rozándonos todo, sudando, cachondos,
volviéndonos locos, teniendo cachorros,
clavarnos los ojos, bebernos a morro.

PD: non deixes de botarlle unha ollada ao proxecto de Catuxa. arte + literatura = … dimo ti!

persoal18 Xan 2006 08:58 p.m.
ola! isto é para un traballo de Catuxa, para unha movida dela. só necesito que leades estes dous documentos. o primeiro é un artigo sobre a arte e o segundo é a definición que dela dá un diccionario. o único que tedes que facer despois de lela é deixarme a VOSA definición de “arte”, o que vós credes que é. mandádeme un correo (aultre_narai@hotmail.com) ou deixade un post. graciñas xa por adiantado!!

DOCUMENTO N° 1 ( fragmento del artículo ” ¿ Es esto Arte ? publicado por el periódico El País . Domingo 26-Enero-2003. N° 1374)
El arte actual no encuentra fácil definición. Tradicionalmente tampoco ha sido tarea sencilla definir lo artístico , y así, históricamente . el término arte se ha ido convirtiendo en una espacie de cajón de sastre de bondades en el que cabía todo menos lo tangible, todo menos lo definible. Schopenhauer dijo que el arte era ” la liberación del dolor de vivir”, y Jung aseguraba que el arte “no recuerda nada de la vida vulgar, sino más bien sueños, recovecos oscuros de la mente”. La mente, precisamente, era el lugar del arte para renacentistas como Leonardo de Vinci o Miguel Ángel” El arte es cosa mental”, dijo el primero.” Se pinta con la mente, no con las manos”, escribió el segundo. Si la definición de arte ha sido siempre amplia, ha sido igualmente vaga. Algo casi inmonbrable. La dificultad por verbalizar lo que es el arte no es, pues, algo nuevo. Pero si es nueva la foma y la expresión de lo que hoy se considera arte. El arte moderno supuso una ruptura que ponía fin a la búsqueda técnica y mágico-religiosa que caracterizó las representaciones artísticas del pasado para dejar paso a las ideas. Buena parte del mundo intelectual asegura hoy que justo en ese momento (cuando el pensamiento sustituyó a la sensación, cuando la razón quiso analizar la emoción) se llegó al fin del arte. Lo que sucedió después de la últimas vanguardias pictóricas es calificado entonces como pensamiento, denuncia o comunicación , pero no como arte. Ese es el argumento de los más tradicionalistas. Los otros, los más provocadores, consideran que el abandono de lo bello para explorar otros campos supuso un paso crucial en la historia de la cultura. El artífice de esa revuelta sin precedentes fue, para unos pocos, Andy Warhol, cuando, en los años sesenta, se dedicó a exponer cajas de detergente y a pintar latas de sopa. Pero para la mayoría de los historiadores el principio de la crisis se remonta a 1915, cuando el francés Marcel Duchamp, entonces un pintor cubista, exhibió un urinario al que había puesto por título Fuente. La exposición en una galería y los títulos convertían los objetos banales en obras de arte. Aquel gesto, de casi un siglo de antigüedad, todavía genera discusión. Sus detractores, como el historiador argentino Juan José Sebreli, aseguran que Duchamp, “ante su incapacidad como pintor, decidió cambiar las reglas del juego”. Sea como fuere la jugada le salió redonda. El arte nunca ha vuelto a ser el que fue. Desde que Duchamp expusiera su urinario, en el nombre del arte, se han expuesto, y muchas veces vendido, grasa (Joseph Beuys), basura (Arman), colchones viejos (Robert Morris), excrementos (Piero Manzini), máquinas que aseguraban la destrucción del museo (Chips Burden) y coches aplastados ( César). Los artistas se han cortado con cristales ( Ana Mendieta), han pagado a la gente para que se masturbase ( Santiago Serrano), se han transformado quirúrgicamente ( Orlan), se han implantado un brazo mecánico ( Stelark ), se han mutilado públicamente y han llegado, incluso, a cortarse el pene: el vienes Rudolf Schwarzhogler terminó, rodadaja a rodaja, con el suyo poco antes de terminar con su vida. Con tanto pasado es difícil tener mucho futuro. Si lo inesperado no sorpende ya a nadie, si lo extraño se ha convertido en habitúa y ya no hace pensar, ¿ qué lo hace ? La entrada fulminante del mercado en la definición artística es, en opinión de muchos, lo que caracteriza al ate de nuestro tiempo. Si bien la protección de la vanguardia ha sido algo habitual en las clases altas, nunca antes hubo instituciones públicas para mostrar arte subversivo. Ni la otra cara de la moneda: grandes museos ( como el Guggenheim) exhibiendo objetos industriales entre obras maestras (como motocicletas o moda pret-á-portef). Ante esta situación que denuncian los puristas, los directores de los museos aseguran que es fundamental relacionar el arte con otras disciplinas, y lo cierto es que otras cuestiones ( como la hostelería o la venta de souvernirs ) son fundamentales para mantener las arcas de los centros saneadas. En el arte de hoy lo imprevisible es lo esperado, las blasfemias, la norma sacra. “Hoy no hay más vanguardia que el éxito ” asegura Rogelio López Cuenca, uno de los artistas españoles mejor considerados por parte de la crítica, los galeristas y los directores de museo. La obra de López Cuenca, que representó a España en el última Bienal de Sao Paulo, tiene reputación de incómoda y comprometida, y, sin embargo, se exhibe en una de las galerías más reconocidas de España. Juana de Aizpuru, y se muestra en colecciones públicas. Sus intervenciones son auténticas bofetadas para el espectador. La imagen de una patera repleta de marroquíes deshidratados expuesta sobre un eslogan de la Expo de Sevilla. ” Tienes que venir ” , se insertó en Canal Sur a modo de cortinilla. El mismo canal autonómico vetó otro de los proyectos de López Cuenca en el que se encadenaban imágenes de políticos con gente comulgando sobre otra frase :” Atrévete a probar: di no”. “Sin no entendemos el mundo, ¿por qué íbamos a entender el arte ?, pregunta esta artista para el que ” la obra de artes es la que debe servir para entender el mundo, para plantear preguntas, para levantar sospechas, para poner en duda nuestras convicciones”. Algo parecido piensa la crítica Ángela Molina, que define el arte ” como un espacio de incertidumbres, una forma de relacionarse con el mundo, una invitación a construir otro sentido y una incitación a pensar”.
Si López Cuenca define con ironía lo que considera obligaciones del artista : “El artista tiene que meter el dedo en la llaga , pero con humor, delicadeza y amor, eso no tiene por qué resultar desagradable. El humor es el recurso que tienen para defenderse quienes no tienen otro poder “; el crítico Hal Foster define el papel de los críticos: ” La gente ha asumido que la teoría salva al arte y lo hace hablar, pero es al revés: la obra de arte reta el modelo bórico y fuerza a pensar de una manera diferente”. Por eso Molina urge a un triple compromiso del crítico ” con el artista, la obra y el público”. Y asegura que lo que decide la bondad de una obra es su capacidad de arrancar en el espectador un deseo”. Con todo, son los críticos, y los comisarios, los que reciben la peor parte cuando se pasa a abordar el negocio que ¿ también? Es el arte. López Cuenca sostiene que los artista no son de ningún modo el centro de este negocio: “Una nueva casta de gestores encarna el modelo del comisario -crítico-expandido al papel de marchante-empresario-periodista-editor de catálogos y hasta transportistas y asegurador de obras de arte, cuando no director y promotor de museos de esculturas al aire libre. .. que van vendiéndole proyectos ( apoyados en sólidos dosieres de artículos de prensa publicados siempre por los mismos autores en las mismas revistas ) a los alcaldes de provincias”. A Cuenca, la figura de estos nuevos gestores polifacéticos le recuerda al mánager de Bienvenido Mr. Marshall : ” Usté déjeme a mí, señor alcalde, que yo sé lo que les gusta a los americanos …”.” A los alcaldes les llenan las plazas de esculturas públicas de primeras firmas y les surten las salas de exposiciones de primeras marcas “. Por eso, sostiene ” todo esto cada vez tiene menos que ver con el arte y más con el negocio del entretenimiento ( que, además, ¿ a quién entretiene ?)”. Cuenca considera que se ha ido construyendo la idea de de la necesidad , casi de la obligación por parte de la administración, de proporcionar arte y cultura a los ciudadanos como un servicio más, ” cuando a los concejales de cultura les suele traer al fresco todo lo que no sea la todo de la inauguración: lo que pase antes y después les trae sin cuidado. Ni los artistas ni el propio arte se salvan en el análisis de López Cuenca : que critica la figura del artista profesional, una versión actual del antiguo pintor cortesano, ” capaz de producir obras de ilustran las tesis de un crítico o comisario. Ese artista ilustrador convive con unas instituciones que, obviando su función didáctica, han asumido un discurso publicitario sin explicar qué se ah hecho”. Esta situación es, en su opinión, lo que separa a la gente del arte contemporáneo. ” Se está pidiendo a la gente que consuma arte con la boca abierta . Que traguen “. Y la mayoría de la gente ha decidido no tragar. Ante el arte contemporáneo, ni se soprenden ni se escandalizan ni protestan siquiera. La mayoría de la población simplemente se aburre. Tampoco ese aburrimiento o esa desconfianza es algo nuevo . La falta de confianza ha caracterizado, desde sus inicios, al arte moderno. Theodor Adorno escribió en su Teoría estética: ” El arte moderno más significativo carece por completo de importancia en una sociedad que es capaz de tolerarlo. ” Si el arte va a seguir siendo fiel a su concepto, deberá pasar al terreno del ansiarte, o deberá desarrollar una desconfianza en si mismo. El arte, para continuar, debería registrar de algún modo en su interior la posibilidad de su inexistencia ” . Más filosófico que académico, más psicológico que estético, el arte actual parece haber abandonado definitivamente el territorio de la belleza. Este hecho, que pudo asustar hace casi un siglo, se considera hoy superado. El filósofo Arthur Danto, autor del ensayo El fin del arte, afirma que ” el arte es una propuesta. No sólo objetos bellos “. “Lo bello en el arte pertenece a un mundo de héroes y santos que dejó de existir con el proceso de la racionalización de la sociedad. El arte debe enfrentarnos a la atrocidad a la enfermedad y al horro, así como a la vulgaridad que rodea nuestros esquemas sociales”. , sostiene a su vez Ángels de la Motta, que dirige la galería de Barcelona Estrany de la Motta. ¿ Qué le queda, pues al arte de hoy? Decir que todo vale es, para Sebreli, lo mismo que decir nada vale. ” La desacralización del arte significa que todo puede ser arte, pero, por ese mismo motivo, nada lo es específicamente “. Ante esa paradoja reaprender se ha convertido, para muchos, en la clave para recuperar el prestigio del arte. Todos debemos volver a aprender. En primer lugar, los artistas. Sebreli urge al regreso a una cierta academia. ” Los grandes artistas de la vanguardia comenzaron por ser disciplinados alumnos. Estudiaron a los grandes maestros antes de aventrurarse a innovar”. Este historiador considera que los artistas actuales no saben ni pintar ni esculpir, y critica que hoy en las universidades se estudie en un mismo curso historia del arte y técnicas de marketing. Frente a esa postura que reclama la recuperación de una academia, Tomás Llorens, responsable del Museo Thyssen madrileño, asegura que ” en el arte no hay progreso “, y, por tanto, no hay un pasado mejor ni un futuro más moderno. Así, una pintura de las cuevas de Altamira y un cuadro abstracto de Mark Rothko forman un dodo indisociable. También hay posturas como la de Félix de Azúa, autor de un inspirado Diccionario de las artes , que diferencian entre la práctica artística y el inabarcable concepto metafísico del arte, que ” ha muerto aplastado por una tarea que no podía soporta ” . ” Hoy “, escribió Azúa en la revista Letras Libres , ” las artes han sustituido al arte y los artistas han sido remplazados por artesanos que tratan de ganarse la vida manejando innumerables materiale e incontables soporte ” . Del arte contemporáneo, Azúa destacaba su ” hibridación con la publicidad y su complicidad con la industria del ocio”.
Es difícil definir lo que el arte es hoy , entre otras cosas porque el arte, o las artes, son hoy más plurales que nunca. En galerías contemporáneas conviven instalaciones y bodegones, grabados y vídeos. Juan Manuel Bonet, director del Reina Sofía, se declara irónicamente ” politeísta” y defiende la convivencia entre tendencias: de la pintura figurativa a la abstracta y del collage de papel al arte digital. “La historia se ha abierto en muchas direcciones . Hay qu ser capaces de exponer al mismo tiempo a Tapies y a Ramón Gaya “, sostiene. En ese generoso contexto, defender la necesidad de utilizar nuevos medios de expresión es la opción de los más arriesgados . La ventan abierta al futuro se encuentra, para el crítico portugués Antonio Cerveira Pinto, responsable de la galería virtual del Museo de Arte Iberoamericano de Badajoz: www.meiac.org. En la pantalla de los ordenadores. Cerveira afirma que incluso una feria supuestamente vanguardista como Arco es ” demasiado siglo XX ” . Para él, el arte del siglo XXI se está gestando en internet. Se está dando una profunda transformación en los modos de producción , los canales de distribución y recepción de la experiencia artística. ” El lenguaje hipermedia ha cambiado nuestros hábitos y nuestra forma de entender la cultura, el arte y los museo”, apunta el crítico, para el que la generación más joven de artistas ya no es siquiera una generación-de- la-televisión, sino una generación -Playstation. Las referencias de estos nuevos creadores ya no surgen ni de la historia del arte (la tradición ) ni contra la historia del arte (la vanguardia ), sino al margen de ella. El propio Cerveira Pinto recuerda que, cuando señaló al mexicano Fran Illich el parecido entre sus imágenes electrónicas y las pinturas abstractas de Jackson Pollock, aquél le contestó:” ¿Pollock?” ¿Qué Pollock?

Documento n 2 (definición de arte tomada del diccionario de lengua castellana)
arte (Del lat.ars.artis = habilidad, profesión) s.m y f.
1. Obra o actividad por las que el hombre imita o expresa lo material o inmaterial con un sentido estético, y crea copiando o fantaseando.
2. Capacidad para hacer bien algo. 3.Conjunto de reglas necesarias para hacer bien algo.
4. A. liberal. La que es producto de la inteligencia.5. Artes marciales. Nombre con el que se conocen una serie de deportes de origen oriental basados en la lucha cuerpo a cuerpo, como el yudo, el kárate y el taekwondo, entre otros.g
Bellas artes.BTradicionalmente, las que se valen del color, forma sonido,
imagen y movimiento para expresar algo.
7. De a. menor: Di cese de los versos de 8 sílabas o menos. 9. Malas artes.
Medios ilícitos de los que uno se vale para alcanzar un fin.
FAM. Artefacto, artífice, artilugio, artero, -a, artesano,-a, artista; inerte;
artimaña.
SIN . 1. Inspiración, disposición, genio, talento. 2. Maña, práctica, habilidad,
experiencia . 3. Disciplina, industria, técnica, norma. // ANT.2. Inhabilidad.

persoal17 Xan 2006 12:12 p.m.

os sentimentos flotan polo aire. ulilos. respiralos. fan turismo polo meu espacio interior. todos apoian, todos dan ánimo e eu todas as noites collo a miña espada e voume a guerrillear en soños. berro. pelexo. e todos vides detrás. a miña xente, o meu exército invencible. unha palabra, unha mirada comprensiva, unha man que me agarra. curando feridas, prestándome corazas e arcos con flechas. por veces mellor, outras como se pode. con medo, pero sen covardía. recordos. millóns de fotogramas nunha montaxe perfecta. abrazos sen abismo. Osiria chamoume o domingo nada máis chegar aquí. a miña mestra, a miña amiga, a miña irmá porque así o decidimos nós. sempre sei que facer cando anda preto. ela tamén ten a súa loita particular. carta de Eme. cariño. sei a cara que poría, sei como me miraría, sei como vixiaría por min en silencio. sei de sobra o que sabemos os dous. a nena de nove volve a estar máis presente que nunca, xa non é unha pantasma. xa viviu outro cáncer antes. toma as cousas con calma. está tranquila porque agora é grande e sabe exactamente o que ten que facer… a pesar de todo sorrío máis ca nunca, fago bromas, estou alegre. non é fachada, é a verdade. todo é cuestión do que son: unha privelexiada.

a TODOS de corazón:

DIDO
THANK YOU

My tea’s gone cold, I’m wondering why I got out of bed at all
the morning rain clouds up my window and I can’t see at all
And even if I could it’d all be grey, but your picture on my wall
it reminds me that it’s not so bad
it’s not so bad

I drank too much last night, got bills to pay
my head just feels in pain
I missed the bus and there’ll be hell today
I’m late for work again
and even if I’m there, they’ll all imply that I might not last the day
and then you call me and it’s not so bad
it’s not so bad and

I want to thank you for giving me the best day of my life
Oh just to be with you is having the best day of my life

Push the door, I’m home at last and I’m soaking through and through
then you handed me a towel and all I see is you
and even if my house falls down now, I wouldn’t have a clue
because you’re near me and

I want to thank you for giving me the best day of my life
Oh just to be with you is having the best day of my life

persoal15 Xan 2006 02:39 a.m.

non saio de casa e quédome vixiando tralos cristais. miña nai traballando e Catuxa tomando algo. eu non teño valor para saír. e o rei con medo a durmir só. eu coido dos seus soños sen entrar no seu cuarto. unha viaxe alá, o enterro da avoíña paterna de Evita e unha angustia que se instala nos meus ollos e nos de miña nai. mirámonos e pidolle con bágoas nos ollos que saiamos dese velorio porque non soporto estar preto dun ataúde. angustia polo que acabo de pensar sen darme conta… salitre no iris. pícame. os curas cantan moi mal e parecen borrachos. Evita le unha lectura e ríos de chuvia na miña cara. non disimulo, esta vez non… véxoa por entre as cabezas. eu xa vivín isto. penso unha e outra vez. e no sermón o pater cita a Tagore. desfágome e non opoño resistencia. o xoves escupinlle e reteina. hoxe pagueinas e estiven tan preto dela que o seu aroma se colou sen permiso en min. miña nai detrás de min. abrázame. e sei que ela está a pensar e sentir o mesmo ca min. de volta para casa no auto da súa compañeira de traballo que tamén coñece á nai de Evita. durmo e escoito música. si, a vida decídese nun segundo. naces nun segundo. o espermatoizoide do teu pai que se namora do óvulo de túa nai. o amor. o primeiro bico. ferir a alguén que queres. unha bágoa. un QUÉROTE. unha decisión importante. recibir unha carta. un sorriso. namorarte. pedir perdón. crer, deixar de crer. un berro. a primeira palabra. equivocarse. acelerar, frear a tempo. unha foto. facer o amor. unha caricia. tropezar e caer. tirarse de cabeza á piscina. coller da man. a felicidade. a enfermidade. a angustia. un recordo. deixar de querer. esquecer cousas. comezar a correr. soñar. espertar. atopar un tesouro. parir. ser nai. matar. odiar. salvar. axudar. comprender. o final dunha película. morrer. morrer. detalles, TODO son detalles e non nos damos conta ata que os perdemos. miña nai fala coa súa amiga sobre a vida, o medo. eu vou atrás, fágome a durmida. falan do rei. ten medo. máis do que eu pensaba. adórao. dérono todo un polo outro. once anos de diferencia. el era cura e deixou a súa vocación por ela. e ela agardouno anos e anos sen perdir nunca nada a cambio. ás veces as pelis iaquis quédanse curtas para falar de amor. sigo cos ollos pechados. cando chegamos a Atenas dígolle que durmín coma unha pedra e que non me enterei de nada. outra mentira. ao final penso que me creu.
persoal13 Xan 2006 12:57 a.m.
a puta palabra. o medo asomando. río, choro. loito. vivo. fame de matar células aceitosas. dáme tan só un segundo para meterme no seu corpo. dáme unha espada e volvereime unha psicópata con razón. non podes entendelo, non estás na miña pel nin na súa. ganas de morder. o instinto animal. non, aínda non, pintadas dos meus ollos polas rúas conxeladas. non che vou pedir permiso para estar ben ou mal. non che consinto que me digas isto ou aquilo. nin psicoloxía nin consellos baratos. se non me vas axudar a loitar é mellor que te afastes. déixame estar ben ou mal. déixame decidir ou non. non queiras facerme entrar en razón. non me fales de obxectividade. con abrazos e mimos. fálame de amor, dos recordos, dos sorrisos.

quen che ensinou a cantar con nove anos?
quen che ensinou a nadar no mar sen medo ás quenllas?
quen che ensinou a andar en bici cunha soa man?
quen che ensinou a pedir perdón?
quen che ensinou a dalo TODO?

outra vez o mesmo erro na punta dos dedos pero esta vez perdo a torre e céntrome no máis importante: protexer ao rei. dor na retina. nas palabras. na verdade. no futuro. saio a camiñar polas rúas. vai frío e eu non consigo sentilo nas mans que me berran que as tape un pouco. forza nas veas. forza para curar o incurable. intenta cruzarse no meu camiño.

a ti xa te tiña ganas eu. rise de min. e volvo a mirame no espello da noite. odio.
non sabes do que son capaz por el… antes mátote eu a ti.
iso é imposible. eu son inmortal, teño máis poder ca ti.
nunca lle toques a fibra sensible a alguén que estea disposto a calquera cousa polos seus. eu só che digo que aínda non.

persoal11 Xan 2006 11:39 p.m.

sempre fuxo. ou iso facía…

o día que a miña psicóloga me falou de que a súa mellor amiga era xornalista, do que facía, da radio de noite e mil cousas máis cambioume a vida, sobre todo porque me decidin a seguir o meu camiño e non o de outros, por moi bo que este sexa. e escollin. foi só un segundo. o corazón berroumo: “Eli, iso é o que buscas!!!” e camiño de Compostela a Atenas no coche co meu pai eu non escoitaba, eu non vía. eu soñaba e voaba no tempo de camiño a un futuro inventado, pero precioso. nada máis chegar chamei a Osiria para contarlle emocionada que xa sabía que quería ser de maior. “que me dirías se che digo que quero ser xornalista?” houbo un silencio e puiden notar polo aparato como se debuxaba un sorriso cariñoso na súa cara. “pois diríache que se che vai dar xenial!” era xuño, 17 e por diante aínda me quedaba un ano máis do bacharelato. xornalismo foi a miña gran obsesión en 2º. fun as conferencias que viñeron a dar algún famosos e namoreime para sempre desa idea. quedáronseme tatuadas na retina as palabras dun que falaba da guerra e de que para contarlle a alguén que está a millóns de quilómetros que falta luz nun hospital e que non é unha carallada, de que se non hai electricidade unha moza de 23 pode ver morrer ao seu fillo porque é inverno e sen luz no hai electricidade… “hai que ter algo para este traballo” eu téñoo e non necesito que mo veña a dicir. si, obsesioneime, e eu podo ser moi neurótica. foi a miña meta. o meu todo. o meu soño. despois de nove meses e dun selectivo bastante bo (7,73) quedeime ás portas do soño con 40 persoas diante miña e por dúas décimas. e aínda non sei ben porque metinme nisto, pola saída e porque seica se me daban ben os idiomas. teño que recoñecelo. leveino mal. pasaba de ir a clase e pouca vida social fixen. escapaba de vigo sempre que podía. por orgullo ou por desilusión, tanto ten. para setembro quedáranme 4 e milagrosamente saqueinas. sempre pensei que fora cousa de que fixera o camiño, pero agora empezo a entender que o milagre fun eu. só eu. segundo tirando e en terceiro fuxo para Lisboa. e agora estou en cuarto sen saber moi ben como cheguei e coa certeza de que hai algo que sigo facendo mal. e a estas alturas do conto non me dá a gana marchar. agora acabo. e xa non teño escapatoría nin escusa. e esta tarde volvo a buscar ese segundo que me traia a peza do engranaxe que me falta dende hai catro anos. sei que teño que enfrentarme a realidade dunha maldita vez. e véxome a min mesma na maratón cansa e farta, sentada no chan, rendíndome. e Pau repetíndome unha e outra vez “ti podes” e detrás dela TODOS. e pasa. entón pasa. Pau dime as palabras máxicas. e ela non o ve, pero páraseme o corazón e deixo de respirar. “sacríficate por ti, loita por ti, só por tin. esquécete dos demais”. e abre a caixa de Pándora. aí está diante miña, a peza que falta. a verdade. pura como nunca antes. non sei se é triste ou non, pero eu nunca tiven que facer un sacrificio de verdade por min. nunca. e escollo. non mirar atrás, non mirar cara adiante. o presente. que que teño? xente que me quere un mundo, que faría calquera cousa por min. agora xa teño moi claro o que vou facer. e VOUNO FACER. nin suspensos nin hostias. para pararme a min van ter que matarme. seguirei soñando e para a semana subirei ata a factoría preguntar polo segundo ciclo como xa tiña pensado (esa era a famosa viaxe!!!). e non fuxir. pelexar. ser teimuda e utilizar a miña cabeziña para acabar cun pouco de gloria esta maratón.

onte, camiñando entre dúbidas, certezas e temores a idea de ir de visita onda Eme empeza a coller corpo no meu corazón. e xa en casa de Dido coméntollo e ponse a mirar voos case sen que me dea tempo de reaccionar. esa decisión sen dubidar… fareino? pouco a pouco.

mañá volvo para Atenas. no boxeo moitas veces hai que retrocer para dar un bo golpe.

a guerra non está perdida ata morres. é hora de facer milagres.

GUILLERMO

Estoy harto
De estar sentado
De media nalga
De medio lado
De decir tanto
Y no hacer nada
De día en día
Criando ranas

Estoy harto
Nací cansado
Medio de pie
Medio tumbado
Y mientras tanto
Canta que canta
Voy arrastrando
Mi voz cansada

Se esperaba ta, ta, tanto de mí
Sin embargo me olvidé de vivir
Intentando que algún otro decida
Por mi la vida
Que yo quiero vivir
Y he tirado ta, ta, tanto de ti
Que no siento ni un pedazo de mí
Y he dejado que la vida me lleve
Donde ella quiere
Pero siento decirte que estoy harto
Que estoy harto, muy harto

Estoy harto
De mi pasado
Y del futuro
Que nunca alcanzo
No alcanzo a ver
Qué debo hacer
Con mi desgana
Criando almorranas

Estoy harto
De andar buscando
Algún culpable
Para mi llanto
Y ya lo sé
Qué fácil es
Si ya lo sé
Todo va bien

Se esperaba ta, ta, tanto de mí
Sin embargo me olvidé que vivir
Es amar a ciegas en el presente
Si no se siente
El corazón latir
Y he tirado ta, ta, tanto de ti
Que no siento ni un pedazo de mí
Y ahora quiero que la vida me siga
Donde yo diga
Pero siento decirte que estoy harto
Y estoy harto, estoy muy harto

Estoy harto
De ser un babas
Cuando me caigo
Tú me levantas
Me quieres tanto
Me quieres tanto
Que debo irme
Para quererme yo algo

Se esperaba ta, ta, tanto de mi …

Y estoy harto
Y no es por ti
Y te quiero tanto
Y no es por ti
Y estoy tan cansado
Y no es por ti
Y aún no sé ni a donde quiero ir…

persoal10 Xan 2006 01:46 p.m.

non sei que fago estudiando esta merda… !!!

persoal08 Xan 2006 01:10 a.m.

a petición doutra fan.

tería eu 16. xa me lera case todo o habido e por haber. viñera a Atenas porque había unha xuntanza de libreiros e invitárano ao acto central que se ía celebrar no teatro. non lembro ben os detalles. el ía firmar no libro de honra da coral porque facía mención dela nunha das súas novelas. eu non mo pensei dúas veces. meu pai canta na coral e é directivo. habían estar todos os membros presentes e eu de acoplada. collín o meu pequeno tesouro e marchei con meu pai collida da man naquela tarde chuviosa de maio. subín os pisos do teatro co corazón golpeándome por saír. no terceiro piso é onde teñen os da coral a súa gorida. xa tiña estado outras veces, pero é como facer unha viaxe no tempo e volver aos anos de Otero Pedrayo ou Risco, cando Ourense si era unha Atenas de verdade. é unha sorte poder respirar o espírito da Xeración Nós. aquel local estaba enmeigado, semellaba que en calquera momento habían aparecer pola porta calquera deles e sentar a falar do galeguismo. había rebumbio. meu pai presentoume aos seus compañeiros e algún deles acosoume a preguntas (e que tal de notas? e que vas estudiar cando acabes no instituto? etc.) mentres eu morría de nervios por dentro. daquela pasou. entrou pola porta e eu pensei que me daba algo. é alto. igual que un loureiro. e por riba guapo. mágoa que eu fose nova demais… tiña a mirada dun neno bo. observábao todo co mesmo abraio e curiosidade que minutos antes tivera eu nas miñas pupilas. e sorría para si, falándose a si mesmo daquela maxia. acabaron de ensinarlle o local e firmou. eu achegueime con meu pai que sorría orgullo e pícaro. pedinlle que me firmase e botou un anaquiño con aquela pluma tan xeitosa. eu estaba que non cagaba. entón atrevinme. escribes moi ben. el seguiu co seu. mirou un pouco para arriba. sorriu tímido. estamos aprendendo. e volveu a repetir para si. daquela xa tiña tanta fama en España como no seu país e aínda así o simple comentario dunha pobre mociña conseguía ruborizalo. case pasaron seis anos dende aquela tarde e non podo esquecelo.

agora xa sei o que é a humildade de verdade. pensei volvendo para a miña casa collida outra vez da man de meu pai. o sorriso non se me borrou da cara nin para lavar os dentes.

EL ANTIHÉROE (XOEL LÓPEZ)

Me trae sin cuidado
Las horas que trabajas
Si tienes mucho dinero
O muchas medallas de plata

No creo en ninguna raza
O clase social alta o baja
No soy el hombre maravilla
Ni una pata de tu silla

¿Qué le voy a hacer si quiero a mi mujer
Y no quiero ir a la guerra?
No, no, no, no, no
No quiero ir a la guerra

No soy un romántico hortera
Ni un imán en tu nevera
Ni licenciado en la vida
O alguna tontería de esas

Soy un antihéroe
Ningún ser divino
Tus discos de platino
Me importan un pepino

¿Qué le voy a hacer si quiero a mi mujer
Y no quiero ir a la guerra?
No, no, no, no, no
No quiero ir a la guerra

¿Qué le voy a hacer si quiero a mi mujer?
¿Que le voy a hacer si quiero?
¿Qué le voy a hacer si quiero a mi mujer
Y no quiero ir a la guerra?
No, no, no, no, no
No quiero ir
No, no, no, no, no
No quiero ir
No, no, no, no, no
¡¡No quiero ir a la guerra!!

persoal07 Xan 2006 11:47 p.m.
a fonte estaba chea de escuma. pareime e tirei unha foto. cousa de vándalos na noite de Reis. era como se a praia viñese a min. a buscarme. pecho os ollos sen pechalos e volvo a este verán en casa de Xoela. ela e Dido baixo a sombrilla descansando dando mimos ao Cholo e ao das Azores. cousas de parella. eu fuxo a camiñar soa. vai aire, pero estase ben. vou dunha a punta a outra. dous homes a cabalo que me miran con curiosidade. e na parte máis concurrida nais xogando con fillos, algún adolescente surfeiro, un socorrista cachondo, pandillas, parellas, e de fondo na radio de alguén algunha canción do verán. camiñar. só camiñar. volvo para casa. hoxe vou sen rumbo.
esta vez non é como as outras veces. é distinto. profundo e suave como unha caricia. algo que prendeu lume no meu corazón. con cariño. os outros, cando me namorei, sempre me dixeron que non me querían e daquela dun segundo para outro deixei de querelos. porque a vida e o amor decídense nun instante. pero el non di nada, non mo nega, non me aparta. baixa a mirada tímido. o que me berra o corazón e o que a razón me fai calar. xa andará por alá
e mañá outra vez para a Cidade dos Segredos. clases, notas de exames, un pouco de rutina e (moi boas) amigas. e que falta me fai un abrazo esta noite.
persoal06 Xan 2006 05:35 p.m.

outra vez ela na televisión. unha chamada. Eme. non estou enfadada. non podo enfadarme, con el. o que xa sabía eu, que estivera liado toda a semana. é o que pasa cando volves de Erasmus estas datas. e falamos. estou sorrindo, segura de que o nota a quilómetros de distancia. el tamén. pasan os minutos voando. tócame a min despedirme e colgar. e non lle digo que o quero. non me atrevo. covarde. xa o sabe. intento convencerme. a promesa de intentar ir alá e un pásao ben moi superficial. creo que non o vou meter na nevera, nin o vou enterrar. vouno deixar libre polo meu corazón. que faga o que queira. sen cordas que nos aten. o que teña que ser será.

non abonda con dicir QUÉROTE e agardar por un milagre. hai que demostralo, facelo e non agardar a que me dean permiso. hai que provocalo. non chega con imaxinar como podería ser estar xuntos. hai que intentalo. NON, equivoqueime. non se pode chegar ao cumio e non lanzarse a voar. aínda que te mates. coller impulso, saltar e deixar que o corazón voe só. que levite. saltar sen rede, inexperiencia. que a alma faga o resto. pareime a pensalo en Lisboa, unha noite, ao saír do metro e volvendo para casa. lembro que ao final collín o camiño máis seguro. non fun covarde, pero non me atrevín a arriscarme. ese foi o meu erro.

botellón. chove. xa volvín a onde están todos co móbil na man. un pouco triste, pero sen ganas de chorar. por fin chegan Ro, Quela e Ara. Catuxa fai de barwoman e vaise animando a cousa. e Quela cunha bata de guatiné en plan kitsch. marchamos para viños. fai frío, podo sentilo. algo me doe por dentro e non sabería dicir que é. debería ir a urxencias? non, é a ausencia de Eme. terei que volver a acostumarme. entramos no Montederramo. l.c. para min. a cousa vaise animando. risas fóra. collo o móbil para avisar ao Gato de onde andamos. as fillas da directora. pasa unha. logo outra e a última que se xira e me ve. ola. non me recoñece ao principio. dá outro paso máis e os seus ollos parecen pratos. e eu sorrío para os meus adentros. ninguén sabe o que me encanta ir pola rúa e atoparme con antigos “compañeiros” do colexio e ver como se sorprenden. que cambiada estás!!, din os seus ollos. de chapona a Aultre Narai. imos para o Trole. hai máis xente que en fin de ano. eu non podo parar de bailar. saio un momento e crúzome co Kamikace. falaba con el máis tempo, pero chaman por min nese momento. e Catuxa co seu ligue veña a preguntarme os nomes dos grupos e seinos case todos. logo rumbo ao Vai-Vén. un pouco de reguetón dese. bailo co Gato. volta para aquí e volta para alá. Ro pendente do Apóstolo e algo rallada. despois K-oba. despois imos para a Bull. Catuxa marcha e despois dela Ara e os seus primos. tiramos para o Rock Club Ro, Quela, que xa vai polo aire, e eu. ao final non entramos. atopámonos co Apóstolo e á vez con outro rapaz que lle gusta Ro. partido de miradas e silenzos a tres bandas. o Apóstolo vaise finalmente e Ro rállase. Quela insiste en ir ata a Extravaganza. eu xa vou cansa. vai polo aire marcha correndo pola rúa e eu atrás dela. ríome. a cousa ten bastante chiste. chego á cima da rúa e xa non a vexo. chámoa e non dá sinal. Ro e eu separámonos e vamos por camiños distintos ata a Extrava. alí volvo a chamala. que xa estou en casa. si? tan rápido. quedamos máis tranquilas e voltamos para casa. á mañá seguinte entereime que Quela se escondera nun portal agardando a que nós pasáramos e que cando a chamei aínda estaba alí e que marchou soa e co coche. ademais diso non conseguiu durmir pasou hora e media dando voltas polo corredor da súa gata, Blue, perseguíndoa e pedíndolle mimos. (seus pais, meus tíos estaban na aldea). vese que a tolemia nos vén de familia.
soidade. saio de casa e as rúas están cheas. eu só quero estar soa. necesítoo. as mesmas palabras que lle dixen a Dido polo móbil. para non facer dano a ninguén máis, para que non mo fagan. ás veces son unha catana demasiado afiada. se te achegas moito podo cortarte sen querer. e decidome a facer esa pequena viaxe coa levo anos soñando. preto, moi preto. irei sen dicirllo a ninguén e sen avisar. isto é algo que teño que facer soa. improvisando. un pouco. vou á procura dun soño. xa van sendo horas de que loite de verdade polas cousas que quero.

e máis dun se vai levar algunha sorpresa.

persoal05 Xan 2006 05:02 p.m.


quixo facerme un pastor e non puiden enrrocarme. o Cid fuma tranquilo. e a min invádeme a mesma ansiedade que lle entra a un camaleón cando muda de cor. posibles xogadas voando pola miña cabeza. cinco taboleiros, que non teño o título, nin son superdotada e pouco máis dou pensado con claridade. gústame esa sensación. confiada. perda ou gañe. sen présas. fago algunha boa xogada pero ao final por medo a perder a torre como un cabalo e morro. ás veces hai perder algo importante para non perder a vida. cuestión de supervivencia.

Páxina seguinte »