Sen clasificar


opositing and saudade and self-service love and Sen clasificar29 Nov 2011 10:47 p.m.

O outro día cruceime cunha antiga compañeira da secundaria. Que fas, que vas facer. Un día descubrín que me gustaba dar clases que se me daba ben. Mírame sorprendida. Pero que dis? Sempre se che deu xenial, cantas veces me explicaches a min inglés ou historia. E veñen a min recordos esquecidos, pequenos flashes. Por que sempre son tan lenta para darme destas cousas?

Párteseme o corazón cada vez que paso por diante dun instituto. Rapaces e rapazas (alumnado na xerga) sorrindo. Coa de voltas que dei ata aquí, coa cantidade de erros que cometín… Como quen atopa auga no deserto, cando menos o esperas. E agora? Agora nada. Crise, política. Os profesores sobramos, somos innecesarios. Os xornais minten e todos se deixan enganar. E eu só quero que aprendan a vivir. Si, isto tamén se pode ensinar nun instituto, exactamente igual que mo aprenderon a min.

Párteseme o corazón. Pecho os ollos e suspiro mirando cara outro lado. Dóeme, pero esta vez serei paciente. Correr é como opositar, un proceso lento que require de moita paciencia e vontade. Non me vou rendir, aínda que todo se me poña en contra. Esta vez non me rindo.

amor escríbese con H and espectadora and Sen clasificar and viaxes06 Xuñ 2011 04:27 p.m.

Tremor. Gabeei polo arco do escenario. Alí sentada, invisible. Vinme dende o público e vinme dende o ceo. Desdobrada. Saín correndo e tireime de cabeza no Mediterráneo.

Paredes que tremen. Calor e fóra nubes que non descargan. Ter a nosa illa de espacio e tempo. Adeus pantasmas, adeus…

basado en feitos reais and dor and espectadora and family woman and Sen clasificar30 Mar 2011 09:34 p.m.

Hai xente que xamais se rende. Non perden o sorriso nin a amabilidade a pesar de perder a voz, o corazón, unha nai ou o que a lei da vida lles impoña. Son fortes ata o extremo de acabar coa paciencia do tempo convertido en tirano. Non buscan protagonismo nin chamar a atención. Xente que é capaz de volver da morte.

ganas e vivir  ganas de vivir ganas de vivir ganas de vivir ganas de vivir ganas de vivir ganas de vivir ganas vivir de ganas vivir de ganas…

basado en feitos reais and dor and saudade and Sen clasificar20 Xan 2009 11:39 a.m.

non, non era a miña avoa. tiven flashes. era a avoa dela e ela choraba. non podía parar de chorar. non era o pranto forzado, nin obrigado. era sincero. xa lle vin esa mirada o domingo no hospital. estaba a verme a min mesma hai dous anos. víñanseme flashes á cabeza. vinme a min mesma querendo estar soa, para chorar en paz. xa non tiña que estar pendiente de quen viña ou deixaba de vir ao velorio, nin de meus pais, nin de ninguén, só quería chorala. soa… non quería a ninguén preto, só a tristeza.

non hai nada que doía máis que saber que a certeza das ausencias que son para sempre.

eu enténdome and Sen clasificar16 Dec 2008 11:55 p.m.

unha muller espera no deserto… sigo esperando.

Sen clasificar02 Out 2008 06:05 p.m.

a miña nova droga

Sen clasificar15 Ago 2007 03:58 a.m.

concerto e casualidade. sabíao, no fondo sabíao. ás veces é difícil crer ao corazón cando che di que…ben, cando che di o que calquera negaría, ata a túa propia cabeza. pero a intuición, ou máis ben o instinto. ou maxia, vai ti a saber! sempre aparece para poñer o mundo patas arriba. e o círculo vaise estreitando, pouco a pouco, a cámara lenta. non facer nada, non provocar e acabar notando como ese corpo que estaba de costas a min se xira e me recoñece mentres eu bailo como se estivese no salón da miña casa unha das miñas cancións favoritas: non fai falla coñecer a biografía, os detalles, para saber quen é alguén. abonda cunha mirada sincera.

máis maxia.

Deus está na chuvia. xa case ninguén cre. a chuvia é un sinal na miña vida. sen vir a conto botouse a chover e eu emocionada bailei como os indios baixo esas pingas que tanto significan para min… noutro momento do concerto de Muchachito marchei soa para ir ao baño. xa estaba un pouco lonxe da multitude, a medio camiño dos baños. tiven que parar en seco do bote que pegou o meu corazón. a letra daquel poema de Goytisolo que tanto me gusta na súa voz. estremecín como se eu fose un violín unha man invisible fixese música comigo…

(…)
Hija mía es mejor vivir
con la alegría de los hombres
que llorar ante un muro ciego
.

Te sentirás acorralada
te sentiras perdida y sola

tal vez querrás no haber nacido.

(…)
Entonces siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en tí como ahora pienso.

Un hombre sólo una mujer
así tomados de uno en uno
son como polvo no son nada.

Pero cuando yo te hablo a tí
cuando te escribo estas palabras
pienso también en otros hombres.

Tu destino está en los demás
tu futuro es tu propia vida

tu dignidad es la de todos.

Otros esperan que resistas
que les ayude tu alegría

tu canción entre sus canciones.

Entonces siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en tí como ahora pienso.

Nunca te entregues ni te apartes
junto al camino nunca digas
no puedo más y aquí me quedo.

La vida es bella ya verás
como a pesar de los pesares
tendrás amor tendrás amigos.

Por lo demás no hay elección
y este mundo tal como es
será todo tu patrimonio.

(…)
Y siempre acuérdate
de lo que un día yo escribí
pensando en tí como ahora pienso.

algunha vez sorriches mentres chorabas? fíxome ben sentir que por unha vez non son eu a que pensa nos demais mentres escribe… o que diga que non lle gusta que lle escriban cartas minte descaramente. nun instante xa non había ninguén disfrutando do concerto, só estaba el ca banda tocando e cantando para min. á mañá seguinte, a iso das oito, espertoume o susurro daquela choiva suave contra a tela da tenda de campaña. o meu sorriso, indescritible.

Deus está na chuvia.

Sen clasificar30 Xuñ 2007 02:13 a.m.

[gv data=”8C7SxYzDNZk” width=”425″ height=”350″][/gv]P E C H A D O    P O R    V A C A C I Ó N S

eu sempre volvo… vémonos nos meus soños

basado en feitos reais and persoal and Sen clasificar22 Xan 2007 10:09 p.m.


gústame estar soa. descubrino un día que fun soa ao cine cando tiña pouco máis de 15. e dá igual que haxa moita xente ou non, eu desaparezo, fágome invisible. ou eles ante min. gústame estar soa e nunca saberei explicalo ben. será porque non hai explicación… e hai un mundo aparte. vou pola praza da madalena e vexo unha voda musulmana, neva e caen pétalos do ceo. meu pai recibindo clases de guitarra de Paco e tareando unha nana. Cristo é un ionqui, travesti e sen barbas, que me chisca un ollo mentres paseo contonéandose mellor do que farei eu na vida, gárdame o segredo. ir con calma, sorrindo a calquera. mirar con descaro, deixar que me miren de arriba a abaixo, mísiles directos aos ollos. participar nun master de bicos que fan na praza maior, a intimidade, a sensación, a humidade, os suspiros contidos, a cámara lenta, sacar matrícula de honor nas distancias cortas. seguir o rastro de olor que alguén deixou pola cidade, o perfume do silencio, atopalo e xogar unha partida de xadrez. sempre me mira e non abre a boca. xa o dixo todo.

eu non son o que parezo