PÉS ESPIDOS

 

sede de salitre. sede a inmensidade do mar. mergullarme... sentime oceánica. pechar os ollos, boca arriba, deixarme levar pola corrente. a auga taponandos os oído. só escoito a miña respiración, só sinto o bombeo de sangue no peito. abro os ollos. o azul do crávaseme na alma...

e na toalla agárdame o sol rabioso para bicar cada centrimetro de pel...

non saber se son un peixe de color, unha serea, un lobishome, a maga de Rayuela, ou tan só unha ovella máis no rebaño.

creo que son a muller esponxa.

chúzame

ela non é ela.

ela son eu.

chúzame

transparente. suave ao tacto. dura se golpeo. pero escorregueime polas mans, acabei bicando o chan en silencio. non escoitaches como me rompín contra o chan? e só hai fume cando se achega a min, como o ilusionista, para que non descubra. creo que esta vez fun eu quen se intoxicou... frases que deixan K.O. teñen o poder da verdade. teño que escribirlle o final a este conto. necesito espirme dunha maldita vez, lavar os vellos medos co salitre do mar, mergurllarme e buscar novos peixes de colores.

chúzame

por que non? ese é o camiño fácil. con esa pregunta empeza todo... pero eu fíxena ao revés: e por que SI? e non atopei motivos... non os suficientes. podería aproveitarme, podería escoitar só o que din dende fóra. facedes boa parella. e todos opinan do que non saben, do que non imaxinan, do que non len entre liñas. e eu podería deixarme levar polos seus piropos, porque... a quen non lle gusta que o observen embobado? pero é unha ilusión, unha mentira piadosa da autoestima, unha trampa da vanidade. pero, síntoo, a min encántame vivir ao filo do imposible. ti non sabes o que queres. entón sorrío porque se o soubesen todo cambiaría. estou namorada do anticristo dos tópicos e iso é algo que non ten solución e que non me dá a gana de arreglar. estouche moi ben así. sigo o meu instinto, fiel, animal. sei o que quero. vou detrás, sempre detrás, a un minuto, quizais a dous, pero aí vou. por fin deixei de escoitar outras voces... non interesa o que din. só me fixo nas miradas, só escoito ao meu corazón. busco os sinais nos que ninguén cre..., ( sabes o difícil que é crer cando todos renegan por medo?) e dá igual, desta vez xa dá igual, isto xa non hai quen o pare.

volverei darlle ao PLAY e esta ola romperá contra min.

chúzame

normalmente é raro que comente algo da carreira aquí (por que será?). máis que nada pra non botar a pacer a lingua e acabar ofendendo a algún profesor (por ganas non é... ) do que dependeu/depende/dependerá algunha nota. e aparte diso porque non me gusta falar das cousas que non me gustan (acabo de darme conta). son as dúas da madrugada e teño os miolos saturados e non me sae nada de xeito cando escribo porque levo todo o día arriba facendo algo da miña vida, como diría o rei. e non, non penses mal, non me estou a queixar. aprendín moitas cousas que non están nos apuntes que moitas veces me prestaron porque eu non ía a clase. si, culpable, porque non me gusta e son negada para a tradución. estou contenta porque aínda que haxa días malos (poucos) sempre hai alguén con quen compartir sorrisos, xa sexa no piso, nas clases ou tomando un coffee. son doctora honoris causa en corazóns e almas.

Vigo, non é Atenas, nin a Pedra, pero ten a moitas persoas e momentos que me atarán de por vida a ela. o que tiña que ser o derradeiro ano, o máis duro, está a ser o mellor de todos. libereime dos desexos, dos soños, das grandes aspiracións, das apariencias. non sei se o teño todo, ou case todo, se fracasei ou non, se me quedan cousas por alcanzar, se son intelixente, parva ou o que. estou ben comigo e con todo e todos os que me rodean. non, non é conformismo. é aceptación, o meu equilibrio.

imaxina saber que pase o que pase non hai día que deixes de sorrir...

doces soños, hoxe estou agotada.

[b.s.o: o novo de Bloc Party]

chúzame

 
vivo con tres segundos de memoria, despistada, baixo mínimos, despistada e sorrinte polo super adiante... como se estivese... non, non, non, que non hai de quen namorarse.

será que pronto vén o plenilunio?

chúzame

gústame estar soa. descubrino un día que fun soa ao cine cando tiña pouco máis de 15. e dá igual que haxa moita xente ou non, eu desaparezo, fágome invisible. ou eles ante min. gústame estar soa e nunca saberei explicalo ben. será porque non hai explicación... e hai un mundo aparte. vou pola praza da madalena e vexo unha voda musulmana, neva e caen pétalos do ceo. meu pai recibindo clases de guitarra de Paco e tareando unha nana. Cristo é un ionqui, travesti e sen barbas, que me chisca un ollo mentres paseo contonéandose mellor do que farei eu na vida, gárdame o segredo. ir con calma, sorrindo a calquera. mirar con descaro, deixar que me miren de arriba a abaixo, mísiles directos aos ollos. participar nun master de bicos que fan na praza maior, a intimidade, a sensación, a humidade, os suspiros contidos, a cámara lenta, sacar matrícula de honor nas distancias cortas. seguir o rastro de olor que alguén deixou pola cidade, o perfume do silencio, atopalo e xogar unha partida de xadrez. sempre me mira e non abre a boca. xa o dixo todo.

eu non son o que parezo

chúzame

cinco anos pra isto. e como explico que en vez de bolboreta saín libélula?

chúzame

doces soños a tod@s. mentres ti e a cidade durmides/soñades eu vixío.

xa firmei o tratado de paz co meu "eu interno"

chúzame

son como sempre quixen ser. cada día máis, este é o premio a estes cinco anos. son un paxaro libre. ando a voar a ras do chan. párame se podes. do amor eu non sei nada, ás veces todo tan ben escrito no ar e nas pupilas, ás veces todo mentira e confuso. tanto ten, é outra lei de vida. e volvín a lembrar porque todo o mundo algunha vez tivo que dicir QUÉROTE...

(é que é a única maneira de que alguén saiba que o queres)

chúzame

e no momento en que dan as baladas, no momento en que meu pai come as 12 uvas (eu nunca o consigo) no momento en que todos lembramos o bo e o malo deste ano, ese instante máxico,

se cres en ti,

se confías en min,

se deixas de ter medo... concédoche o que queiras. todo é posible.

tes 365 pra vivilo e comprobalo

HAPPY 2007 TO EVERYBODY!!

chúzame

Maybe I dont really want to know
How your garden grows
I just want to fly
Lately did you ever feel the pain
In the morning rain
As it soaks it to the bone

Maybe I just want to fly
I want to live I dont want to die
Maybe I just want to breath
Maybe I just dont believe
Maybe youre the same as me
We see things theyll never see
You and I are gonna live forever

Maybe I dont really want to know
How your garden grows
I just want to fly
Lately did you ever feel the pain
In the morning rain
As it soaks it to the bone

Maybe I will never be
All the things that I want to be
But now is not the time to cry
Nows the time to find out why
I think youre the same as me
We see things theyll never see
You and I are gonna live forever
Were gonna live forever
Gonna live forever
Live forever
Forever

(Oasis, Live Forever)

só o que é puro de corazón cre que pode derrotar todos os imposibles,

e por iso sempre o fai...

chúzame

 

e mañá bailaremos ou mollarémonos? je ne sais pas. esperarei pola lúa chea tirada no chan, escoitando os latexos de Viggo. será que xa se acabou a nosa guerra? do odio á fuxida. a indiferencia. a tregua. os dentes dos recordo. e agora xa non me doe estar aquí. nin a chuvia, nin o vento, nin o gris. sorrío como unha nena pequena aínda que me queixe do tempo, por ter que andar dando saltos coma un insecto para non mollar os pantalóns. e ata disfruto en clase. algo está cambiando. non sei o que é, pero está aí. son coma un avión vello, recén saído da chapistería. noviño do trinque outra vez. e estou na pista, parada e a piques de acelerar para despegar. non escoitas o ruxido do motor?

todo é posible

 

chúzame

sona o espertador. deixo de estar no aeroporto de Berlín cos pés espidos. estan suxos, estou a limpalos mentres agardando por alguén. "cando me sorrís así derrítome". as sete. a e vinte na ducha. frío. dóenme as pernas, estou cansa. de pé no bus e voume quedando durmida. en calquera curva podo matarme. néboa arriba. un cortado e para clase. TRABALLAR, con maiúsculas porque para unha vez que lle presto atención á carreira... comer. o diluvio. bus, o mp3 sen pilas. dúrmome. case me paso de parada. outra vez esa maldita molestia na boca do estómago. martillándome, mordéndome. e pasan a horas sen sentido. o sono quere facerme o amor no sofá pero eu estou cansa de máis. que lle dean polo cu. parrafada con Ro. entendín mal o da canción. pero eu dígolle que non, que non quero. eu quero ser autosuficiente. é inevitable. o peor non é saber quen, o peor é a certeza de saber que pode ser calquera... e ese pronome indefinido está xogando comigo. rise de min cando me miro no espello. son das que cando xogan á ruleta rusa prefiren saber se nese disparo hai bala ou non. non me asusta a verdade porque sempre libera, sexa o que desexo ou non. así que apreta o gatillo, dispárame. estarei ben.

P.d. comprobado, teño unha especie de Internet no corazón. estou conectada, é a segunda vez que me pasa en apenas tres semanas. exceso de empatía, podo sentir o que sente. como? maxia...

 

chúzame

 

 

un segundo e todo cambia, a partires de aquí todo pode ser. un segundo, un momento, unha caricia, un sorriso, os ollos que se van a adorar o que non deben. son coma ti. non deixo de repetirche coas pupilas incendiadas. quero correr como fan os nenos cando están alegres. collerte da man e levarte canda min. ser o teu abrigo, taparte, abrazarte, protexerte, coidarte. un segundo só para min.

chúzame

 

algunha vez viches como un mago quitaba unha camisa de forza?

non quero traducir, quero escribir           e           non quero foder, quero facer o amor pra min veñen sendo o mesmo.

colouse na miña, cama, nos meus soños. ergueume a camiseta do pixama con dozura e comezou a bicarme as costas. esas mans que coñezo tan ben... e nada. baleiro absoluto nos meus ollos. vaite, sempre chegas tarde. eu fría, indiferente. óllame sen entender. non deixaches pegada. e volvo quedar durmida. o meu corazón xa é libre.

é a primeira vez en cinco anos que me sei de memoria o meu horario, quererá dicir algo isto?

 volver no bus coma sempre a asumir por milésima vez en dous meses que me gustan demasiadas persoas... e nada, non teño nada. non o necesito. creo que deixei de ser unha conformista no amor. sorrir porque sempre teño a quen vixiar.

"eu non busco, eu atopo"

 

chúzame

díxenlle que non. quería e non quería. sei a que saben os seus beizos. gústame bailar con el. faime rir. sei ler nos seus ollos cando me quere ter preto. pero... algo falla. é a noite, son eu, os ollos que miran, alguén que non está, xa é tarde. e el guapísimo: a camiseta negra, os vaqueiros frouxos, o brillo alegre nos ollos. quizais me equivoquei intentando facer o correcto; ser sincera con el e comigo.

"se non vas dar un bico de corazón é mellor que non o deas"

chúzame

teño febre, exactamente non sei dicir canto. deliro levemente. non sei a quen lle escoitei dicir que namorarse é coma ter febre. é coma estar enfermo. e do que eu lembro pode ser que si. e lembro que só estiven unha vez namorada e con febre. hai moito? si, mil anos, tanto que non sei se foi real ou non. ou iso me quixo facer crer. eu tirada na cama, calor, virus, intentaba durmir e non podía. vixíabame trala porta entre aberta. sentía os seus pasos ir e vir. quedábase mirando durante varios minutos. eu facíame a durmida e sorría para os meus adentros, sen entender nunca por que raios se escondía. daquel conto xamais lle preguntei nada. fíxenme a tola. total, sabía de sobra que me ía mentir.

mágoa que para o namoramento non haxa menciña, tería aforrado moito tempo.

chúzame

merda! ando a incubar algo...

chúzame