soños


amor escríbese con H and b.s.o. and basado en feitos reais and eleccións and maratón and opositing and posiblidades and soños06 Xul 2017 10:02 p.m.

Saio correr máis de tres meses despois e aguanto seis quilómetros como se aquilo formase parte rutina semanal. Aguanta, aguanta. E fantasio, así en baixo, para o Rei e para min. Ataques de risa e sexo de madrugada. Declaracións de amor adolescente nos meus apuntes. Escoito a Saturno e son consciente da pouco que lle importa ao universo este exame. Amor, familia, saúde, casa. Non fuxir malia o medo. Chega o día D, sentada diante do folio estou tan cansa que os meus pensamentos van a cámara lenta. A marea sube ata Monteporreiro e o instituto inúndase. Non respiro, só escribo. Dóeme o corpo como se viñese de finalizar unha maratón. Durmo dez horas seguidas sen cambiar de postura, pegada ao colchón. A certeza quere botar raíces e regalala cun pouco de sorte é a mellor das chuvias. Sigo correndo, pero a dúbida espérame en Reza. Quizais me estea a enganar, quizais me ceguen as ganas de aprobar. Quen non quere triunfar? Quen non quere conseguir os seus obxectivos? Quen non quere borrar os fracasos a puñados? Soño que o día da lectura do exame os comentarios e o tema desapareceron. Dentro do sobre só hai a vella fotocopia do poema que Osiria me regalou cando ela só era a miña a profesora de Historia. Outras veces os mesmbros do tribunal escóitanme sentados, todos vestidos con armadura, movéndose todos á vez, sinanlando todos como autómatas á pizarra na que alguén escribiu Alea jacta est.

É nese intre no que esperto sen saber nunca se seguir soñando ou non.

 

as apariencias enganan and basado en feitos reais and casualidades and family woman and miradas and soños19 Feb 2017 11:46 a.m.

Ela tiña medo a morrer. Podo recoñecer esa mirada en calquera persoa, en caquera lugar. Só te miran dese xeito ao sentirem a lixeireza do inevitable. Pero que fas cando é túa nai quen te mira tan asustada que se che conxela o sangue? Son as catro da mañá. Papá berra dende o corredor, Mamá caeu. Está tirada na entrada xemendo confusa, arrastrándose. Intento erguela, pero non se deixa. Papá non se pode inclinar, recén operado de cataratas como está. Por iso xa fora eu con ela ata o PAC, pola contractura dorsal que sempre lle dá. Por iso me quedara a durmir na miña vella cama. Por intuición, instinto. Cando descubro sangue na parte posterior da súa cabeza, saltan todas as miña alarmas. Hai sangue no chan da cociña e ela segue a queixarse da cabeza. Está a rondarnos, respirándolle na caluga. Disimulando a miña angustia chamo ao Rei. Son as catro e media da mañá e el entra a traballar en tres horas.

QUE fago?

Chama ao 061

Mandan unha ambulancia e dinme que a coloque decúbito lateral esquerdo, que a tape cunha manta e lle tape a ferida cunha toalla. Vístome á velocidade do raio, só se me vén a cabeza o pesadelo que tiven á noite anterior. Véñenseme imaxes do futuro, eu chamando á miña irmá para que veña de Algeciras, mentres me repito que non, aínda non. Se me pasa algo, quérovos a todos. Atragántaseme o aire nos pulmóns, o tempo ralentízase mentres me agacho para acariñarlle a cara cunha calma que non sei de onde vén. Non, non che vai pasar nada. Estou eu aquí e non deixo que nada che pase. De súpeto vexo luz nos seus ollos. Confianza e alivio. Ás oito e media volvemos para casa en taxi. Fixéronlle mil probas e todo queda nun susto e catro grapas na súa cabeza. Hai tráfico, é a hora dos colexios e os institutos.

Non, non me veño abaixo nese momento. Aguanto, porque iso é o que fago sempre. Aguantar e aguantar. Pero pasan os días e o medo golpéame no peito á menor oportunidade. Son inxusta con quen non debo selo e maltrátome. En soños volvo a ser esa nena de nove anos. As mesmas gafas na cara, unha espada na man contra o monstro. Aínda NON!

basado en feitos reais and íntimo e persoal and máis que papel and saudade and soños13 Xuñ 2013 10:59 a.m.

Cando en 1984 se celebraba a primeira edición dos Premios Xerais eu non tiña máis de seis meses de vida. Hoxe camiño cara os trinta. Lembro que os primeiros libros que merquei durante a miña adolescencia eran de Xerais. Un Nadal pedín Rapazas de Agustín Fernández Paz e non fixen outra cousa que lelo durante a cea con auténtica fame. É o único que lembro daquela Noiteboa. Eu era desas frikis que seguía a gala dos Premios Xerais por twitter, en stream ou como lle cadrase. Outra vez a fame, máis desta vez acompañada dunha sede tan real que remataba por provocarme saudade. Mais, como é posible ter saudade de algo que nunca tiveches? Quizais porque só o Tempo sabe que algún día o conseguirás.

Era luns o día que Fran Alonso (o home que me reconciliou con Vigo) me chamou para preguntarme se quería formar parte do xurado desta edición. Botei un par de días camiñando con ás nos pés, é o que sucede cando algo que non te atreves a soñar ocorre. Despois viñeron as caixas cheas de orixinais, as lecturas no tren, na cama ou mesmo na biblioteca. O xantar en Soutomaior, o debate, a relectura e a decisión final. Con Cadeas o meu foi amor a primeira vista que se foi confirmando a medida que pasaba as follas. Vivín a gala devorando cada detalle, nerviosa, emocionada, aínda coa sensación de irrealidade, e sobre todo, compartindo algo tan importante para min coa miña xente. Ao final tiven o valor de achegarme a Agustín para contarlle o meu idilio con  Rapazas. Volvín ser a rapaza tímida e inxenua que se gastaba a paga semanal en libros.

Non me cansarei de repetilo: foi máxico formar parte da engrenaxe, ter o privilexio de camiñar polo corazón do dragón, que o detallazo de que Manuel Bragado saiba que son aultrenarai (que é quen realmente sinto que son) non se me vai borrar xamais da memoria.

As cousas rematan como empezan e o martes, despois de dous meses, os orixinais marcharon como viñeron, por mensaxeiro. Así pechábase o círculo, así volvía a saudade. Esta vez sabemos de onde vén.

basado en feitos reais and soños14 Mar 2013 01:17 a.m.

“Ti sempre quixeches medrar. Ser grande, ser un carballo. Había cousas que non podías alcanzar. Cando medre todo será distinto. Pero pasou o que adoita ocorrer cando os soños non dependen da idade e si das oportunidades. Si, medraches, pero agora non tes tempo.

Poucos coñecen a túa verdadeira historia de amor coas palabras. Teus pais sempre pensaron que só era un amor platónico, algo que non se pode volver real. É un amor imposible, oculto, secreto. Agora vives entregada a outro soño. Es escaladora profesional, o teu Everest son os setenta e cinco temas da oposición. Se consegues chegar ao cume serás profesora de secundaria. É duro. Estás soa na montaña, rodeada dos cadáveres de outros que xa o intentaron antes ca ti. Ultimamente só hai avalanchas… Hai días que o único que queres facer é afastarte para pechar os ollos, respirar con calma e sentar a escribir ata que se che conxelen os dedos. Si, alí no medio das neves perpetuas, ti e a máquina de escribir. Pero non podes, tes unha montaña que escalar. Sei que botas de menos aquelas madrugadas que gastabas diante do teclado do ordenador ata as catro ou as cinco da madrugada enfrascada nunha nova entrada do teu blog. Non importaba que houbese poucos ou ningún lector. Tampouco que colleses tarde o vitrasa para o cuvi. Sempre quedabas durmida nas clases de tradución. Non quero ser tradutora, quero escribir. Vomitabas en silencio como unha anoréxica invisible.

Xaneiro de 2005, estamos de Erasmus en Lisboa. Onte foi o teu aniversario e fixemos unha pequena celebración en casa. Esperto cedo e mentres ti dormes acendo o portátil que che quedou ciscado no sofá do salón. Fedello pola rede, é o boom dos blogs e non se me ocorre nada mellor que abrirche unha conta en blogspot. Que fas? Xa non tes sono? Sinalo a pantalla. Mira, este é o meu regalo. A idea namórate e pasas o resto da maña perdida nos detalles da túa nova conta. Así te lembro: almorzando en pixama co portátil nas pernas e un brillo creador asomando polas pupilas. Primeiro foron as Memorias dunha Ionqui para deixar constancia nalgunha parte do universo daquel ano no que irremediablemente te convertías nunha muller decidida malia a túa cara de Lolita. Despois veu a mudanza a blogaliza, a evolución darwiniana. Os Pés Espidos representaban un novo paso cara adiante, o punto final da adolescencia tan tardía que tiveches.

Certo, seguías á procura do Santo Graal coma o rei Arturo ou Indiana Jones, mais sen aquela ansiedade de corredor dos cen metros lisos. Moito antes de Lisboa, dos ordenadores, a Rede, antes de todo iso papel e bolígrafo eran espada e escudo. Cando todos se preparaban para pasar as noites facendo mapas de soños ti sentabas á luz dun vello flexo para escribir cartas. En Vigo, en Ourense, na Peroxa, en Praia América ou onde lle cadrase. En verán, en inverno, en primavera… O ritual repetíase unha e outra vez: uns auriculares pegados a un walkman que despois foi un discman e de momento un ipod. Necesitas banda sonora cando estás espida diante do branco inmaculado do papel. Pero o acto de escribir acompáñate como un latexo paralelo aos dos teu corazón. Dentro de ti hai un motor que non para, que observa e comprende todo o que pasa ao teu redor. Todo iso que os humanos agochan uns dos outros, o que se volve invisible de tanto ignoralo, ese pronome demostrativo neutro, iso é o que ves. Pasas desapercibida coa túa aparencia de eterna adolescente. Non son conscientes das radiografías das súas almas que fas. O que perderon, as promesas non cumpridas, os medos mal disimulados, as ilusións ás que tanto temen aferrarse, as guerras civís entre corazóns e cabezas, a necesidade de ser rescatados da súa comodidade… Ti non ves persoas, ti ves personaxes en calquera lugar; nos supermercados, nos avións, nos rostros sorrintes das fotos que colgan en facebook, nas miradas furtivas que che lanzan cando pensan que non miras, nas salas de espera dos hospitais, nos adolescentes que van estudar á biblioteca universitaria. Si, escritura e vida fúndense nun so ser que non deixa de facer o amor dentro do teu peito.

Tiñas dezaseis ou dezasete anos o día que pensaches que non sería mala idea facer unha paréntese na túa rutina, poder fuxir da cidade para pecharte nunha casa a escribir, soa, só a escribir. Que se sentiría? Non lembras se era o magosto da vosa familia ou o tempo da matanza. Posiblemente outono, quizais inverno. Estabades todos na pequena aldea de mamá. Os adultos están a rematar de cociñar o xantar mentres María, a túa melliza, e as primas poñen a mesa. A ti tócache ir buscar auga á fonte. Colles dúas botellas de plástico, pos un chuvasqueiro vello, chamas polos cans e cantaruxando algunha canción atravesas rúas estreitas, sen nome, rodeadas por ducias de casas abandonadas. Reparas que xa finalizaron cos arranxos dunha desas casas que morría de soidade, xusto onde remata o asfalto e comezan as corredoiras. Semella outra. É nese intre no que un sentimento de serenidade te abraza polas costas e veste nesa mesma casa coa idade que tes agora, exactamente agora. Iluminada por un flexo á dereita do portátil, dicionarios e cadernos cheos de anotacións no caos organizado e cheo de vida que soe habitar os teus escritorios. Polo día paseas e les. Escoitas música e imaxinas situacións e escenas. Debates contigo mesma o que é mellor ou peor para unha personaxe. E unha pregunta sempre presente. Emocionaranse? Conseguirei chegarlles á alma? Non hai televisión, chega coa radio. Túa nai chama para preguntarche se comes ben, se pasas frío. Polas noites escribes ata que nada de ti queda, ata que as palabras queiman e tocan melodías reservadas só para Chopin. Un dos cans ladra. Vaia, estaba soñando esperta. É tarde, colles auga o máis rápido que podes e volves a casa correndo, intentando afogar un sentimento de decepción.

Por este recordo, por unha casualidade, por unha oportunidade, por iso estás a escribir agora mesmo. Estás na biblioteca. Hai universitarios a voltas cos exames de decembro, opositores que coma ti soñan co ensino público e ti enchendo folios en branco. Respiras con forza, como quen remata unha carreira de dez quilómetros. E sorrís aliviada. Xa está feito, xa non depende de min.”

Rianxo agarda.

eu enténdome and íntimo e persoal and self-service love and soños13 Dec 2012 10:52 p.m.

O día que o teñas todo non te darás conta. Vivirás tan cegada co teu perfeccionamento que só verás a botella medio baleira, sempre pendiente dos erros cometidos e das dificultades. 

Pero non hai nin botella, nin río. Hai un océano rodeándote, salitre nos beizos. Abre os ollos, esperta, que o reloxo non entende de miopías no corazón.

Un día calquera espertas e, por fin, daste conta de quen es.

 

 

arroutadas and maratón and opositing and soños25 Xan 2012 12:24 a.m.

Como Manuel tamén deixo que ela guie a miña vida. Está a berrarme, chama por min. Espértame de madrugada e lévame ao parque que hai preto da miña casa. Hai unha maratón. Vamos, corre! Poño as zapatillas e vou quitando o pixama como podo. A xente berra e anima. Acompáñanme ducias de cans que ladran felices. Non entendo nada do que ocorre. Hai helicópteros de canles de televisión. Cara onde vou? E a meta?

Ti corre e aguanta. Só iso.

 

soños08 Xan 2012 10:47 p.m.

Ultimamente teño soños moi estraños…

Saco a máscara, mido case 1’80m, son alta, son Darth Vader arrependínome de ter caído no lado escuro da miña alma. Pero outras veces os meus soños son capítulos seguidos da serie de zoombies (que por certo non vexo). Acabo infectada e debátome entre cortarme a man ou seguir matando mortos viventes ata que me transforme nun deles.

Onte soñei que os 30s viñan a por min. Pelexábamos no ring dun vello ximnasio de Filadelfia. Boxeo a cámara lenta. Achéganse, quédanlles 2 asaltos para tumbarme. Non me asustan, sempre quixen ser grande. Por fin o son.

 

íntimo e persoal and soños26 Dec 2011 11:35 a.m.

En soños volvo a un pasado que presenta  pinceladas de recordos aínda por inventar. O futuro sorrí con forza. Recoñéceme coma un fillo á súa nai. Xa non é fráxil, ten reflexos de gato, non cae, tropeza pouco. Lévame a lugares que eu cría aínda habitados por pantasmas adolescentes. Sabe cal é a banda sonora que me gusta e regáleme un momento de soidade para mirar  cara atrás: as paredes, o chan, os marcos das fiestras non mudaron; a esencia segue igual. O bo permaneceu e non se contaminou. Era o meu gran temor.

Mentres, soan violíns

soños22 Nov 2011 12:39 a.m.

Sinais que me indican que vou ben.

eu enténdome and soños14 Nov 2011 04:42 p.m.

…volveremos a cruzarnos cando a min me dea a gana

Non te preocupes por min, non te hei recoñecer.

eu enténdome and opositing and soños27 Out 2011 04:18 p.m.

Corría sen parar. Polo camiño tiveron que prestarme algún chuvasqueiro ou darme aloxamento. Cara onde vas? Por que corres? Respóndolles mentres corro. Cara o Sur, é a única maneira que teño de chegar. Perdo peso e cada día que pasa o meu corpo parécese máis ao dun atleta de verdade. Só fican os músculos. Énfadome co outono, non me gusta correr coas gafas cheas de auga. 1033 quilómetros, agóbiome, asústome. Non vou poder, non vou poder. O medo corre todo o inverno comigo, levo unha luvas negras nas mans. Se podo co frío, tamén podo coa desilusión. Chega a primavera e só teño ganas de chegar. Aguantarei o suficiente? Fareino ben? Empeza a ir calor e a miña memoria deshidrátase con facilidade.  O verán trae os derradeiros quilómetros e corro con bágoas nos ollos. Ti sabes o que me custou chegar ata aquí? Atraveso a liña de meta cun berro entre dentes.

O máis importante é que levo un libro baixo do brazo.

soños06 Xuñ 2011 09:16 p.m.

Soño contigo, pero nos son consciente. Realidade semiparalela, coma se noutro mundo, noutra vida non vivida xa non me quedase pena. Os cabelos volven ser rubios. Tes que salvar ás bolboretas, hai unha epidemia en toda a cidade.

Perdoar, deixar de sangrar. Volves a ser a segunda persoa do singular ata que esperto completamente desorientada. Como quen morre de súpeto e deixa unha vida inacabada. E moita paz.

amor escríbese con H and entroido and soños08 Mar 2011 07:35 p.m.

Onte, cando me quixen meter en cama o sol entraba pola galería do salón. Non era posible, eran as seis. Asomeime sorprendida. Escoitabase o claxon dunha moto. Había unha vespa co intermitente posto. Era ela, a avoa. Corre que chegamos tarde. Vai disfrazada de aviadora. Nunha das mans ten un casco para min. Conduces ti. Subimos por Oira e por Barra de Miño. O vento acariña as miñas meixelas e ela abrázame coma sempre. Volvo a sentir esa calor que tanto botei de menos. O seu olor. Cando chegamos indícame que continúe en dirección ao Castelo. Está reconstruído. Por un momento teño a sensación de que fixemos unha viaxe na historia. Pero non sei se é a Historia ou a miña vida. Personaxes que saíron do guión aparecen exactamente igual que cando marcharon. Semella un baile de máscaras, todos as levan. Máscaras venecianas. Soan valses e pezas clásicas. Estou co meu disfraz de click futbolista, nin tempo de sacar a botas de futbol sala tiven.

Así non podo entrar, non ves o elegantes que van?

Nena ti non necesitas vestidos.

Empúrrame, entro na sala. Míranme todos. Por algunha estraña razón dáme por rir. Achéganse para ulirme, tócanme como se fose unha Pantasma.

Ti queríasme.

Non mentira, queríame a min!

Diso nada, non imaxinas as cousas que fixo por min.

Barullo. Discuten, aportan probas. Podo escoitar os seus pensamentos. Os doutros tempos nos que lle era máis fiel á miña inxenuidade cá miña miopía. Ao fondo véxoo sentado no trono co seu pixama branco. Non leva coroa. Tampouco máscara, coma min. Érguese. Calan por inercia ou porque saben que é o Rei.

Quéreme a min. A voz de fillo de locutor de radio. A voz do corazón.

eu enténdome and soños28 Xan 2011 11:47 p.m.

Deixa de chamar ás portas, deixa de querer entrar nos meus soños. Este xa non é o teu país.null

basado en feitos reais and soños01 Mar 2010 01:16 a.m.

“Lembro que quero coller un tren. Hai cola por todas partes. Fai que non me ve, ou realmente  non me ve? Sigo ao meu. Cando me toca a min a señorita que me atende enfádase porque non xa non quedan billetes. Tiñas que ter sido máis previsora. Tampouco quedan para autobus. Dáme a risa, nin que fose a fin do mundo… Brazo con brazo, hombro con hombro. Agora si que me ve.

– Resulta que quedei sen billete.

– Vaia putada, non?

– Pois… creo que non… realmente eu aínda non teño que coller ese tren.

– Ah…

Tomamos algo na cafetería da estación. Non coñezo a cidade, non a recoñezo por moito que me esforzo. Cóllolle a maleta, imos ata o andén. Estou algo impaciente, teño medo de que perda o tren. Mírame, tócalle marchar. Cústalle pero ao final arranca e dáme un abrazo. Forte, moi forte. Píllame de sorpresa. Déixome levar, o meu corpo amóldase, son dúas pezas que encaixan. Pecho os ollos, síntome en paz. Cando volvo abrilos vexo outra vez esa mirada… Pero coma sempre a miña inxenuidade é máis grande. Que che pasa? Que tes? Non me aguanta a mirada e non o entendo.

– Pero ti non te dás conta??

– Pero… darme conta de que? É que che xuro que non sei de que me falas… Que saín onte!

– Non podo estar sen ti…

– QUE? Boh, non digas parvadas, veña que vas perder o tren. (Volvo a rir, enfádase)

– Que cho digo en serio, que N-O-N   P-O-D-O   E-S-T-A-R   S-E-N  T-I.

Quédome sen aire nos meus pulmóns. Por primeira vez na miña vida… O meu xesto cambia sen darme conta. Observo incrédula mentres un “non pode ser” rebota unha e outra vez dentro da miña cabeza.”

Esperto totalmente desorientada e paralizada. Escoito como miña nai xa anda a remexer coa aspiradora. Debín quedar durmida, penso para min cando consigo volver respirar con normalidade.  É sábado 27 de febreiro de 2010

basado en feitos reais and pelis and soños19 Xan 2010 02:42 p.m.

Non volvas, non escribas, non chames, faime caso, fagas o que fagas ámao, como amabas a cabina do cine Paradiso.

_________

volverei só visita?

as apariencias enganan and basado en feitos reais and íntimo e persoal and soños14 Xan 2010 02:19 p.m.

 

Fun ao médico. Fixéronme unha biopsia no corazón. Dixéronme que non me preocupase, que “non pasa nada”. Que hai quimio, que a xente sobrevive a estas cousas. Pero que carallo fas cando o amor é como un cancro que non se quere ir do teu peito? Que fago se xa me operei en verán? Pero se eu ía ás revisións e todo estaba ben… todo. O inconsciente rebélase contra min. O pé tamén. Cando? Como? Onde? Por que? Resucitou e agora non se despega de min. Vixíame cando durmo, tápame se me destapo, agárrame forte se caio, espértame a tempo e obrígame a ir a autoescola… Pero non, non quero amar, non quero botar de menos, non quero. Non quero absolutamente nada. Pero é o único que fago. e esta vertixe, este medo… Unha espiral que xa non sei onde empeza e onde acaba. e por dentro… Oh! Por dentro… Alá, soterrada, con miles de toneladas de alegría e ilusión está a dor. Esa que aparece nos meus ollos cando me despisto. A dor de quen quere ser covarde, deixar de ser valente. que o sexan outros, xa me cansei. De que serve o amor se non podes amar a quen queres? Non quero ser espectadora, nacín para o escenario. Hei mentir a sangue se me frío se alguén pregunta.

íntimo e persoal and soños and viaxes07 Xan 2010 12:22 a.m.

Imos

Si

Queres?

saudade and soños30 Dec 2009 12:50 a.m.

onte  atopámonos por casualidade. abrázasme con ganas despois de tanto tempo… e xa non había restos de radiación

e canto me doeu espertar e ver que só foi un soño

Páxina seguinte »