Outubro 2005


persoal31 Out 2005 04:59 p.m.

eu tiña dous avós. dous Antonios. morreron no mesmo ano, o 93. eu tiña 9. dinme conta de todo.

o pai de meu pai era o máis vello, tiña 95. era un sabio. foi mestre de escola. nunca o vin cabreado. sempre andaba a escribir refráns e frases que se lle ocorrían. viña xente de todas partes para falar con el, cheos de agradecemento. sempre vestía de traxe, gabardina e chapeu na cabeza. era alto. estivera en Marrocos facendo a mili. era o telegrafista e nunha emboscada diparáranlle no fígado. salvouse porque aquel día levaba posta a cartucheira no cinto, e iso que sempre lle molestaba. cando foi da nosa guerra os falanxistas querían que se puxese do seu lado. el foi firme, tiña as súas ideas pero estaba en contra daqueles animais. fóiseme un sábado pola noite. xa levaba meses apagándose. aquel día fomos levar á miña nai ao traballo e de paso meu pai foi preguntar a unha funeraria. eu non comprendía; para que ía a unha funeraria se ninguén ía morrer? canta inocencia tiña eu. pero aquel noite el foise. a min e a Catuxa metéronos no salón para que non nos déramos conta. estabamos vendo a tele a min o corazón deume un chimpo. sóubeno. púxenme nerviosa e non podía disimular. Catuxa estaba igual ca min. de alí a pouco entraron meus pais. miña nai diante, meu pai detrás, chorando. era un neno. non quería que miña nai nos contase nada, intentaba protexernos da verdade. “non Álvaro, teñen que saber a VERDADE” dixolle miña nai con suavidade. Catuxa e eu xa sabíamos o que ían a dicirnos, pero intentábamos convencernos de que non morrera. “nenas, o avó acaba de morrer”. mirei para miña irmá chea de medo. botámonos a chorar á vez. foi automático. sentín medo por primeira vez na miña. medo á ausencia. doíame saber que ía ter que medrar sen el. abraceime a meus pais e a Catuxa. non conseguía para de chorar. e non podía falar. miña nai preguntounos se nos queríamos despedir del e eu dixen que si. miña avoa choraba desfeita. collina da man e entramos no seu cuarto. tiña os ollos pechados, parecía durmido. dinlle un bico na fronte e collín un dos seus panos. o único que quería quedarme de recordo era o seu olor. olor a bondade. el olía a aquilo. anos despois apodereime dunha carpeta chea de cartas que lle escribía a unha prima que tiña na Arxentina e que se chamaba coma min. non sei, pero creo que estaban namorados. un amor platónico. todo se hereda. esas cartas cheiran a el. quince ou vinte anos de cartas.

o pai de miña nai era decidido. era fillo de solteira porque o cabrón de seu pai estaba casado e non se quixera facer cargo del. era traballador. namorouse de miña avoa e como era pobre regaloulle a súa vida. tiñan 19 cando casaron. a primeira en nacer foi miña nai e nese parto miña avoa estivo a piques de morrer. meu avó camiño case 60km (30 de ida e outros 30 de volta) para ir ata O Carballiño para buscar penicilina. salvouna el. naceron outros dous: José e Alfonso. meu avó seguiu traballando en todo o que puido, pero non chegaba, así que colleu unha maleta e marchou só para Alemania. non coñecía o idioma e pasouno mal ao principio, mais el nunca se rendía. nunca. ao pouco foise para alá miña avoa. ela nunha fábrica e el na estación de tren, cun montacargas, levando as sacas de correo para un lado e outro. pasados vinte anos puideron volver. xubiláronse e adicáronse a desfrutar dos fillos e netas, pq fomos todo mulleres. arreglou a casa da aldea, comprou un cochiño e aprendeu a ter tempo para todo. del aprendín a ler nos ollos da xente. dicíao todo cunha mirada. era honesto, sincero, traballador, loitador. foi un bo pai e un bo marido. amaba á súa familia por riba de todas as cousas. facíanos arcos con vimbios e cordas para que xogáramos aos indios e ensinábanos a coller ben aos coellos polas orellas. con el todo era unha aventura. cando eu tiña 7 anos detectáronlle un tumor cerebral. operouse e tivo que volver a empezar de cero. o día que o trouxeron do hospital quedeime dunha peza cando o vin coa cabeza rapada, unha cicatriz que tiña que doerlle e a mirada perdida. nunca o vin tan fráxil. aguantou para a nosa primeira comunión e a partir de aí comezou a morrer. estivo case un ano morrendo lentamente. eu era consciente do que pasa e doíame un mundo pq era incapaz de achegarme a el. o peor foron os últimos seis meses. aquel home xa non era o meu avó. o derradeiro Nadal que pasou con nós foi o mellor. todos se emborracharon en Noiteboa, el o primeiro. nunca nos rimos tanto. disfrazouse de vaqueiro cun gorro e fixo unhas pistolas con catro trapalladas. eu creo que sabía o que se viña sobre el. morreu en agosto, cando nós estábamos en Cangas pasando (e obrigandolle a miña nai a pasalos) uns días na praia. daquela non había móbiles e un día despois de comer viñeron os donos do piso que tiñamos alugado a dicirnos que el morrera. lembro a cara de miña nai. lémbrome de como miña nai se deixou caer contra a parede e logo contra o chan, de como choraba sen parar. Catuxa e eu mirámonos como xa fixéramos en febreiro. “non me fagas pasar por isto outra vez” pensei. xa era demasiado tarde. tan só tiña 63.

nos dous funerais cantou meu pai. eu só chorei ao final sen deixar que ninguén me consolase e sen saber como consolar aos meus pais ou a Catuxa. aquelas mortes/ausencias deixáronme unha ferida da que creo que aínda me estou recuperando e custame recoñelo. creo que non hai un só día que non me lembre deles. pode que me esqueza dos detalles, pero non do moito que os quería e sigo querendo. sei que dunha maneira ou doutra viven en min, que os fago inmortais. estou contenta porque o tempo e a memoria non nos venceron. nin sequera a Morte. contenta porque os sinto dentro de min, en cada latexo, en cada xesto e palabra. contenta porque foron meus. de meu.

persoal27 Out 2005 12:59 p.m.

veu Quela de visita. alegroume a tarde máis do que xa estaba. en Terminoloxía adiqueime en corpo e alma a escribir. despois prácticas dese coñazo e traballo sobre a Crítica da Razón Pura de Kant. non sei pq dáme a impresión de que Xoela anda rallada por algo, pero non di nada. non lle pregunto, non quero agobiala. ás veces é mellor facer compañía e roubar un sorriso. collemos o 15C pa baixar, por intres volvemos a lisboa e levamos á Princesa das Montañas Verdes con nós. chego ao Marco e aparece Quela cun sorriso de orella, unha minifalda e uns paus para uns cadros. teño fame, caio na tentación sen facerlle caso á miña conciencia e imos ao Mc Merda. rememoramos a noite do sábado, falamos de Pontevedra, de Catuxa que me manda saúdos e a promesa de que o próximo xoves churruquaremos polo Vademecum. eu comento o cambiada que está Catuxa comigo. antes non me botaba de menos, non me buscaba como agora. é xenial sentirse tan querida. sempre foi un toxo comigo (e con todos) e non deixaba que te achegases demasiado. e parece que cando marchei deuse conta de todo o ben que lle fago. non digo que non me quixese. non, pero que quizais non se daba conta do moito que me quere. en parte tamén marchei por iso. quería ver ata que punto se notaba a miña ausencia na miña familia, coas miñas amigas. e de repente descubro que todo o mundo me necesita máis do que xamais imaxinei, descubro que sempre lles fago sentir ben cun só sorriso. agora son a que coida dos meus. non necesito que o vexan ou non, que se saiba, que o sintan. o único que quero eu na vida é que estean ben. todos e cada un deles. non sei, consigo que confíen neles, que se sintan ÚNICOS, porque eu quéroos así. dun xeito distinto a todos. da maneira que mellor lles axuda. eu enténdoos, compréndoos, sínto a súa dor, a súa alegría. a súa vida tamén é miña. estou tan dentro deles que ás veces nin se dan conta, conectada a eles en corpo e alma. é a miña forma de vivir, de amar.lévoa ao máis pa lá e chimpo un chupito de licor café dun trago. despois á estación de tren e volvo a casa contenta e tranquila.

sempre me din que teño moitos ovarios, sempre me tirei de cabeza para dicir mirando aos ollos o QUÉROTE que acojona e revela. o certo é que nunca souben moi ben porque o fago. ás veces pasa que o que sentes é máis grande que o teu corpo, que xa non se pode esconder, que é tan bonito que non fire. é que moitas veces pasa que o Amor é máis grande que todo. é un xigante que vai detrás pola cidade como se fose o teu gardacostas particular. nunca che fará dano. e súbome á montaña rusa e deíxome levar. é o mellor subidón de todos.

non chega con saber que alguén te quere se non o sabe e non se deixa querer. entón o único que queda por facer é non facer nada, seguir coa túa vida ata que todo se evapore ou pase algo. a vida é o que che pasa durante o tempo que esperas por algo.

gustaríame que algunha vez alguén me rescate. de que? pois de nada porque non hai ningún perigo. que me secuestrasen sen motivo, a cabalo e sen espada, a ser posible. ou senon, cunha mirada abonda. son unha romántica do carallo, xa sei. ás veces gustaríame ser a princesa que o príncipe azul rescata. ás veces cánsome de ser valente.

e mañá celebración/cumple de Dido

persoal25 Out 2005 11:09 p.m.

A] Escoge la montaña que deseas subir: no te dejes llevar por los comentarios de los demás, que dicen “ésa es más bonita”, o “aquélla es más fácil”. Vas a gastar mucha energía y entusiasmo en alcanzar tu objetivo, y por lo tanto eres tú el único responsable y debes estar seguro de lo que estás haciendo.

B] Sabe cómo llegar frente a ella: muchas veces, vemos la montaña de lejos, hermosa, interesante, llena de desafíos. Pero cuando intentamos acercarnos, ¿qué ocurre? Que está rodeada de carreteras, que entre tú y tu meta se interponen bosques, que lo que parece claro en el mapa es difícil en la vida real. Por ello, intenta todos los caminos, todas las sendas, hasta que por fin un día te encuentres frente a la cima que pretendes alcanzar.

C] Aprende de quien ya caminó por allí: por más que te consideres único, siempre habrá alguien que tuvo el mismo sueño antes que tú, y dejó marcas que te pueden facilitar el recorrido; lugares donde colocar la cuerda, picadas, ramas quebradas para facilitar la marcha. La caminata es tuya, la responsabilidad también, pero no olvides que la experiencia ajena ayuda mucho.

D] Los peligros, vistos de cerca, se pueden controlar: cuando empieces a subir la montaña de tus sueños, presta atención a lo que te rodea. Hay despeñaderos, claro. Hay hendiduras casi imperceptibles. Hay piedras tan pulidas por las tormentas que se vuelven resbaladizas como el hielo. Pero si sabes dónde pones el pie, te darás cuenta de los peligros y sabrás evitarlos.

E] El paisaje cambia, así que aprovéchalo: claro que hay que tener un objetivo en mente: llegar a lo alto. Pero a medida que se va subiendo, se pueden ver más cosas, y no cuesta nada detenerse de vez en cuando y disfrutar un poco del panorama alrededor. A cada metro conquistado, puedes ver un poco más lejos; aprovecha eso para descubrir cosas de las que hasta ahora no te habías dado cuenta.

F] Respeta tu cuerpo: sólo consigue subir una montaña aquél que presta a su cuerpo la atención que merece. Tú tienes todo el tiempo que te da la vida, así que, al caminar, no te exijas más de lo que puedas dar. Si vas demasiado deprisa, te cansarás y abandonarás a la mitad. Si lo haces demasiado despacio, caerá la noche y estarás perdido. Aprovecha el paisaje, disfruta del agua fresca de los manantiales y de los frutos que la naturaleza generosamente te ofrece, pero sigue caminando.

G] Respeta tu alma: no te repitas todo el rato “voy a conseguirlo.” Tu alma ya lo sabe. Lo que ella necesita es usar la larga caminata para poder crecer, extenderse por el horizonte, alcanzar el cielo. De nada sirve una obsesión para la búsqueda de un objetivo, y además termina por echar a perder el placer de la escalada. Pero atención: tampoco te repitas “es más difícil de lo que pensaba”, pues eso te hará perder la fuerza interior.

H] Prepárate para caminar un kilómetro más: el recorrido hasta la cima de la montaña es siempre mayor de lo que pensabas. No te engañes, ha de llegar el momento en que aquello que parecía cercano está aún muy lejos. Pero como estás dispuesto a llegar hasta allí, eso no ha de ser un problema.

I] Alégrate cuando llegues a la cumbre: llora, bate palmas, grita a los cuatro vientos que lo has conseguido, deja que el viento allá en lo alto (porque allá en la cima siempre hace viento) purifique tu mente, refresca tus pies sudados y cansados, abre los ojos, limpia el polvo de tu corazón. Piensa que lo que antes era apenas un sueño, una visión lejana, es ahora parte de tu vida. Lo conseguiste.

J] Haz una promesa: aprovecha que has descubierto una fuerza que ni siquiera conocías, y dite a ti mismo que a partir de ahora, y durante el resto de tus días, la vas a utilizar. Y, si es posible, promete también descubrir otra montaña, y parte en una nueva aventura.

L] Cuenta tu historia: sí, cuenta tu historia. Ofrece tu ejemplo. Di a todos que es posible, y así otras personas sentirán el valor para enfrentarse a sus propias montañas.

persoal23 Out 2005 01:45 p.m.


entre Catuxa e Cris, que se che deixo esta camiseta, que se che corto máis o pelo, que se te maquillo, póñenme guapa e ata me dá a venada de saír con botas de chúpamela punta. hoxe ímola armar. imos ao montederramo. dous viños brancos e unhas risas. Catuxa está pletórica, fala e fala sen parar, está contenta. saille a vena extrovertida, pa que logo digan que non somos irmás. quedamos co Misifú no Trole. eu atácolle o licor café, hoxe non se me sube nada. Noe asústase pq me sei todas as cancións, ultimamente estou moi churruqueira. aparacen Misifú e o Coello, as miñas hormonas abandonáronme, nin mamoneo nin hostias, colegueo. mellor así. imos para o Vai-vén. pachanga a dolor. Catuxa na subida na barra xunto con Quela, Cris e Aransa. eu animo desde abaixo. un ligue de xinzo de miña irmá atácame a min. son mala, mamoneo. invítoo a un chupito. por fin se vai e bailo con todas. marchamos para o Kaoba. miña irmá triunfa e lévama. déixoa ir con recelo, hoxe non me fío dos tíos. vamos para a Estravaganza e eu sigo sen entender o que lles pasa ás miñas hormonas, estanse formalizando demais. dá igual que eu bote a lingua a pacer dicindo que seguro que vou de caza, non o fago, á hora da verdade non mo pide o corpo. Quela vai colgada dun dos italianos que foi recoller a Ninfa con Lu en vigo. vivan a casualidades, xa sabía eu que os ía topar por ou. e con moita labia consegue que non colen a todos (e dous máis sen pagar). na entrada aparece Matadragóns, Aransa cólgase del. pasa de min como da merda. que lle dean, son todos iguais. rállome momentáneamente. Cris e eu xa estamos cansas e cando xa empezo a pensar en marchar para a cama diante dos meus ollos aparece como por arte de maxia o Mago. non o podo crer, toda a vida saíndo por ou e é a primeira vez que mo atopo. ben afeitadiño como lle gusta a Osiria. xa me animo. bla bla. que se leva 14 copas e eu non sei se crermo ou non pq está sereno, que está cuns dunha cea, que está rabeando por ir mimir, que se me quedaron 2 pa decembro “iso é pq escribes moito no blog, estiven para deixarche un comentario deses!” segue coma sempre. eu dígolle que vai vello e acórdome de que seica roncaba moito. algo lle comento. acórdome de Lisboa. “si, que ti vivías en pecado” rise picaron, sempre de puteo! segue a ser o mesmo de sempre. a clase de homes que son unha especie en extinción. un cielo. e medio en broma lle pregunto se ten algún primo ou amigo dos meus anos. “pois vai ser que non” os amigos volven e marcha, “xa lle darei saúdos a Osiria“. que medo, a saber que lle conta que el ía bastante mellor ca min. e o final non houbo maneira de que me botase uns dancings! alá me vou para a tarima. acósame un dunha despedida de solteiro. e logo o outro. a min que me deixen bailar tranquila. aparece o de xinzo, pesao insiste en invitarme a outro chupito. débemo e vou. ataca. paso. fago teatro, que si estou moi mal. insiste. este é parvo perdido. e logo que quere quedar comigo. vaime saír caro o chupito. doulle largas. volve atacar. que non quero tío, ti o único que queres é follar ou o que se tercie. oféndese. díxenlle a verdade, escupinlla. tou farta dos tíos. alcolizados van todos ao que van. que lles dean, vounos putear. o tipo segue cabreado, ata me chama tola. que si non é normal que lle diga esas cousas. e a ti paréceche normal que eu non queira e que sigas pq pensas que tou borrachísima e fas comigo o que queres?? pois non. piramos todas pa casa. Catuxa non aparece. chámoa mil veces. Cris tamén. prefiro non pensar no que anda facendo… chegamos ao portal e Cris descálzase. malditas botas, como me doen os pés. e así as dúas medio espatarramadas na rúa, con calecíns de colores volvemos chamala. “que xa vou” pasa media hora e entramos no portal. a min o único que me preocupa é que a colla miña nai que a esas horas está a piques de saír do hospital e a casa chega en 10 minutos. ao final subimos, comemos e ela chega 10 minutos despois. el portouse, coidouna e non se pasou. métome en cama. xa estou desexando ver as fotos!!

persoal22 Out 2005 01:41 p.m.

creo que esta noite vouna armar. voume ir de esmorga co meu alter ego. merézomo. un día de festa. bailar ata que rachen as pernas. ser a raiña da pista.

ducheime cando chegaron Cris e Catuxa. fomos tomarlle algo ao Castelao con Ro e a Quela, que viña saturada de festas, e despois de paseo polo Paseo. ceamos, risas, bo rollito. depilación de última hora, collemos o coche e para a Chavasqueira. calma. reláxome. os músculos descansan e a miña cabeza despéxase. chove e é unha sensación única a de estar dentro da auga quente e coa cara que parece un circuito de formula un con pingas caendo sen parar.

soño mil homes pasando pola miña cama. salida, hanme volver repetir. e eu negarei coa inercia de quen ten razón e non sabe explicar. sexo substitutibo e hormonal.

collemos o coche, ruta polos Peares. unha ponte e un tren. o Miño e o Sil que se fusionan e se aman sen pedirlle permiso a ninguén.

ando coas hormonas a mil por hora. suben e baixan e parece que tou nunha montaña rusa. perigo!! volverá a cazadora ou quedará a romanticona? jajajja a resposta mañá!!

persoal21 Out 2005 01:18 p.m.


quédome ata as tres da mañá tragando televisión (aparentemente), pero en realidade o único que fago e vivir de ilusións. érgome pola mañá con enerxías renovadas e iso que o ceo escuro e apagado non invita a sorrir moito. seino, o que quero é unha tolemia. por fin vexo a Xoela, e aínda que só foron uns minutos xa o viña necesitando. volvo a casa desexando ver a Osiria dunha vez e para iso teño que volver ao pasado. volvo entrar no colexio. todo está máis vello. todo está igual, pero distinto. non son a mesma persoa. son todo aquilo que unha vez soñei. por fin comprendo e acepto que non se pode cambiar o pasado. entro na sala de profes a Osiria que non conta comigo recíbeme co mellor dos seus sorrisos. hoxe é o primeiro día que vén vestida de premamá. está máis gordiña, cunha barriguiña de embarazada que lle senta moi ben. é unha Deusa. acompáñoa ata casa e antes paramos a comprar mandarinas para o Mago. pregúntame e cóntolle. as explicacións non son o meu forte. “non vaias”. soa a perigo, directo, taxante e real. faime dubidar, non sei o que vai pasar. cando me despido o sol xa comezou a saír. sorrío para os meus adentros sen poder liberarme desa sensación desacougante. non consigo que vexa todo o feliz que son. cabeza e corazón batíndose en duelo mortal de novo. vence a cabeza e iso fíreme momentáneamente. chaman da Cidade dos Segredos, se soubesen o que se anda a cocer por aquí… Ro vén a buscarme a iso das once e media. ímprímolle o dela e marchamos para o Auriense, está petado e acabamos no Faíscas. gústame o camarero, ten algo. pídolle un Cola Cao e mentres buscamos a nosa mesa non deixo de pensar no dificil, raro, diferente, único e máxico do asunto; é imposible que me guste todo. sóltolle o rollo, báleirome, desíflome como coma un globo. noto o cansancio acumulado. “non penses, intenta descansar” chega Fito, bebo o derradeiro grolo e marcho. un pirado agresivo golpea a súa cervexa contra a barra, está cabreado e ten cara de non ter razón. págolle ao camareiro e voume a casa pensando no x que se me resiste e non quere que o despexe. porque non estaría máis atenta nas clases de matemáticas? Ou está tranquila, abrázame mentres camiño. agárrome do seu brazo mentres camiño. desconecto, xa vou soñando, afástome. mañá non me ergo ata que me doia o corpo de estar en cama.

chegan Catuxa e Cris, terei que facer de guía

persoal18 Out 2005 02:13 p.m.


hoxe subiu comigo. levoume toda a noite de guerrillas polo mundo adiante. a medio camiño do soño, a medio camiño do real. non durmo, non soño, non penso. deliro. ruido na rúa, na miña cabeza. reloxos soando sen parar. tic tac. son como a miña conciencia: seica xa volves andar de Okupa? cando esperto non sei se espertei ou se levo horas así. unha ducha e a camiñar. odio a aburrida rutina das clases que só serven para licenciarme, os buses nos que me sinto máis como unha sardiña ou unha ovella. e logo aínda hai quen hai que se atreve a chamarnos burros… os necios son eles. vou cara a parada e de costas a min unha ola xigante devórao todo. son un peixe de color. algúns afogan, outros nadamos. o bus tamén se inunda de auga. floto, déixome levar pola corrente e penso libro que me pide a berros que o escriba dunha vez. desespérase coma min.

o espello volveu a rebelarme o que eu non me atrevía a dicirme. lémbrome de cando era nena. encántame saber que aínda teño esa capacidade para levarme ben (case) con calquera persoa. un sorriso e listo. a distancia desaparece. eu confío, e ben sei ao que me arrisco. non o podo evitar, son unha inxenua, gústame confíar nos demais. sempre me quedo con algo bo.

persoal15 Out 2005 11:14 p.m.

o demo partiu unha perna e ao final conseguimos as entradas. el deuno todo enriba do escenario e eu deixeille os meus riles en primeira fila. e se pechaba os ollos ata podía pechar os ollos e sentir todo o que el sentía. quen non soñou algunha vez con ter don para a música, tocar a guitarra, escribir cancións e estar alí arriba, vivindo do que máis che gusta neste mundo de tolos? quen non soñou con vivir o soño da súa vida? eu teríalle dedicado unha canción a Catuxa, a canción inacabada, porque a súa historia, creo, aínda non rematou. agora mesmo anda por Ou coa Quela e con Aransa. Xoela andaba polo aire, sorrindo sen parar. parecía unha nena cando a levan por primeira vez ao Circo e se namora do humor dos paiasos. a Ninfa concentrada e collendose de Lu de cando en cando. Dido botando xusto detrás miña e a Meiga de par dela. Lisboa volve a miña cabeza. volvo pechar os ollos e dáme a impresión que tou no salón do noso piso, en maio saltando e botando. entón párome a pensalo

seica a Ro lle brillan moito os ollos. é o que pasa cando te mudas a vivir a ROMA.

Peter Pan veu de visita onte mentres soñaba e quixo facerme un piercing na orella. traerache boa sorte, e un bico na meixela. foise a montala por aí sen min. e eu espertando cada dous por tres cos seus berros. non estás onde tes que estar, por parva. e ata que me cabreei non me deixou tranquila.

compostela ten o poder de aclararme todas as ideas. charcos que son espellos, rúas como xigantes amigos que me susurran ao oído que o teu tempo é único, disfrútao, compárteo. agora si podo dicilo. SEI o que quero e xa non me asusta. voume subir na montaña rusa a ver que pasa, igual ata repito. calquera sabe.

a pel fala, é imposible que minta.

si, a felicidade parécese a un concerto de música.

persoal12 Out 2005 07:22 p.m.

saimos e chegamos a Iguana. volvo namorarme por sétima vez consecutiva no que vai de mes. definitivamente, esta cidade é unha mentirosa, había cousas dela que non me ensinara.
é o día internacional dos ex. Xoela xa se vai cansando de andar sempre entre a espada e a parede, a ver se colle clases de esgrima porque ela non ten culpa de nada.

pasa o impensable nunha nada de tempo. reacciono. creo que tropecei ou alguén comigo. é incrible como unha gota de auga consegue curar a sede dun deserto. estoume volvendo diabética, exceso de dozura e iso que a min nunca me gustaron os doces. curas de chuvias baixo as nubes. un dos cabaleiros do rei Arturo acompáñame a casa e mentres no móbil unha mensaxe de Poluto e unha chamada perdida de 30 segundos. sigo sen saldo. sae o sol e volvo a Ou para recibir os mimos de miña nai. se soubera de onde veño…

agora xa son catro máis no piso de Xoela e a Princesa Luguesa: Amparo, Killer, Maruxiña e Isolina.

e mañá rumbo á Cidade dos Soños.

P.D: C O M O é o meu tempo?

persoal11 Out 2005 02:13 p.m.


hai cousas que funcionan ao revés, ou máis ben que son eu a que funciona ao revés do mundo. chove en Vigo, lémbrome de Lisboa. caio na Melancolia do Desprazamento como se me quedase durmida abrazada a ela. a auga sempre tivo un poder máxico sobre a miña memoria. cando chove, cando ulo a chuvia lémbrome de cousas que xa cría esquecidas. recordos agochados dentro do meu corazón, quizais para non ferirme. Xoela e Dido van falando. eu escoito. estou moi lonxe de turismo polo tempo e polo espacio. a miña amada Lisboa que me regalou todo o que hoxe son cando me miro no espello. todo era máis con elas. ese todo que ten carácter de universo paralelo. cousas que tan só son das tres e de ninguén máis. móllome e quero cantar, meterme nos charcos e saltar ata mollalas, correr polas rúas sen preocuparnos da pulmonía que podemos coller, dos pés mollados ou de que mañá teño unha exposición para Textos Económicos. alá todo me semellaba máis, en parte, porque mandei a paseo as responsabilidades, pero sobretodo porque SEMPRE estábamos xuntas. hai cousas que non volven e iso sóubeno a mañá que Xoela regresou a casa. deixeille moitas cousas a Lisboa, foi a miña cómplice total e absoluta durante aqueles meses. deixeille cartas que nunca escribín, cousas que non dixen, libros que non lin e que non me atrevín a escribir; tamén a maxia daqueles días.

hai cousas que non é necesario volver a vivir; abonda con lembralas.

persoal09 Out 2005 03:32 p.m.

luces de neón que non me deslumbran. bícanse e para variar non me sinto incómoda. case podo sentir o que senten. case podo tocalo coa punta dos dedos, pero non é meu, non me pertence. é seu. irrádiano como se dentro da dicoteca chovese. móllome e bailo. é unha noite estraña. segue a selo. hai unha ausencia que me corroe por dentro e por fóra. “fáltame algo”. Catuxa de cachondeo cuns da aldea. Quela cun que seica bica ben. Aransa con outros tantos. os rapaces xa se foron e estou soa. serena, había tempo que non estou tan serena. síntome abrazada e querida. un abrazo que me tapa, algo que non atino a definir. non é unha certeza, non é unha seguridade, nin unha intuición. é… non sei que é, que será, só sei que É. e podo sentilo.

ao final meus pais non o tomaron tan mal, andan mimosos, quizais o tomase eu peor. non desespero, non me rindo. antes morta. xa veremos en decembro.

Osiria anda cansa, andaba mal. non me asusto. quero axudala de algunha maneira, aínda non sei moi ben como…, algo se me ocorrera. algo especial.

o xoves pateei por ourense. xa o botaba de menos. e sae o sol do seu escondite cun sorriso de orella. vén para lamerme toda a cara e as mans, o mesmiño ca un can. paso pola alameda e os meus ollos páranme diante dunhas pintadas:

No te amo porque eres preciosa. Eres preciosa porque te amo.

Por una mirada, un mundo,
por una sonrisa, un cielo,
por un beso… ¡yo no sé
que te diera por un beso!

e logo dous velliños collidos da man cun cariño que case me fai chorar. si, outono sempre é a (miña) época do amor. está no aire.

persoal05 Out 2005 02:55 a.m.

pecha os ollos esteas onde esteas agora. péchaos e dime que escoitas. dime que pensas. que sentes. que oes? a quen escoitas? seguramente te vaias de viaxe por aí adiante. soñas con Roma ou quizais con voltar a London, pero aínda non. pensas no coche. no tacto do volante, na forza das túas mans, na coordinación invisible entre elas e os teus ollos. a que parece maxia? e pisas un. pisas o outro. soltas. controlas. metes segunda ou a que sexa. estás conducindo. es totalmente consciente e saboreas o momento, como quen fai que o seu corazón funcione de maneira manual. control. ou quizais estás pensando na Nena/Muller? onde andará? que fai? a ausencia non existe, cando botamos de menos a alguén é nese exacto intre cando máis presente está. nunca o pensaches?pero tamén hai cousas que calas. quédanse dentro de ti e míranme dende dentro dos teus ollos como nenos pequenos no recreo, no patio do colexio e soñan con facerse maiores para ter moza, ter moto, saír máis, non ter medo…, para ser libres. igual ca ti o es. cousas que lle contas a ela

dime cousas ao oído para que me quede durmida rápido. non fales. o silencio tamén ten ruido e con el escribes contos que che roubo en soños para poder vivilos. teño sono e ultimamente durmo mirando cara arriba, coas mans cruzadas enriba do abdome. semella que estou nun ataúde. así sempre durmo mal, prisioneira do aire que non respiras. non sei se fago ben, non sei se o fixen ben. cabréate cando te teñas que cabrear. digo e fago burradas sen darme conta. quizais diga cousas sen sentido, é curioso. e se te vas para onde Gaudísecuéstrame e lévame agochada nunha maleta. descuartizada se fai falla. non imaxinas o que me asusta esta cidade sen ti.

non sei como eras de nena. seguro que non parabas quieta. tan teimuda coma hoxe. seguro que a ela tampouco lle facías caso. non había maneira de que puxeses unha chaqueta ou de que entrases en casa para que non te enfriases co rocío (e xa sei que é un castelanismo). entón decidiron enganarte. túa tía contouche que Rocío era unha muller moi gorda que caía do ceo a esas horas da tardiña. e sen querelo fuches vítima da túa inocencia, do inxenio de túa tía. fuches a prota dun conto precioso. cantos podemos dicir o mesmo?

chegan máis. o club amplíase e a miña soidade célase do novos, do vellos e dos de antes. soidade que me agarda cun regalo agochado detrás das costas: un final precioso e orixinal. algo único.

Okupa en tu corazón

Viajar por dentro de ti
Algo por lo que todo daría
Buceando en tu interior
Mirando en cada esquina
Empezando por tus pies
Haciéndote cosquillas
Llegar hasta la razón
Y nublarte la vista

Usar mis llaves para abrir tu corazón, tu corazón?
Mudarme allí
Dentro de ti

Quiero ser ocupa de tu corazón
Quiero amanecer contigo sin temor
Soñar contigo
Helar tu frío
Llorar tu pena
Amor entera

Respiraré en tu pulmón
Al ritmo de tu vida
Acurrucado en tu piel
Reírme con tu risa
Tararear una canción
Sentada en tus oídos
Y bailar al mismo son
Al son de tus latidos

Usar mis llaves para abrir tu corazón, tu corazón?
Mudarme allí
Dentro de ti

Quiero ser ocupa de tu corazón
Quiero amanecer contigo sin temor
Soñar contigo
Helar tu frío
Llorar tu pena
Amor entera

Usar mis llaves para abrir tu corazón, tu corazón?
Mudarme allí
Dentro de ti

Quiero ser ocupa de tu corazón
Quiero amanecer contigo sin temor
Soñar contigo
Helar tu frío
Llorar tu pena
Amor entera

Quiero ser ocupa de tu corazón
Quiero amanecer contigo sin temor
Quiero ser ocupa de tu corazón
Quiero amanecer contigo sin temor
Quiero ser ocupa de tu corazón
Quiero amanecer contigo sin temor

persoal02 Out 2005 11:08 p.m.

a vida ás veces semella unha tortilla de patacas. o máis emocionante non é cando a comes… o mellor de todo é cando lle tes que dar a volta. a vida dá mil voltas. iso aprendino aos 9. e sempre pasa, aínda que non queiramos. absolutamente todo cambia.

que pasaría se non existe o príncipe azul para min? pois nada, volta á tortilla, EU son a princesa de alguén. por que non? todo é posible

o universo esta vez non quixo conspirar… ao principio cabreime: onde se metera Matadragóns??? ou quizais xa o está facendo e non me quero dar conta. non me atrevo. debería?

as casualidades non existen e o xoves-noite pasou o que eu xa vía vir dende hai meses. ninguén pode fuxir da realidade. eu mirábao todo dende fóra, coma quen vai ao cine, se ergue do seu asento e se mete na pantalla, no medio e medio da película. todo baixo control, non desvarío, non fago o parvo. equilibrio. sorrío, estou contenta. xa non son unha peza do quebracabezas… son quen o constrúe, a que casa cada peza no seu lugar. todos os que me rodean forman parte del. e cada día que pasa é máis e máis grande.

a tentación chamou á miña porta. xamais me pasou algo así. nunca viñera a verme. viña con traxe de carteiro e cun paquete para min. ninguén se deu conta. e tiven que escoller entre corpo e corazón nunha milésima de segundo que me salvou a vida. a tentación máis grande e non caín… a túa gran tentación. isto quere dicir algo, non cres?

hai rosas e rosas. as persoas nacemos igual que elas. ao principio só somos semillas tan pequenas que case non existimos. despois medramos sen parar. dúas palabras máxicas e alá!! a volar vía teléfono para dar un abrazo. quen dixo que non se ven o sorrisos cando falamos por el? xa o sabía, xa o intuía, xa o vía vir. xa o soñei (esperta e durmida). ás veces só hai que agardar… 😀

teño telepatía ou algo parecido. mando un e-mail e antes de que o reciban xa obteño a resposta. sorpresa das boas. complicidade e conexión sen utilizar Internet. quería estar sorprendida e xa o estou. o meu corazón non me enganou, non foi cego. e agora que?

agora apetéceme cantar no karaoke

persoal02 Out 2005 10:47 p.m.