PÉS ESPIDOS

Fagamos unha pequena viaxe no tempo… Por un momento intentade vervos hai cinco anos… Os 18 acabados de facer. Un verán de descanso despois do estrés e a criba da selectividade. Onde estabades? Facer a matrícula e papeleos varios. Poñer un pé no Cuvi por primeira vez. Para a maioría foi con Papá e Mamá, contentos e orgullosos de nós, a súa prole, facendo algo de proveito das nosas vidas, comezando a loitar polo noso futuro. Os que deixamos casa, amigos e cidade tivemos que buscar piso ou residencia. Eses nervios, aquela ilusión! A primeira noite lonxe de casa. Tampouco é que fosen tantos quilómetros, pero dentro de nós, sen entender ben porqué, invadíanos a emoción de saber que comezabamos a voar sós, sen axuda de ninguén; algo irrepetible que se dá só unha vez na vida.. E si, na teoría todo é moi bonito… Pero a realidade creo que nos colleu a todos bastante por sorpresa. Fixemos o que nunca antes fixéramos: coidar de nós mesmos. E que é iso? Pois experimentar nas artes culinarias, comprobar a nosas dotes á hora de limpar baños ou que tocase, non ter que dar explicacións de nada do que fas ou deixas de facer, vivir sen horarios, saber de memoria as ofertas do súper, administrar os cartos con mestría para que sempre che sobre algo para saír, obrigarnos a ser responsables e ir a clase cando tes un mal día..., coller a gripe e que as nosas nais non estivesen para facernos unha sopiña ou pornos o termómetro. Xa sei que poden parecer pequenas cousas ou mesmo parvadas... Pero estas pequenas cousas, eses detalles aos que nunca lle damos o valor que merecen son os que pouco a pouco nos ensinaron o que é levar unha vida case de adultos. Non é nada fácil atopar o equilibrio entre gozar da xuventude e facer o que debes e, crédeme, compre caer moitas veces para atopalo.

Por suposto, non poderemos esquecer xamais as interminables xornadas de clases, os exames compartidos, exames que non sabes como aprobaches e exames para os que te mataches e non aprobaches, os nervios e o estrés de febreiro e xuño. Aquí hai máis dun e dunha tiveron pesadelos con algún profesor ou profesora. Algunha que outra materia que se che resiste. Traballos de grupo, dialogar, facer uso da diplomacia , aprender a ceder, aprender a defender a túa postura sen pisar a ninguén. Traballos míticos como o de Terminoloxía... Madrugadas acabando encargos, consultando polo Messenger (bendito invento!!). Necesitar axuda e dar axuda. A lei de Murphy e as impresoras e ordenadores que se estragan xusto o día de entregar algún traballo. E entre unha cousa e a outra, entre viaxes no VITRASA, no tren, no Monbus e conversas banais sobre temas académicos ou saídas nocturnas, pouco a pouco fomos recoñecendo a aquelas persoas que se convertirían nas nosas amizades. Digo recoñecer porque eu son das que cre que os amigos non se fan, recoñécense. E que papel tan importante xogou a amizade en todos estes anos!! Víronnos rir, víronnos chorar, víronnos gañar e perder, viron o mellor de nós e a nosa peor cara. E aínda así non se afastaron... Cantas fotos, cantas anécdotas, cantos recordos, cantos sorrisos quedan gravados para sempre na nosas retinas.

E ben, se xa é difícil subir a clase ás nove da mañá, en pleno inverno, diluviando, hacinados como ovellas dentro dos VITRASA, independentemente do noso estado de ánimo, imaxinade o que é facelo mentres tes a teu pai hospitalizado porque acaban de operalo de cancro, ou que o teu mozo/a, esa persoa que durante catro anos foi a luz da túa vida pois... dun día pra outro di que non che quere, que se acabou o amor; ou que túa avoa leva máis de dous meses na UCI e a cousa non pinta moi ben, ou que estamos en outono e xa sabes que túa nai non vai aguantar ata o Entroido... Pechade os ollos e imaxinádeo. Lembrádeo. A que parece que foi onte? Soa duro, durísimo, pero é a pura e dura realidade. Estas só son unhas poucas das nosas historias porque nestes cinco anos ningún de nós se salva de ter subido ao Cuvi algunha vez co corazón ferido e cheo de dor.  Profesores incluídos. Ninguén.  E nós, sempre querendo pasar desapercibidos entre nós. Ser un máis, unha máis do montón, ser case invisibles. Somos tan diferentes... pero á vez tan iguais. Se nos pinchan todos sangramos da mesma maneira. O que pasa que todos temos de medo de nós mesmos e dos demais. Pasámonos toda a vida aprendo a disimular, aprendendo a arte de que non se nos note como nos afectan as cousas, levantando muros invisibles para protexernos que máis tarde ou máis cedo teremos que derrubar... É inevitable! Edúcannos para ser illas, pero en verdade só podemos arquipélagos.

Pasan os días, as semanas, as viaxes en bus, tren, cargar con maletas, mochilas e apuntes, pasan as estacións, os cursos, os anos... Cinco anos. E chegamos a este momento, a este instante máxico. A hoxe. Canto cambiamos todos!!!

De súpeto xa non son teus pais os que che acompañan ao médico… es ti quen vai con eles e sen saber como nin cando, nin porqué, comezas a coidalos, a mimalos, a protexelos do paso tempo e dos seus propios medos. O día que te dás conta é cando empezas a mirar cara atrás e ves que o rápido que voaron estes anos... A inxenuidade, esa inocencia coa comezaches a carreira. Descubriches que para namorarse só fai falla unha mirada e que pola contra, para deixar de amar fan falla 19 días e 500 noites, como diría Sabina, que dicir QUÉROTE é o máis bonito que lle podes dicir a alguén. Facer loucuras, cousas que nunca lle confesaches a ninguén, nin ao teu mellor amigo. Comprobar que nos mentiron, que non todo é branco ou negro. Tamén hai outras cores: días verdes, azuis, vermellos, amarelos, días rosas. Aprender que se caes sete veces o mellor que podes facer é érguete oito ou as que fagan falla. Ter o valor de preguntarte que é o que realmente queres e buscas na vida... Ter o valor de loitar polos teus soños. Vivir cos pés na terra: pensar no futuro laboral, en que non vas vivir do aire, nin de teus pais eternamente, nin dos soños... e non renunciar a eles, porque só podemos ser felices perseguindo os nosos soños. Si, podedes chamarme cursi, pero é así.

E xa para rematar, dicirvos que o mellor destes cinco anos non son estas paredes, nin todo o que aprendemos e nós ensinaron nelas, nin sequera todos os obstáculos que tivemos que superar para chegar aquí... O mellor destes cinco anos fomos NÓS!

chuzame

Sé que hay loco muy dentro de mi y aun se retuerce
y así lo arrastro por toda la noche. Él nunca se duerme.

Sé que hay loco dentro de mi y es una amenaza,
y si lo suelto se tira a los coches, se mete en las casas.

Mejor será que nunca lo suelte..., no quiero perderlo...
no quiero perderte, no quiero perderlo...
no quiero perderte... .

Sé que hay loco muy dentro de mi que aúlla canciones
y ya no sé si ahora soy yo quien toma las decisiones.

Sólo me canta y me obliga a seguir si quiero dormir,
vive en mi cuerpo enjaulado y no tiene miedo a morir.

Mejor será que nunca lo suelte..., no quiero perderlo.
No quiero perderte. No quiero perderlo.

porque nunca deixamos de ser aquilo que unha vez fomos...

chuzame

era só unha respiración pegada ao meu pescozo. nin máis menos. o demais negouno todo. e eu, parva de min, cominme eu soa toda a ira do mundo. imaxina un prato que aborreces... imaxina que o devoras con ansia por amor día si e día tamén... imaxínao se podes... soaba a música. eu guiaba e aquel corpo que me seguía coa fidelidade dun can. o ritmo, a música, a letra, a melodía que eu sempre acaba cantando... e sempre aquela respiración pegada ao meu pescozo. como se atopase o seu lugar no mundo. nada máis fermoso, nada que dese máis medo... tod@s somos covardes, pero algúns máis ca outros... iso ou separa ou une, e a nós separounos. a min nunca se me ocorreu preguntarlle "quéresme?". era algo que inconscientemente sentia e daba por feito. equivoqueime? eu só acabei dicindo máis de tres veces  o inútil, minúsculo, ridículo e con bágoas nos ollos "Q U É R O T E!". o medo non existía... só escoitaba ao meu corazón, o demais non tiña a máis mínima importancia. e menudo pecado cometín! pero aquela respiración seguía existindo... bicándome sen chegar a tocar un só centímetro da miña pel e a menos dun milímetro desta. contradición? supoño que si, nunca o saberei, foi o que foi e punto.

e  punto? iso pensaba eu ata que unha noite por pura casualidade os seus beizos acaban enganchados aos meus (sen axentes externos). hai cousas que non pasan por casualidade por moito que actuemos como se non existisen, por moito que fagamos cine como para que nos dean un oscar. e sinto decepcionar ao persoal, pero a culpa non foi miña, eu sempre pido permiso para bicar...  e iso xa debería deixalo todo claro. preguntarse o que é verdade e o que é froito do alcohol... e descubrir que hai cousas que só se fan porque a un lle peta, aínda que ninguén mire. a excusas e explicacións non sirven de nada neste caso, só para certificar.

e esa respiración, que sempre acababa pegada ao meu pescozo. mestura de amor, desexo, amizade, cariño, impotencia e covardía. a definición perfecta para unha situación que non lle recomendo nin ao mesmísimo Hitler... sempre bailando e os corpos demasiado pegados. demasiado. máis do habitual. donas e cabeiros, saiban que hai milímetros que delatan...

o demais é historia, cando ninguén te mira aos ollos é máis doado mentir e calar. esquecinme do demais, ou máis ben é que morreu. nin o SABOR,  nin o AROMA, nin sequera a ausencia destes... tan só o recordo, que nin fire, nin alegra, nin molesta. é unha peza máis que encaixa neste quebracabezas, e cumpre unha función: liberarme.

queres máis? b   ú   s   c   a   m  e  . o demais non (me) importa.

[hai cousas que non sae poden explicar, só se poden sentir]

chuzame

Ourense está de luto... coma un can sen dono, abandonado... triste, inmensamente triste. quédome cunha soa frase:

"oxalá todos fosemos a metade de felices ca el"

unha aperta ao pais, a irmá e a moza.

chuzame

xa nada será igual. mellor ou peor, pero distinto. unha habitación baleira. xa non ten vida... desprende unha frialdade que me acoitela polas costas. dóeme máis do que eu pensaba. caixas e maletas que eu aínda teño que encher... atravesar media cidade coas bágoas correndo pola miña cara por causa da forza da gravidade. estou triste. ela cólleme da man e abrázase a min por detrás... negra sombra. millóns de recordos... acumulados no meu pequeno corazón. e dóeme dunha maneira tan doce que só podo sorrir. non, non estudiei xornalismo. e cando me namorei tiven que tiralo todo ao lixo, esquecer ou poñer toda a forza do meu corazón para ser só a mellor das amigas. porque vin morrer a nais, avoas. porque cando volvan pasar outros 365 días terei sido eu, unha vez máis, a que viu como marchaban tod@s. cicatrices. o corazón deixou de amar, pero a memoria non entendeu nunca as súas razóns. que será de todos nós? algúns están de paso... asústome. déixademe botar raices en vós... e non haberá día que eu non vos roube un sorriso. o dia que non o faga será porque estou a dous metros baixo terra. non me asusta a morte, nin a dor, nin a soidade, nin a felicidade, nin a mirarme no espello. nin sequera me asusta cruzar o Amazonas e que ninguén o entenda... voume, voume de vacacións, de retiro. o luns o derradeiro exame e logo a perderme nas alturas da miña aldea. vixiar dende lonxe a Atenas... escribir de noite, contar estrelas, ser a filla, a irmá, a amiga, ser todo o que son e máis. choro mentres escribo isto. igual que algúns cando o lean. salitre, son filla dun amor prohibido. seguirei a tradición... a min non me importa quen es, nin como es. a min só me importa o que me contan os teus ollos... sabes? sei quen es.

estou triste, é que teño o corazón de mudanza. e entre caixas, recordos e albumes de fotos descubro todo o feliz que fun...

chuzame

queres chorar e non podes... un par de bágoas, nada máis. quixeches fuxir, pero ben sabes que só é un engano temporal. non estás mal, estás ben, xa o sabes. pero é algo que che tira dende adentro... tan adentro que chega a queimar... chámase Melancolía do desprazamento. non é unha enfermidade, nin sequera é unha alerxia. se vas ao médico non cha vai diagnosticar e vaise rir se llo intentas explicar... botas de menos... fáltache algo. e esa sensación, esa pequena ausencia, dor, sentimento ou como lle queiras chamar colle forma de can fiel. vai contigo a todas partes. durme aos pés da túa cama, deixa que lle deas de comer cando te pos a lembrar... e a memoria, traidora ela sempre, non deixa de disparar recordos... ese suspiro que coñeces ben... sen vir a conto... sabes de sobra que non se pode ter todo, que nunca o vas ter todo, que é unha ilusión, e a realidade asusta, sempre asusta. e durmes coa fiestra aberta porque o fresco da noite anestesia a Dª. Melancolia e fai que poidas durmir tranquila... dende antes de que tiveras uso de razón, dende antes que a vida che ensinase que todos van e veñen, que ninguén queda contigo eternamente... e ti só queres botar raices, quedar, non facer máis viaxes, atopar o teu lugar e quedar alí, non volver a ter que dicir ola ou deica logo... no fondo es unha nena que só quere conservar o que ten, sexa pouco ou moito, unha nena que se pasou media infancia comprendendo e colléndolles a man aos grandes en sinal de apoio... xogando soa polas esquinas da casa, polos carreiros, buscando carballos aos que abrazarte e contarlle os teus segredos... e eu sei que non podes, que ninguén che ensinou a saír e verte dende fóra. ninguén se parou a sacarte dese mundo aparte que xira dentro de ti... non es mellor nin peor, nin máis grande, nin máis sabia, nin máis simpática, nin máis sabia. es ti en estado puro. es pura como os glaciares da antártida. aínda que queiran non poden contaminarte... cando queres a alguén consigues que se sinta especial por riba de todas as cousas... pero xa van sendo horas de que saías dese burato marabilloso no que te escondes. e tempo de parir  soños e namoralos a todos.

e non sei que debeu ver ela en min... que todos os anos. non falta ningún...

chuzame

xa debería estar a durmir..., mañá teño que estudiar... pero hai maxia nestas noites así... paséase pola cidade murmurando segredos... e a outra metade durme. algún poucos afortunados andarán a facer o amor. outros soñarán con exames, medos ou si se xubilan ou non... outros poucos fuman coa fiestra aberta, vixiando a cidade. taxistas que escoitan programas de radio nocturnos. camións do lixo e demais. os hospitais que nunca descansan... e así todos. eu cavilo en que dentro dun mes xa andarei por terras do interior, durmindo, como todos os veráns, coa fiestra, mentres a luz da lúa se cola por ela. e xusto antes de quedar durmida lembrarei meu avó como me contaba que a Lúa tiña enganados a todos... "non é noiva do Sol, é noiva da Noite"

chuzame

mmmm... pequena, non te resistas ao poder do Lado Escuro!

"me tienes tan fa fa fa fascinadoooo..."

a miña outra irmá!

pura adoración

un dos mellores días da miña vida...

[Fotos de San Pepe]

chuzame

para min SEMPRE será 25 de abril...

chuzame

a velliña leva un mandil gastado e un pouco hortera. a nena vai diante polas escaleiras dunha bodega. a velliña apóiase na nena que vai baixando antes ca ela, non terá máis de 8 oito anos. aínda era mellor que fose eu diante, se caio é mellor, ti es moi noviña. a nena non se atreve a mirar á súa avoa. mira cara adiante, cara o fondo das escaleiras. está a pensar nas consecuencias dunha posible caída. e sobre todo na dor de que súa avoa lle caia enriba. pero non tarda nin dous segundos en responder. non importa, prefiro que caias sobre min. a velliña non entende e escandalízase. ai, neniña, non digas iso!

moit@s pensaredes que é unha parvada..., pero esta clase de parvadas foron as que sempre me marcaron. hoxe volvín a ter medo de separarme... era como se tivese que cortarme unha man.

chuzame

de pé, aguantando as bágoas. resistir. disimular, conterme. ir acumulando. tres días de velatorio que foron moitos. as apertas, os recordos. o final. a despedida. o ollos vidrosos... brillantes. tristes, apagados. deixar de sorrir. un corpo sen vida que amosa a paz que non tivo na derradeira semana de vida. morreu escoitando como o fillo chamaba por ela. mamá, mamá, mamá!!! a min regaloume un sorriso a derradeira vez que a vin. o máis valioso de todos porque sei ben que foi o que máis lle custou. xa había moita néboa nos seus ollos... xa andaba lonxe, de viaxe. chorar e mirar de fronte á morte, de pé, con dor, pero sen medo... levárona a hombros. unha procesión silenciosa baixo un ceo despexado. unha igrexa apagada e chorosa. non ver, non escoitar. a música resoando, os ollos vánseme ao cadaleito. rompo a chorar. dor pola ausencia. bágoas de ouro, auga como a que caeu a noite antes. outra tormenta dentro de min. rápida, forte, pura. raios, tronos. auga caendo pola praza maior, inundando mentres eu estaba nos soportais, refuxiada admirando... era un sinal. unha man no meu ombro, meus curmáns? non sei, non podo mirar... dóeme estar viva. e a Raiña (chorando) que vén voando a por min. non chores, nena, non chores, tranquila. é máis ben unha súplica. cólleme da man. agárrome forte ao banco. isto xa o vivín. non penso, non son, só choro. resoplo. e a tronada vaise calmando pouco a pouco. eu sabíao, eu sentino, o corazón berroumo asustado hai dúas semanas... levana para o nicho. agárrome da man de Quela e noutra man unha rosa branca. Catu rompe a chorar cando a abraza Ro. volvo a desfacerme por dentro. deixar que me agarren, botar dor polos ollos. meus tíos despedíndose da xente. a avoa Elisa que me abraza. a de cousas que nos dixemos sen falar...

e deixala marchar... miña avoíña, miña velliña... e vexo ao meu avó enriba do seu cabalo. esta moi novo, case ten os meus anos. está sereno e sorrinte. ela, nun descoido, sae do nicho, noviña, morena, sorrinte, vai correndo ata el. por fin! bérranse. súbese ao cabalo sorrinte. palabras en voz baixa, á súa orella. ela dálle un bico na meixela. a min pásaseme todo... e mírame. eu sorrío cara o ceo, cara a nada, cara todo e todos...

e volveremos a estar todos xuntos.

chuzame

disfraces. pintar a cara. ser outra persoa. as rúas ateigadas de xente. sorrisos, broma, festa. ganas de vivir. mares de voces, o rumor cancións que estiveron de moda hai anos. a cidade vólvese un labirinto. parece outra. charangas e bailar pasodobles, paquito ou o que faga falla. saber que tiñamos que estar as tres alá. saber que non podes cambiar nada, que ás veces, parece que canto máis desexas unha cousa máis se afasta. e esa sensación de vivir mirando para outro lado... facer o parvo, facerlles rir. como se pode botar de menos algo que nunca tiveches?

e matar a saudade con sorrisos...

[b.s.o. Snow Patrol - Open your eyes]

chuzame

do you remember?

e lembro. segundo a segundo. imaxes na miña cabeza, agromando de novo, resucitando. os segredos morren, evapóranse e só queda o seu olor, o teu. o que xa cría borrado da miña memoria. risas, caricias, e moito silencio. bombardeando o meu corpo, aniquilando todo ao seu paso. recordos que se fan de carne e óso neste salón pequeno. como estar na sala dun cine, a película da miña vida. and the Oscar goes to... Aultre Narai, porque fun a mellor actriz e subo ao escenario e dedícocho a ti, que me deches todo o bo e todo o malo que se lle pode dar a alguén, e non podo enfadarme, no fondo era o que eu quería, vivilo e sentilo TODO.

e hoxe non ía escribir, pero lembrei...

estás outra vez aí diante miña. este xa non é o meu salón, estamos no patio vello do meu colexio, e tod@s aí, xusto aí diante. mírasme ou son eu. como a víctima que quere verlle os ollos ao etarra que lle puxo a bomba debaixo do coche. sen rancor. a derradeira, para que vexas que xa non hai máis quérote, nin máis esperarei nos meus ollos. para que saibas que xa se acabou a Guerra Fría, que agora son eu a que desmantela bombas, que volvín ao meu.

para que saibas que me lembro. e non doe. que te lembro e non sinto.

chuzame

collería o coche vello do avó aínda que ás veces falla. moitos vaqueiros, xerseis, algún chandal, as botas de montaña e os abrigos vellos. o portátil, CDs de filmes, un cargamento de pilas para o mp3, algún que outro libro, as cartas vellas que escribín hai anos. no super que hai por tras da estación. mercaría as provisións suficientes para un mes ou dous e na carnicería pediríalle que me desen a comida dos cans porque non lla vai levar meu tío, que lla levo eu. en pouco menos dunha hora chego. poñer a cociña de leña, abrir as fiestras, ir por por auga á fonte, ordear todo un pouco, comer calquera cousa. outra vez no coche ata a Barcia e botarlles os restos da carnicería a un exército de cans sen dono que viven do que lles leva meu tío. todos mimosos e cariñosos. volver a Fontes. dar un paseo entre a néboa. lembrar as corredoiras polas que me levaba o avó cando aínda vivía. sentar ao pé dun carballo, pechar os ollos, escoitar os segredos que me contan as fadas que viven alí. escribir toda a noite, ata o amencer. non ter horarios. limpar a casa, ir ata o cemiterio a porlle flores. falar en voz alta cos cans. non vivir a miña vida, non ser eu, ser os personaxes. que dominen o meu corpo. ser feliz cando eles o son, chorar as súas derrotas. as fins de semana fugaríame ata o Carballiño, para saír, ás veces como narrador omnisciente, outras sería Elvira perderíame polos garitos onde aínda poñen algo de boa música, e outras tantas miraría cos ollos de Lois, que ao final rematou por calar máis do debido, decidir se ao final o perdoo por ser tan covarde ou se o castigo co silencio do seu orgullo. os domingos iría ver algún partido de futbol no campo vello, só por observar ás persoas. e as miñas mans cegadas diante do teclado do ordenador, como se eu fose unha pianista, a miña arte. os ollos cansos. vivir pra escribir. rematar cun final que polo menos roube un sorriso e un suspiro de aprobación. o final será feliz se eles queren que así sexa.

ás veces sinto que levo dúas vidas... e ando a agardar polo momento en que se cruza e se volven unha soa, perfecta. se agora morrese e me fixeses a autopsia atoparíaste cun libro dentro do meu útero. como me molesta non ter tempo pra parir...

mágoa que non sei conducir

chuzame

"prefiero solamente un beso tuyo al amor de mil mujeres" (Mi propia trampa)

chuzame

coma un fío atado ao meu corazón. é xuraría que hai alguén a tirar del... como se me chamasen dende Atenas, pero non son meus pais nin Catu. descolocada e desnortada. un tren, sol, unha fabada das asturianas, un abrazo, un bus. ela facendo das súas outra vez. só teño ganas de que chegue o luns.

o ladrón é un fillo de puta.

chuzame

a primeira vez que quixen montar no Dragón non fun quen. foi ao voltar de pasar 15 días de intercambio en Torre Annuziata. 15 nos que me devorei toda a arte habida e por haber no Renacemento e parte do Barroco con estes olliños de cores mesturadas e miopes. e namoraronse da arte para sempre. unha cousa son fotografías, outra cousa cousa é o paraíso que eles probaron. ao voltar paramos no parque. un día enteiro. tiña tanto medo que me botei a chorar e avergonzada e cabreada comigo fuxín da cola. ese medo irracional... nunca che pasou que queres facer algo, pero tes tanto medo que non podes? nin o intentas. case seis horas despois e guiada por un impulso que non sabía de onde viña, sen penar, púxenme na cola con Manu e Mónica nerviosa coma un vimbio e facendo o parvo. Xabi tamén viña. só me lembro de Manu axústándo o meu arnes e eu cantando cancións de Maná para espantar o medo mentres subía por aquela costa que nós levaba cara o ceo. os ollos pechados. o corazón bombeando tan forte. e sabes que pasou despois?

déixaste levar. a vertixe desparece e o corpo reláxase. e sentes a forza do Dragón debaixo de ti. para un lado e para outro, en perpendicular, boca arriba. a ingravidez máis absoluta. e berrei como se fose William Wallace, como unha leona. cando parou, aínda montados, eu non podía parar de rir e de patalear contra o chan. case non podía crelo. e Xabi miroume serio. veña, que agora hai pouca xente, volvemos subir pero adiante de todo. e eu sorrín. pero prométeme que ti non vas berrar. era un reto cariñoso. e sei que me brillaron os ollos de confianza. vale e outra vez o mesmo ritual. e o sorriso perenne na miña cara. disfrutei como aquel que sabe que hoxe é o seu derradeiro día na terra.

de volta en Atenas conteille orgullosa a miña fazaña a Osiria. a súa cara cando lle ensinei a foto que nos sacaran. tiña unha felicidade serena debuxada na cara impropia de min naquela época. tiña 17 anos e por unha vez na vida sentíame quen de loitar polas cousas que soñaba.  canto máis medo, máis forte e imparable é o impulso de tirar cara adiante. sempre cara adiante. coma os carneiros. pase o que pase.

isto non ben a conto, só é un dos meus pequenos grandes tesouros.

chuzame

chuvia e estudiar. sei que teño mala cara e non me importa. os ollos irritados como se fose eu a estivese a chorar. no xornal non vén a esquela. o móbil apagado e pasan as horas sen pedir permiso. á tardiña fuxo de casa como alma que leva o diaño. estiveches a chorar? pregúntame o Rei. volvo a mirarme no espello. eu non... busco acubillo entre a xente que vai e vén. unha entrada e un filme para obrigarme a sorrir. teño que mimarme un pouco de vez en cando. desconecto de min e do mundo. ríome, sorrío. déixome levar pola música. deixo que alguén me abrace en silencio. o mellor que lle pode pasar a unha persoa é ser un bicho raro, aparentar "ser normal", ser un mesm@ malia a todo. cando encenden as luces comprobo que aínda sigo a sorrir. e síntome orgullosa de min. será que teño motivos? moi orgullosa. é a primeira vez que me pasa. esta vez non minto. e peso menos, camiño case levitando rumbo a casa. esta peli tíñana que por en todos os institutos... e tíñana que ver todos os pais, xa verías ti o favor que lle farían a máis de un. volvo polo Paseo. quédome de pedra cando vexo o clónico de Xoel, guitarra en man, tocando. sorrí e chíscame un ollo.

If things were to go wrong xa sabes onde estarei SEMPRE...

chuzame

comida familiar na aldea (polbo e carne ao caldeiro). un traballo de Catu, a clásica e a moderna. fotos no encoro dos Peares, entre Carballedo e Pantón. o bicho, un animal xigante de formigón e cemento. sempre trise, mudo e só. só se escoita o zumbido dos cables de alta tensión. unha escaleira cara o ceo, vella e mal coidada, a carón dos edificios vellos. gústame, pola decadencia. non sei, sempre lle collo cariño ás cousas abandonadas e vellas. tamén teñen alma. sol na cabeza cheo de ira. remata por doerme. e ríndome ante tanta morte absurda que me rodea a media distancia. amigos do Rei, coñecidos da miña rúa, e un suicidio inexplicable. a Raíña que só quere que me bote mozo. vai aviada!! miña avoíña que se apaga como unha vela... todo é relativo. absolutamente todo. e eu teño medo, sempre hai alguén que vai ter máis medo e sufrir máis. que fácil é queixarme! e que fodidamente humildes hai que ser para dicirlle obrigado a Deus, ao universo ou ao que sexa no que cres...

a cruda, dura e inevitable verdade: é Lei de Vida, todo se acaba. nós nunca entederemos se é xusto ou non. é o que hai e punto. non hai máis.

*[seria como unha pataca na foto, das poucas nas que non saio facendo o parvo. a culpa da dor de cabeza...]

chuzame