PÉS ESPIDOS

running to the light

chuzame

non podo parar...

NON vou parar

chuzame

odio tomar pastillas para durmir... pero hoxe non me quedou outra.

chuzame

pantalón curto, camiseta ceñida. unha pedalada outra. a arte do equilibrio e non malgastar forzas. saber en que tramos podo dalo e en cales non. desniveis.

só teño que aguantar

só teño que aguantar

repítome unha e outra vez nos dous quilómetros e medio que hai de subida. suar, notar como se incendia a miña cara, o flequillo xa hai un anaco que deixou de estar no seu sitio. se me sacasen unha fotografía sería a que menos ensinaría. pero iso é o de menos. o corazón bombea sen descanso e a un ritmo grande. sinto como se contrae unha e outra vez con forza. imparable. os meus pequenos pulmóns administrándolle osíxeno aos músculos como poden. a tirantez destes, a execución de graxas acumuladas pola vida universitaria na gran cidade. unha recta e comezar a voar. acelerar o ritmo... a baixa pronunciada de cincocentros metros e voar. literalmente. a curva, a derradeira subida a recta na entrada da aldea. sprintar. a lei do máximo esforzo. chamar pola dor en todo o corpo. máis, máis, máis rápido. pechar os ollos, a tensión soltada nun só segundo.

case tan sano como o sexo, pero con menos pracer.

[b.s.o: Hombres - Fangoria]

"Tienes que aprender a resistir
tienes que vivir
esto no lo tengo esto no lo hay
esto no lo quiero y esto que me das"

chuzame

unha pedalada. outra. outra. outra. e outra. non parar, ser constante. primeiro polo paseo do Barbaña que chega ata o Pavillón. logo pola beira do Miño ata Reza. vou escoitando o que fala a xente, esquivándoos. o río vai baixo. algunha que outra parella sentada nas rochas falando entre susurros. linguaxe corporal, só son amigos, pero ela está coladiña por el. pecho os ollos rabiosa. casualidade, só casualidade. apuro o ritmo. empezo a suar, noto perfectamente como me vou poñendo colorada. outras rochas, outra parella de amigos. esta vez é el o que está coladiño por ela. outro que non se entera de nada... o universo conspira contra min, acósame. manteño o ritmo, chego ata Outariz. cruzo pola ponte branca e prepárome para as costas que hai. dóenme un pouco as costas da falta de costume. sei que me miran porque estou colorada como un tomate, pero a min dáme igual. non os vexo. na pista vermella parece que voo. as pernas non se cansan. desoxídome. desconecto do mundo, de todo e tod@s. queimo graxa, queimo silencios e segredos. cruzo a ponte vella e volvo pra casa cansa e cun sorriso limpo que gardarei na recámara para unha emerxencia.

chuzame