PÉS ESPIDOS

as escusas:
todos os outros
nacín así
o xenes
o carácter
non podo
non sei
os defectos
o medo
o orgullo
a bondade
o corazón
a covardía
a depresión
non te merezo
as circunstancias
o pasado
o futuro

é máis doado buscar escusas. sempre o foi. doe a cabeza.hoxe fixo moito sol grabando o anuncio e pasei moito frío. pedir perdón sempre é difícil. ás veces penso que vou acabar inventando unha nova palabra para pedilo. xa a gastei demasiado e sempre polo mesmo motivo. a todos. a vida sempre dá segundas oportunidades. a cuestión é non desaproveitalas. fareino desta vez?
hai unha imaxe que sempre se me vén á cabeza: a mirada de meu avó, os seus ollos, o seu silencio cando me rifaba con razón. co resto do mundo eu púñame a chorar, a mostrar o afectada que estaba e esas cousas. con el non. era distinto. mírabame e eu só vía verdade no seu ollar. meu non era bo, era xusto. a persoa máis xusta que coñecín. esta tarde Chofi miroume así e volvín a ver os seus ollos nos dela. había moitos anos que ninguén me trataba como me trataba el. ela non o sabe.

todos durmen, eu aínda non. soñan? iso vese na cara, é cousa de práctica.

dar sempre é bo, nunca abonda. mellor dar canto máis se poida. é máis doado ca recebir. e por milésima vez na miña vida volvo a estar na mesma encrucillada de sempre. sei o que debo facer, sempre o sei. fareino? normalmente sáeme o instinto de defensa. vólvome un lobo e fuxo, acubíllome na miña soidade. é máis fácil estar un só que ter que mirar aos ollos dos outros. aínda que doia, un acostúmase a todo.
e agora que? como arranxo este tenderete que me montei? Lara cánsase, non fai falla que o diga. mañá a empezar de cero. igual que fai o sol cando amence.

non gañou Amenábar, gañou Ramón:

Mar adentro, mar adentro,
y en la ingravidez del fondo
donde se cumplen los sueños,
se juntan dos voluntades
para cumplir un deseo.

Un beso enciende la vida
con un relámpago y un trueno,
y en una metamorfosis
mi cuerpo no es ya mi cuerpo;
es como penetrar al centro del universo:

El abrazo más pueril,
y el más puro de los besos,
hasta vernos reducidos
en un único deseo:

Tu mirada y mi mirada
como un eco repitiendo, sin palabras:
más adentro, más adentro,
hasta el más allá del todo
por la sangre y por los huesos.

Pero me despierto siempre
y siempre quiero estar muerto
para seguir con mi boca
enredada en tus cabellos.

P.d: TODO para ti.

P.d2:confiarei? nun instante, a cámara lenta. esta vez SI

chuzame

cando te drogas con música en vena pasa que o mundo tal como o coñeces desaparece e só queda o que realmente quere ver o teu corazón. as fronteiras, os quilómetros, o tempo, as ausencias,... todo o que non está preto de ti reaparece diante dos teus ollos cunha forza invisible que vai dende os pés ata a cabeza. e nun instante todo se volve REAL. e todas palabras escritas, soñadas e ás veces esquecidas que pariches en silencio saen da túa boca sen que esta se opoña. os móbiles non son teléfonos, son portas interespaciais que che traen ata min; sábelo e eu sei que os sabes.é a imaxinación de quen confía cegamente.

TI que estás sempre aínda que non esteas

chuzame

estas mongas están tolas!!!! que pasada de cumple!!!xDD toma regalos! fixeronme unha peazo cena que vamos!! impresionante. de verdade, que me quedei sen palabras. si, sobretodo cando vin a Alfredo... que estas cabronas non me dixeron nada de que viña! que cariña se me quedou, mi má, iso si que foi un poema. e veña xamón da terra, tortilla, chipirones (que os chamuscou Chofi mentres se lle inundaba a cociña, jejejejej) ahhhh!! como comín. e tarta con velas, un pouco líquida, jajajaj, non tiveron tempo para todo! e agora toca o licor café, mmmmm!! rico rico, para entrar en calor que vai un frío de caraxas!!!!!! e despois os regalos. que mos esconderon por todo o prédio(piso en cristiano, para as/os que non están postos nisto do Português) e veña buscar:
1º Un libro-foto caseiro que me fixeron que se chama como este blog, con comentarios personalizados e todo, eh! que ilu!! que esforzo por non chorar,com certeza.
2º un polo negro de natura que estaba no balcón, muito fixe!
3º un xogo celta un pouco complicado para min, a meu cerebro cánsase con estas cousas :))
e 4º que aínda non o vin pq non saben onde mo puxeron... ai!! que cabeziñas me teñen.

dá igual, eu xa vou servida de regalos. e para ser o primeiro ano que paso o cumple lonxe de meus pais e de Mari, e das miñas amigas,... estas mulleres son do mellor!!!!!!!

sen dúbida algunha o mellor que me pasou non foi vir a lisboa, non o mellor é estar aquí coa miña Larusca e con Chofi.

que de hoxe nun ano!
(e agora a polo licor café!!!!!!)

chuzame

non sei se foi a emoción do derbi entre o Benfica e o Sporting (que gañou o Benfica nos penaltis) ou a ilusión que me fixo ter xa 21 tacos cunha hora de retraso con respecto a Mari, ou que entre unhas cousas e outras me esquecín de cear. e o alcohol sen nada no estómago é moi fodido... acabei tirada no chan cunha tranca que nin diola!!! se me chega a ver miña nai creo que a mando directamente para o tanatorio. e está mañá a botar os restos da guinguinha, o bodka e o viño branco de tetrabrik.e a Larusca a traerme iogur natutal con azucre pa resucitar ao meu estómago (o fígado non pq non ten solución) ben, xa sabedes, as borracheiras en casa son moi prácticas... ou iso din. a Chofi vaime putear cando lle conte que teño un blog, xa verás, jejejej e logo dirá que son unha gitana, que menudo título para o primeiro que mando, que nin que fose un sinal e que egocéntrica son. como se a parira. igual non é sinal, pero a min moloume nacer ese día. 27. dous e sete son 9. outro día conto o dos noves. algo de razón ten, coitada, moita paciencia hai que ter para aguantar as miñas ralladas mentais.

amanha mais

chuzame