persoal


opositing and persoal and viaxes17 Dec 2013 10:10 p.m.
Quizais o futuro estea agardando no Sur
espectadora and eu enténdome and íntimo e persoal and persoal11 Out 2013 08:44 a.m.

A confianza non é cega nin miope, é tan imposible de atrapar coma o xeo cando se derrete. A miña confianza. Mírome no espello e acepto as premisas que tanto neguei. Tiñan razón, todo foi culpa miña. É verán, a calor adorme os pensamentos e os razoamentos, mais a min fíreme de morte. Cústame ler, cústame correr, cústame escribir. Dóeme o invisible. Paralizada e cansa como se fose unha vella acosada pola soidade. Non pode rescatarme ninguén, quizais un golpe de sorte. Mentres, nas vodas, nos festivais, sigo a cruzarme con monstros xigantes. Písante se te descoidas. Son torpes e inútiles, atractivos e estilosos por fóra. Precocupados unicamente por esa felicidade que debe ser constante nos seus xestos, nos seus rostros. Non importa o que pensan ou sinten, só aparentar que todo vai ben.

Indixestión, ganas de vomitar e afastarme.

casualidades and dor and eleccións and eu enténdome and family woman and persoal18 Feb 2013 10:28 p.m.

Un mal presentimento. Estar a xantar un día calquera e que un frío angustioso che suba polas pernas ata sentar no teu colo, coma un gato caprichoso que quere que notes a súa presencia. Outra ausencia máis. Outra vida que pon punto final. E o círculo vaise pechando, cada vez máis pequeno. Esta bala pasou rozando o corazón, a próxima rebentaranos os miolos. Ese día que non queremos que chegue, ese día… Suspira, aguanta. Outro aviso, no reloxo de area o tempo cae cada vez máis rápido. Tic tac. Temos que correr e chegar a tempo.

Que nada quede por dicir ou facer.

basado en feitos reais and casualidades and eleccións and íntimo e persoal and opositing and persoal and self-service love and tv21 Xuñ 2012 02:12 p.m.

Volver empezar. Afastarse para logo volver. Suor, bágoas, Mediterráneo; salitre. Aquela vella canción… Volver con máis ganas, perder dunha vez o medo a perdelo todo. Deixar de fuxir. Botaban unha película, esa escea que sempre me emociona. Miña irmá estaba sentada detrás de min no seu salón, a terraza aberta, as luces apagadas, só se ve a luz da televisión. Algo que se tensa e se solta dentro, moi profundo. Como me puiden esquecer? A incerteza, o futuro, as oposicións, a falta de independencia. Todo desaparece e son eu a que está coa cabeza rapada, son eu a berra baixo a chuvia como un animal. Toda a rabia, toda a frustración, toda a impotencia. Músculos que se tensan, forza sobrehumana, colmillos que medran, quero morder, quero facer dano, quero liberarme. A debilidade, a fraxilidade transformada nun ruxido, nun ouveo. Máis de mil quilómetros cara o Sur, máis de mil quilómetros cara o Norte.

Volver empezar…

eu enténdome and persoal22 Feb 2012 11:21 p.m.

Un déitase na cama que fai, sempre di meu pai. Canta razón

 

basado en feitos reais and casualidades and espectadora and persoal07 Xan 2012 12:03 a.m.

 

As personaxes sempre aparecen onde menos o esperas. Ás veces teño a sensación de que son elas, as personaxes, as que me buscan. O ritual sempre se repite: cruzámonos, coincidimos no espacio e no tempo e aínda que nun principio non chamen a miña atención, ao final prodúcese o momento adecuado. Ese no que a contradicción vital que levan tatuada na retina se fai visible aos meus ollos. Calquera persoa pode ser unha personaxe. Todos somos icebergs, o 90% do que somos permanece oculto baixo as augas. Tendemos a fixarnos nas cousas que se nos contan, en como se nos contan, pero esquecemos que o que non é mencionado tamén existe. O noso interlocutor ignórao e co seu silencio ouvea coma un lobishome nas noites de lúa chea. Se es quen de intuír como é ese segredo de xeo, daquela podes crear a personaxe. Outra alma que nada teña de real. Ou que o teña todo.

 

as apariencias enganan and persoal20 Mai 2011 10:33 p.m.

O día que non se teña que celebrar o día das Letras Galegas, o día que non teñamos que escoitar discursos a medida e politados (tanto uns coma outros), ese e só ese será o día no que o galego deixará de ser unha especie en perigo de extinción. Unha lingua completamente normalizada.

O demais impórtame unha merda.

persoal07 Mar 2010 10:19 p.m.

como me gusta a sensación de non ter NADA que perder…

persoal15 Feb 2010 05:16 p.m.

os razoables e os todocorazón.

os razonables en realidade non o son. queren selo e chegan a aparentalo moi moi ben. se es inxenuo e te cruzas cun razoable conseguirá convencerte. pero todo é mentira. un muro. están mortos de medo. néganse a si mesmos porque negan o corazón.

os todocorazón non o son tanto. aínda que ti creas que si. actúan con lóxica porque non renegan daquilo no que cren. sempre escoitan ao corazón, sonlle fieis e leais. aínda que se equivoquen e sempre atopan o seu camiño..

é a diferencia entre ser valente ou covarde.

pelis and persoal07 Xan 2010 09:39 p.m.

Que farías se a morte te afastase dos teus? Volverías para protexelos?

persoal and self-service love27 Dec 2009 11:19 p.m.

libre, por fin.

persoal16 Dec 2009 02:15 p.m.

Non che vou mentir, víase(vos) vir

 

E eu pecho os ollos con forza para evitar que o meu corazón desgarre o meu peito e se poña a ruxir.

persoal14 Dec 2009 12:44 a.m.

todo o mundo sabe o que quere. 

ata que aparece alguén que che rompe os esquemas. ata que alguén te deixa sen alento e te abre os ollos.

máis que papel and persoal06 Mar 2009 05:11 p.m.

esta primavera vou parir, estou embarazada. xa noto as patadiñas… van ser xemelgos.

as apariencias enganan and basado en feitos reais and persoal13 Feb 2009 12:29 a.m.

As máscaras. A miña fai que aparente menos anos dos que teño. Pero eu xa fun máis vella do que son… moito máis. Xa me xubilei, xa pasei por onde pasan todos agora. Teño xogado tantas veces ao xadrez que te sorprenderías… ou máis ben asustaríaste. Collerías e buscarías unha boa escusa para afastarte. Non negues coa cabeza, é o que fan todos… Tiña quince anos e polas miñas veas só había sangue triste e apagado dunha vella desganada. Xa fun ao inferno, fun unha nazi, matei sorrisos, ilusións, confianzas… Despois, cando vin como sangraban as súas feridas tiven un cancro de arrepentimento. Acaso sabes o que é mirarse no espello e non sentir máis que noxo…? E morrer en vida e resucitarme. Perdoarme, coñecerme, aceptarme, quererme…

Podo facer que te desenrroques. Que te enrroques. Que me deixes comerche o alfil nun descuido. Pero non te asustes, prometo non comerche a Raíña, non vaia ser que esta partida non remate en táboas.

as apariencias enganan and persoal03 Feb 2009 11:01 a.m.

ten que ser unha broma, non pode ser.

persoal31 Xan 2009 12:51 p.m.

a miña memoria volveuse de plastilina. obecedeme, a miña memoria é lista, xa non me molesta con estupideces. a confianza de saber que esta vez aprendín a lección mentres espero sen esperar, mentres vivo e me alimento de rutinas máxicas invisibles aos ollos dos demais. intúo como agora que ten todas as pezas do meu crebacabezas, senta no chan do seu salón unha tarde de domingo calquera e cando ninguén mira dedícase a porlles cara ás personaxes

a metáfora da metáfora, de carne e óso. a casualidade da casualidade da casualidade.

¿Qué más decirte sin hablar?

basado en feitos reais and persoal20 Xan 2009 10:51 a.m.

que se lle vai facer… son un pato. e teño complexo.

basado en feitos reais and persoal11 Xan 2009 10:10 p.m.

e caeume a venda dos ollos

Páxina seguinte »