Xaneiro 2005


persoal31 Xan 2005 01:01 p.m.

as escusas:
todos os outros
nacín así
o xenes
o carácter
non podo
non sei
os defectos
o medo
o orgullo
a bondade
o corazón
a covardía
a depresión
non te merezo
as circunstancias
o pasado
o futuro

é máis doado buscar escusas. sempre o foi. doe a cabeza.hoxe fixo moito sol grabando o anuncio e pasei moito frío. pedir perdón sempre é difícil. ás veces penso que vou acabar inventando unha nova palabra para pedilo. xa a gastei demasiado e sempre polo mesmo motivo. a todos. a vida sempre dá segundas oportunidades. a cuestión é non desaproveitalas. fareino desta vez?
hai unha imaxe que sempre se me vén á cabeza: a mirada de meu avó, os seus ollos, o seu silencio cando me rifaba con razón. co resto do mundo eu púñame a chorar, a mostrar o afectada que estaba e esas cousas. con el non. era distinto. mírabame e eu só vía verdade no seu ollar. meu non era bo, era xusto. a persoa máis xusta que coñecín. esta tarde Chofi miroume así e volvín a ver os seus ollos nos dela. había moitos anos que ninguén me trataba como me trataba el. ela non o sabe.

todos durmen, eu aínda non. soñan? iso vese na cara, é cousa de práctica.

dar sempre é bo, nunca abonda. mellor dar canto máis se poida. é máis doado ca recebir. e por milésima vez na miña vida volvo a estar na mesma encrucillada de sempre. sei o que debo facer, sempre o sei. fareino? normalmente sáeme o instinto de defensa. vólvome un lobo e fuxo, acubíllome na miña soidade. é máis fácil estar un só que ter que mirar aos ollos dos outros. aínda que doia, un acostúmase a todo.
e agora que? como arranxo este tenderete que me montei? Lara cánsase, non fai falla que o diga. mañá a empezar de cero. igual que fai o sol cando amence.

non gañou Amenábar, gañou Ramón:

Mar adentro, mar adentro,
y en la ingravidez del fondo
donde se cumplen los sueños,
se juntan dos voluntades
para cumplir un deseo.

Un beso enciende la vida
con un relámpago y un trueno,
y en una metamorfosis
mi cuerpo no es ya mi cuerpo;
es como penetrar al centro del universo:

El abrazo más pueril,
y el más puro de los besos,
hasta vernos reducidos
en un único deseo:

Tu mirada y mi mirada
como un eco repitiendo, sin palabras:
más adentro, más adentro,
hasta el más allá del todo
por la sangre y por los huesos.

Pero me despierto siempre
y siempre quiero estar muerto
para seguir con mi boca
enredada en tus cabellos.

P.d: TODO para ti.

P.d2:confiarei? nun instante, a cámara lenta. esta vez SI

persoal28 Xan 2005 03:42 p.m.

cando te drogas con música en vena pasa que o mundo tal como o coñeces desaparece e só queda o que realmente quere ver o teu corazón. as fronteiras, os quilómetros, o tempo, as ausencias,… todo o que non está preto de ti reaparece diante dos teus ollos cunha forza invisible que vai dende os pés ata a cabeza. e nun instante todo se volve REAL. e todas palabras escritas, soñadas e ás veces esquecidas que pariches en silencio saen da túa boca sen que esta se opoña. os móbiles non son teléfonos, son portas interespaciais que che traen ata min; sábelo e eu sei que os sabes.é a imaxinación de quen confía cegamente.

TI que estás sempre aínda que non esteas 🙂

persoal28 Xan 2005 11:16 a.m.

estas mongas están tolas!!!! que pasada de cumple!!!xDD toma regalos! fixeronme unha peazo cena que vamos!! impresionante. de verdade, que me quedei sen palabras. si, sobretodo cando vin a Alfredo… que estas cabronas non me dixeron nada de que viña! que cariña se me quedou, mi má, iso si que foi un poema. e veña xamón da terra, tortilla, chipirones (que os chamuscou Chofi mentres se lle inundaba a cociña, jejejejej) ahhhh!! como comín. e tarta con velas, un pouco líquida, jajajaj, non tiveron tempo para todo! e agora toca o licor café, mmmmm!! rico rico, para entrar en calor que vai un frío de caraxas!!!!!! e despois os regalos. que mos esconderon por todo o prédio(piso en cristiano, para as/os que non están postos nisto do Português) e veña buscar:
1º Un libro-foto caseiro que me fixeron que se chama como este blog, con comentarios personalizados e todo, eh! que ilu!! que esforzo por non chorar,com certeza.
2º un polo negro de natura que estaba no balcón, muito fixe!
3º un xogo celta un pouco complicado para min, a meu cerebro cánsase con estas cousas :))
e 4º que aínda non o vin pq non saben onde mo puxeron… ai!! que cabeziñas me teñen.

dá igual, eu xa vou servida de regalos. e para ser o primeiro ano que paso o cumple lonxe de meus pais e de Mari, e das miñas amigas,… estas mulleres son do mellor!!!!!!!

sen dúbida algunha o mellor que me pasou non foi vir a lisboa, non 😉 o mellor é estar aquí coa miña Larusca e con Chofi.

que de hoxe nun ano!
(e agora a polo licor café!!!!!!)

persoal27 Xan 2005 01:55 p.m.

non sei se foi a emoción do derbi entre o Benfica e o Sporting (que gañou o Benfica nos penaltis) ou a ilusión que me fixo ter xa 21 tacos cunha hora de retraso con respecto a Mari, ou que entre unhas cousas e outras me esquecín de cear. e o alcohol sen nada no estómago é moi fodido… acabei tirada no chan cunha tranca que nin diola!!! se me chega a ver miña nai creo que a mando directamente para o tanatorio. e está mañá a botar os restos da guinguinha, o bodka e o viño branco de tetrabrik.e a Larusca a traerme iogur natutal con azucre pa resucitar ao meu estómago (o fígado non pq non ten solución) ben, xa sabedes, as borracheiras en casa son moi prácticas… ou iso din. a Chofi vaime putear cando lle conte que teño un blog, xa verás, jejejej e logo dirá que son unha gitana, que menudo título para o primeiro que mando, que nin que fose un sinal e que egocéntrica son. como se a parira. igual non é sinal, pero a min moloume nacer ese día. 27. dous e sete son 9. outro día conto o dos noves. algo de razón ten, coitada, moita paciencia hai que ter para aguantar as miñas ralladas mentais.

amanha mais