miradas


as apariencias enganan and basado en feitos reais and casualidades and family woman and miradas and soños19 Feb 2017 11:46 a.m.

Ela tiña medo a morrer. Podo recoñecer esa mirada en calquera persoa, en caquera lugar. Só te miran dese xeito ao sentirem a lixeireza do inevitable. Pero que fas cando é túa nai quen te mira tan asustada que se che conxela o sangue? Son as catro da mañá. Papá berra dende o corredor, Mamá caeu. Está tirada na entrada xemendo confusa, arrastrándose. Intento erguela, pero non se deixa. Papá non se pode inclinar, recén operado de cataratas como está. Por iso xa fora eu con ela ata o PAC, pola contractura dorsal que sempre lle dá. Por iso me quedara a durmir na miña vella cama. Por intuición, instinto. Cando descubro sangue na parte posterior da súa cabeza, saltan todas as miña alarmas. Hai sangue no chan da cociña e ela segue a queixarse da cabeza. Está a rondarnos, respirándolle na caluga. Disimulando a miña angustia chamo ao Rei. Son as catro e media da mañá e el entra a traballar en tres horas.

QUE fago?

Chama ao 061

Mandan unha ambulancia e dinme que a coloque decúbito lateral esquerdo, que a tape cunha manta e lle tape a ferida cunha toalla. Vístome á velocidade do raio, só se me vén a cabeza o pesadelo que tiven á noite anterior. Véñenseme imaxes do futuro, eu chamando á miña irmá para que veña de Algeciras, mentres me repito que non, aínda non. Se me pasa algo, quérovos a todos. Atragántaseme o aire nos pulmóns, o tempo ralentízase mentres me agacho para acariñarlle a cara cunha calma que non sei de onde vén. Non, non che vai pasar nada. Estou eu aquí e non deixo que nada che pase. De súpeto vexo luz nos seus ollos. Confianza e alivio. Ás oito e media volvemos para casa en taxi. Fixéronlle mil probas e todo queda nun susto e catro grapas na súa cabeza. Hai tráfico, é a hora dos colexios e os institutos.

Non, non me veño abaixo nese momento. Aguanto, porque iso é o que fago sempre. Aguantar e aguantar. Pero pasan os días e o medo golpéame no peito á menor oportunidade. Son inxusta con quen non debo selo e maltrátome. En soños volvo a ser esa nena de nove anos. As mesmas gafas na cara, unha espada na man contra o monstro. Aínda NON!

eu enténdome and miradas and saudade and self-service love and viaxes23 Out 2014 11:46 p.m.

empirestate

Pasaron case dous meses e esta saudade non se vai do meu peito. Veu comigo de Nova York. Non foi un soño, foi tan real que aínda me treme o corazón. Agora entendo a Lorca e outros tantos. A cidade non te fai máis grande nin máis pequena, as rúas sen nome íspente. Non teño banda sonora daqueles días, había que escoitar polos ollos. Ollos que non deixaban de encherse de cores e formas. Arte, rañaceos e a xente máis amable do planeta. Querer quedar, querer volver, pero con el porque sen el só sinto unha sombra que me asexa en soños. Cruzando a ponte de Brooklyn a antiga vertixe non me deixa avanzar. O sol quentaba coma no Sahara, tiramos fotos pero a frialdade coa me vexo na pantalla da cámara é propia dun cirurxián plástico. O perfeccionismo mata, a miña guerra civil agótame tanto que ás veces vólvome completamente invisible ata desaparecer. No White Horse tomamos un café coa pantasma de Jack Keruac mentres Dylan Thomas ve un partido de béisbol. Como nunha película. Estaba convencida que ao regresar esa sensación desaparecería, a maxia non duraría tanto. Equivoqueime. Pérdome na biblioteca entre temas, poño xeo na planta do pé despois de correr, vexo concertos que non pensaba nesta cidade pequena… Aquí segue. Zeta pregúntame dende os seus tres anos a onde vou despois da nosa clase. Aí está. A mirada de quen está por primeira aos pés do Empire State. Suspiro e sorrío antes de responderlle. Esa mirada coa que eu xa nunca consigo verme, limpa e inocente.

Se souberas o baixiña que son en realidade…

eu enténdome and miradas16 Xuñ 2014 09:23 p.m.

Normalmente non saben que se van convertir en personaxes. Roubareilles parte das súas vidas con elegancia felina. Observar, nada máis. As casualidades están aí, entrando e saíndo da miña vida. Cruzámonos. Cando non é unha man ou o brazo enteiro é unha ausencia. Percibilo todo, sentilo todo, compartir o café da sobremesa cos seus segredos máis profundos. Tanta empatía que calquera día acabo desangrada.

Só necesito tempo, ten paciencia.

amor escríbese con H and as apariencias enganan and casualidades and espectadora and eu enténdome and miradas and self-service love07 Xul 2012 04:39 p.m.

Camiñas soa por un corredor sen final. Estás soñando, estás lembrando. O corazón late con forza. Camiñas cara adiante, pero en realidade estás nos principio dos recordos. As pezas do quebracabezas encaixan. Todas. Estás diante do Guernica, pero non é o Guernica, é a túa vida. O calendario é ese profesor de arte que che explica o seu simbolismo. Agora entendes, agora comprendes. Empezas a correr, slow motion. Vigo, Lisboa. Cruzaches o Amazonas nunha viaxe de ida e volta. Buscabas o amor como un can sen olfato, case a cegas, morta de fame, equivocándote unha e outra vez, unha e outra vez. A traición, a mentira, alá foron a inocencia, a inxenuidade; morrendo de sede. Non sexas boa persoa, sé xusta. Desconfía. Eras unha quenlla, ules o medo. Devorabas, instinto de supervivencia. Poderías ter sido veterinaria, ou enfermeira, ou escritora, ou xornalista. Quen es agora? Corres, non estaba na túa natureza ter resistencia, nunca a tiveches. Corres, aguantas. O tempo volveuse a favor túa. Antes non podías volverte invisble, chamabas a atención, agora só te ven cando queres. Telo todo e iso asusta. Por que eu? Todo ten un prezo e ti aínda non pagaches. Esta certeza ninguén pode calmala, ninguén. E sabes que o cobrador do frac virá algún día. Espéralo en soños como quen agarda con demasiado tempo de antelación nun aeroporto. Asusta tanto como tirarse de cabeza, cos ollos tapados dende o acantilado máis alto. Tempestades, guerras, nena ou muller, eles pérdense na alta montaña. Pero, chaman por ti, sempre chaman por ti. Pensan que perderon o (seu) Norte, ou non lembran onde está. Un compás é o único material de rescate.

Por que me é máis fácil orientar que orientarme? Quen me protexerá desa sombra que ás veces aparece no espello? Só el, só el…

basado en feitos reais and casualidades and cuvi and íntimo e persoal and miradas02 Mar 2010 12:00 p.m.

A sala de informática da FFT estaba pechada. Merda, murmurei. Tiña que imprimir o traballo para  entregarlle á de Didáctica do español. Saín voando cara Empresariais. Aínda brillaba o sol. Pasei por diante das dúas paradas de bus, baixei a costa e cando xa vía a entrada, xente descansando dalgún mestrado, fumando, entón vin esa silueta que son quen de recoñecer a quilómetros, a anos luz. Non deixei de camiñar, estaba de costas non me viu. Disparouseme o pulso, mareeime e caín como unha pedra contra o chan. Non sei o tempo que estiven inconsciente, creo que abrín os ollos cando sentín esa corrente eléctrica polo meu corpo. Ah, mira que ben, tiveron que chamar a unha ambulancia, eu sempre tan discreta. Ataque ao corazón fulminante. E ese olor… ese aroma… agochado na retina, eses ollos. Unha vez pedinlles matrimonio a eses ollos. Hai mil anos. Case non me recoñece. Agora estou máis guapa, agora xa non son tan nena e sei que intúe que agora se me dá mellor iso de xogar ao poker. Coñéceme como se me parise. E de súpeto xa non me lembro de nada, de absolutamente nada do que veu despois deses ollos. Sucedáneos, falsa anestesia e amnesia para o corazón. Ninguén pode competir coa persoa que che cambiou a vida. Ao final conseguín imprimir.

dor and miradas18 Feb 2010 07:19 p.m.

creo que é a primeira vez na miña vida que o sinto… é como unha pantasma que namorou de min. non me deixa, sei que non sei vai ir. é irónico, totalmente irónico.

algunha vez te abandonaron? conseguiches averiguar por que?

miradas29 Xan 2010 11:02 p.m.

intuición + deducción + sentido común = (…)

íntimo e persoal and miradas08 Xan 2010 09:27 p.m.

merda… de ti non podo escapar

arroutadas and basado en feitos reais and casualidades and de esmorga and miradas07 Xan 2009 03:38 p.m.

música. pecho os ollos. música nas miñas veas, no meu corazón, no aire que respiran. o momento de dalo TODO. non había outro. non ía haber outro. saborealo como o bo viño. vólvome un puto imán. irradio enerxía. amor nuclear. radioactividade. cruce de miradas. ollos que me buscan. as mans tremendo, saben o que teñen que facer, pero non queren equivocarse. adrenalina contida, escuridade, ganas de…

(1 de xaneiro de 2009, nalgún lugar da galaxia)

miradas08 Dec 2008 11:34 p.m.

dáme de beber

emborráchame

íntimo e persoal and miradas09 Set 2008 08:30 a.m.

Ven a dormir conmigo: no haremos el amor, el nos hará.

basado en feitos reais and miradas08 Set 2008 08:33 a.m.

no fondo TOD@S queredes saber quen me sacou o sono este verán… credes que o sabedes, credes que me repito ou que é alguén que acaba de chegar… e no fondo preguntádesvos será…? e deducides, razonades, especulades e intuides e buscades nas fotos, nos meus sorrisos, nas miñas palabras ao aire, nas cancións que puxen de banda sonora. porque me coñecedes e sabedes que no fondo eu non escondo nada do que sinto. e primeiro pensastes, si é X, pero Eli aprendeu a facerse a dura… e logo, impredeciblemente, parecía que non, que era fulanito, ou menganito, ou Gravatas Bonitas. e dubidades, e volvedes dubidar. o que dicían, o que vían, o que vos contaban…

si si

seguides sen saber nada

amor escríbese con H and miradas and saudade26 Ago 2007 06:47 a.m.

era só unha respiración pegada ao meu pescozo. nin máis menos. o demais negouno todo. e eu, parva de min, cominme eu soa toda a ira do mundo. imaxina un prato que aborreces… imaxina que o devoras con ansia por amor día si e día tamén… imaxínao se podes… soaba a música. eu guiaba e aquel corpo que me seguía coa fidelidade dun can. o ritmo, a música, a letra, a melodía que eu sempre acaba cantando… e sempre aquela respiración pegada ao meu pescozo. como se atopase o seu lugar no mundo. nada máis fermoso, nada que dese máis medo… tod@s somos covardes, pero algúns máis ca outros… iso ou separa ou une, e a nós separounos. a min nunca se me ocorreu preguntarlle “quéresme?”. era algo que inconscientemente sentia e daba por feito. equivoqueime? eu só acabei dicindo máis de tres veces  o inútil, minúsculo, ridículo e con bágoas nos ollos “Q U É R O T E!”. o medo non existía… só escoitaba ao meu corazón, o demais non tiña a máis mínima importancia. e menudo pecado cometín! pero aquela respiración seguía existindo… bicándome sen chegar a tocar un só centímetro da miña pel e a menos dun milímetro desta. contradición? supoño que si, nunca o saberei, foi o que foi e punto.

e  punto? iso pensaba eu ata que unha noite por pura casualidade os seus beizos acaban enganchados aos meus (sen axentes externos). hai cousas que non pasan por casualidade por moito que actuemos como se non existisen, por moito que fagamos cine como para que nos dean un oscar. e sinto decepcionar ao persoal, pero a culpa non foi miña, eu sempre pido permiso para bicar…  e iso xa debería deixalo todo claro. preguntarse o que é verdade e o que é froito do alcohol… e descubrir que hai cousas que só se fan porque a un lle peta, aínda que ninguén mire. a excusas e explicacións non sirven de nada neste caso, só para certificar.

e esa respiración, que sempre acababa pegada ao meu pescozo. mestura de amor, desexo, amizade, cariño, impotencia e covardía. a definición perfecta para unha situación que non lle recomendo nin ao mesmísimo Hitler… sempre bailando e os corpos demasiado pegados. demasiado. máis do habitual. donas e cabeiros, saiban que hai milímetros que delatan…

o demais é historia, cando ninguén te mira aos ollos é máis doado mentir e calar. esquecinme do demais, ou máis ben é que morreu. nin o SABOR,  nin o AROMA, nin sequera a ausencia destes… tan só o recordo, que nin fire, nin alegra, nin molesta. é unha peza máis que encaixa neste quebracabezas, e cumpre unha función: liberarme.

queres máis? b   ú   s   c   a   m  e  . o demais non (me) importa.

[hai cousas que non sae poden explicar, só se poden sentir]

casualidades and de esmorga and miradas15 Xul 2007 08:01 a.m.

xa sei que só foi un segundo, que eu ía borracha, que estábamos con compañía, xa sei que eu alí non pintaba nada, que cortou o pelo, que se me pasou, que non me fixei ata xusto antes de saír… que me agarrei das súas mans, que non mirei así a ninguén na miña vida… con tanta tenrura… saime un sorriso de fondo da alma. puro, purísimo, como un diamante en bruto. sorriso improvisado, casual… saíume da alma como me saiu collerlle as mans… sen premeditación, sen alevosía, sen consentimento… con confianza. pura e dura sinceridade. fíxome sorrir e eu fun un lóstrego e atravesa de norte a sur as súas costas… ten un uns ollos que sei que xamais que me negarán cos beizos… ten a mirada tan libre que brilla… esa liberdade, sen sequera chegar a tocala, faime mellor persoa. unha canción por banda sonora. voume achegando, como o caracol. a pasiños pequenos, lentos, pero tan firmes e seguros que xa hai nada volta atrás. quen me ofrece algo mellor? Q U E N ?

hoxe volvín a ser Grace Kelly sen darme conta, vestida de vaqueiros e zapatillas vellas.

… e non imaxinas a ganas que teño de que saibas que me estás salvando a vida…

miradas07 Xul 2007 07:33 p.m.

pode pasar que o tempo e o espacio, se confundan, se mesturen nun só segundo? pode pasar que nun segundo de vida, nun alento, nun latexo do corazón te poidas cruzar con alguén a quen fai tempo que non ves e que como mínimo está a 70 km de onde estás ti? podería pasar ou é que a meu subconsciente me mandou sinais outra vez?? o máis probable é isto, pero por un intre eu xuraría que nos cruzamos…

cruce de miradas

e claro, pasou o de sempre, as miradas que se quedan enganchadas, que se recoñecen con sorpresa… e logo… ploff!! aire, enfocar ben, é imposible, a dúbida racional.

onte aprendín que hai lazos invisibles que unen máis que calquera bico ou polvo.

de esmorga and miradas25 Xuñ 2007 10:55 a.m.

maxia. párase o tempo. a min dáme a risa, están todos completamente cegos… como un imán. e non podo apartar os ollos. a mellor maneira de librarse da tentación é caer nela. e sen ter nada tíveno todo, absolutamente todo o sempre quixen. así a ver quen aparta os ollos… está ben? está mal? todo flúe arredor coa música de fondo.

mais… quen é quen cando hai desexo?

[bso: SidonieNuestro baile del viernes]

de esmorga and miradas21 Mai 2007 01:01 p.m.

Festival do Norte. venres

a primeira vez foi casualidade. a segunda foi curiosidade. a terceira foi unha cachada. a cuarta xa non era necesaria… eu búscote, ti búscasme. coincidimos sempre. ao ir ao baño, pedindo na barra. gústoche? gústasme? máis música. fago como que a cousa non vai comigo. que papelazo o meu! despois dos Sunday Drivers, Astrud e as súas letras psicodélicas. bailar a rebentar. a fartar. bailar como os indios. o sangue deixa de circular polo meu corpo. só hai música. momento de exaltación da amizade e Chorima abrázame por detrás. vexo a súa cara mirándonos. e vai como un avión a abrazarse á amiga. foron alucinacións miñas ou acaba de delatarse? de últimos tocan Delorean. bailar, bailar. vou un pouco para adiante, pero volvo pra atrás ata onde están Ro e Chorima. cruzámonos, vai pra adiante cos colegas. ao final acabamos Chorima eu dándoo todo na 4 fila ou así. tamén están a Ninfa e Aris. sorrío cando vexo que  anda pola primeira fila saltando como unha cabra. o sábado non nos cruzamos. pero o domingo tamén viña no tren para aquí.

adoro as casualidades…

as miñas nenas and casualidades and de esmorga and miradas06 Mai 2007 09:36 p.m.


o primeiro dos concertos xa comezara. síntome ben. bailamos e rimos. non deixo de sorrir. paz outra vez… pero os meus ollos obrigan a que a miña cabeza e xire cara a dereita, cara atrás. entón pasa… está a mirarme. un medio sorriso tranquilo debuxado na cara. esa mirada… e deixo de respirar, o sangue conxélase e sinto como de súpeto todo se acelera. quedo completamente espida, núa. foi como se me vise… coñecémonos? cunha soa mirada e fai o que case ninguén fai. volvo a mirar pra adiante nerviosa, disimulando que a velocidade na que bombeo sangue só é propia dun F1… e sinto como o círculo se pecha… todo comezou cun concerto, todo acaba cun concerto e de regalo unha mirada. a menos de tres metros de min… memorizo esa cara para sempre, porque, nunca se sabe, quizais os destino sexa benevolente comigo e nos volvamos atopar… ou non. deume igual. e con certo temor observo de reollo, entre conversas e bromas. gústame, xa vin a súa alma, xa viu a miña, a min chégame con iso. a certeza de que en menos de dous días me podería namorar. o medo de saber que xa me ten pasado e a seguridade de que non vou ter o pracer de cruzar unha soa palabra.

e bailar como fan os indios. sei que me observa, mentres me pregunto porque o fai, eu non sei bailar ben a muiñeira… e desprendo maxia e feromonas a partes iguais. desaparece entre a multitude, escóndese, xa o sei. nun momento de volvo do bar cunha cervexa na man e moi ben acompañada, nese momento no que me mira con sorpresa? estrañeza? molestia? e touché. agora xa sei que non soñei que me miraba…