Venres, Xullo 15th, 2005


persoal15 Xull 2005 12:36 pm

marcho para casa coa mesma sensación, coa mesma necesidade de cambiar que tiven cando fixen as maletas e me viñen para Lisboa. ben, non é a mesma necesidade, non é o mesmo desexo. este é distinto porque fixen realidade un dos meus soños. agora o único que quero é volver para casa e engancharme á vida, á miña vida de cartas, soños, casualidades e recordos. volver para engancharme a ela con toda a forza dos meus dentes, das miña gadoupas e chucharlle a ata o último alento de vida e carne. vouna devorar. e vou ser tan feliz con ela que cando a xente que me coñece de fai anos se asuste cando me vexa pola rúa, porque non me van recoñecer. porque a felicidade son momentos, pero eu vou facer maxia con eles e que se volvan días enteiros, semanas e mesmo meses. despois de Lisboa hai cousas que xa non me asustan. viñen a Lisboa para saber ata onde chegan os límites de todo o que son e amplieinos. son máis grande, e ainda vou ser máis grande. vivo nunha completa e contínua metamorfose. son un camaleón, un lince, un lobo, un peixe de color, unha tartaruga, unha bolboreta. si, un bicho raro. rarísimo. cando me coñeces descubres hai cousas de min que non entederás, estrañas; marabillas porque ao final todos se enganchan de min máis do que eu merezo. aínda me quedan moitas cousas por corrixir e cambiar, e en Lisboa conseguín facerme un mapa delas; non se me van escapar esta vez!

e xa non sei que máis dicir. a partida rematou e onte estiven chorando e hoxe xa non sinto melancolía. voume despedir da miña cidade como se dentro dunha semana fose a voltar e a quedarme para sempre, como se o Erasmus fose eterno e eu puidese enganala. unha despedida romántica na praia vendo como sae o sol. sei que algún día volverei e que todo será distinto, pero voume sorrindo porque creo que lle deixo o mellor de min. non queda máis que dicir. aos que se volveron un pouco ionquis deste blog, deste pequeno rincón do meu corazón, gracias, e que en setembro volverei a dar guerra con outro. moitas gracias por lerme!! perdoade que este post sexa unha merda, pero é que as despedidas non sempre son o meu

Adeus Lisboa, adeus miña amiga, nunca te esquecerei :D

VOLARE

Pienso que un sueno parecido no volvera mas
Y me pintaba las manos y la cara de azul
Y me improviso el viento rapido me llevo
Y me hizo a volar en el cielo infinito

Volare, oh oh
Cantare, oh oh oh oh
Nel blu dipinto di blu
Felice di stare lassu

Y volando, volando feliz
Yo me encuentro mas alto
Mas alto que el sol
Y mientras que el mundo
Se aleja despacio de mi
Una musica dulce
Se ha tocada solo para mi

Volare, oh oh
Cantare, oh oh oh oh
Nel blu dipinto di blu
Felice di stare lassu

Pienso que un sueno parecido no volvera mas
Y me pintaba las manos y la cara de azul
Y me improviso el viento rapido me llevo
Y me hizo a volar en el cielo infinito

Volare, oh oh
Cantare, oh oh oh oh
Nel blu dipinto di blu
Felice di stare lassu

Volare, oh oh
Cantare, oh oh oh oh
Nel blu dipinto di blu
Felice di stare lassu
Pienso que un sueno parecido no volvera mas
Y me pintaba las manos y la cara de azul
Y me improviso el viento rapido me llevo
Y me hizo a volar en el cielo infinito

Volare, oh oh
Cantare, oh oh oh oh
Nel blu dipinto di blu
Felice di stare lassu

Volare, oh oh
Cantare, oh oh oh oh
Nel blu dipinto di blu
Felice di stare lassu

Chuzame! chuzame -
persoal15 Xull 2005 11:56 am

a Dido:

algún día pretareiche os meus ollos para que te vexas con eles e chores con toda a bondade que hai en ti. Rubia, porque vives a vida sen présa, como fan os nenos e os vellos. Disfrutas dela igual ca un paxaro que se namora todos os días dos amenceres e dos solpores. é tarde, durmes e soñas e eu escribo para vencer a tristeza que me invade ao saber que xa non nos quedan máis lúas cheas en Lisboa. ás veces creo que a cidade é a irmá xemela que nunca tiveches. a irmá con alma de cidade de rúas sen nome. igual que ti, que hai un ano xa andaba eu polo interior profundo de Galiza comezando a metamorfose mentres te colabas nos meus soños para darme os telegramas do que ía ser Lisboa. pídoche permiso para colarme para ensinarche os segredos das casualidades e soños nos que cres aínda que mo negues en voz alta.

gracias Dido, gracias por vir a Lisboa.
polos segredos que me gardaches como unha caixa forte; cólleos, tíraos o lixo, quéimaos, mátaos..., que eu xa teño todo o que necesito.
pola música que foi a b.s.o. da miña vida estes meses.
polos abrazos sen abismos.
polas noites enteras de bailoteo.
por coidarme dende a sombra.
pola mellor festa de aniversario que podía ter lonxe dos meus.
polo poema de Eugénio.
polas risotadas no medio da noite.
por ensinarme que estar soa demasiado tempo non é bo.
polos días de praia con pelexas sobre a area.
por dicirme as verdades sen berrar.
por todas a veces que choraches despois de ler algo meu e ninguén o viu.
por deixarme ser o teu abrigo algunha que outra vez.
por querer que comese máis verdura e menos carne pasta.
por durmirte no meu hombro.
por collerme da man cando querías ensinarme algo.
por cantar e escoitar as miñas cancións a todo volume.
por aprenderme que o Amor é o máis grande deste mundo.
por escoitarme e preguntarme se me pasaba algo cando me pasaba algo.
por confíar en min en min e nos meus soños.
por todas esas pequenas cousas que non collen nunha folla de papel, que son impronunciables para min; que son tan túas como miñas

gracias por tantas cousas que compartimos. gracias por TODO!! gracias, gracias, gracias!!!

sei que algunha vez te mordín e che rosmei. sei que me equivoquei e sinto terche feito dano. algún día cho compensarei.

sinto parecer unha cursi, mais é verdade, voute botar de menos un Océano Pacífico enteiro este verán. e creo que xa non nada máis dicir ou que escribir. xa cho dixen todo.

hai dúas clases de persoas: as que non poden vivir sen Amor e as que non poden vivir sen amigos. eu son da segunda clase; por iso che digo que non podo vivir sen ti.

e nada máis. por aquí todos ben.
cóidate e soña!!

A pleno pulmón (Las cosas que nunca te dije)

A medio pulmón, hay cosas que te debo
Alguna canción, un corte de pelo, un baño de espuma
y echarte más de menos.

Si vuelvo a nacer, te busco sin duda
Detrás de la luna, del amanecer dónde te desnudas
Donde tengo las de perder.

Me quedaron cien, cositas en el tintero
Sobraba papel, camita de versos, mirada de duda
Pronóstico de cáncer en el cenicero.

Y tú te diste cuenta sin mirar atrás
Que todos mis arterias precisan de aire
Que todas las neuronas que vienen del mar
Gustosamente me conceden su baile
Otra vez el significado ha sido equivocado.

Las cosas que nunca te dije
Son las camareras que aliñan la receta
de la madrugada
Que tu buscabas en mis bolsillos y no había nada
Por lo que enfermo y lo que curo
por lo fumo por lo que encarta
tienen la culpa que entre mi ropa
siempre haya bragas
Que siempre voy a ras de cielo
y me acuesto en el techo de la mañana
Que a fin de cuentas
son por las cosas porqué te fuiste
Por las cosas que nunca te dije.

A medio pulmón, hoy duermo en el suelo
La televisión un cuento de nada,
se me escapa el tiempo
yo sigo tejiendo mi tela de araña

Y ya no habrá más "donde estas que no te veo"
ni muertos de miedo
ni estatuas de sal, ni güisqui sin hielo
ni gotas de leche que lleguen al techo.

Tú querías oír cosas que nunca te dije
ni pienso decir están de otra forma en cada silencio
en cada muerte que sustento por ti.

Y tú te diste cuenta sin mirar atrás
Que todos mis arterias precisan de aire
Que todas las neuronas que vienen del mar
Gustosamente me conceden su baile
Otra vez el significado ha sido equivocado.

Las cosas que nunca te dije
Son las camareras que aliñan la receta
de la madrugada
Que tu buscabas en mis bolsillos y no había nada
Por lo que enfermo y lo que curo
por lo fumo por lo que encarta
tienen la culpa que entre mi ropa
siempre haya bragas
Que siempre voy a ras de cielo
y me acuesto en el techo de la mañana
Que a fin de cuentas
son por las cosas porqué te fuiste
Por las cosas que nunca te dije.

Chuzame! chuzame -