mens sana in corpore sano


íntimo e persoal and mens sana in corpore sano04 Mai 2011 10:07 p.m.

Saio a correr. Primeiro estiro con calma. 40 minutos despois volvo ao punto de partida, pero algo cambiou… Algo que hai moito que tiña que ter cambiado.

mens sana in corpore sano and self-service love08 Feb 2011 11:03 p.m.

Normalmente teño o medo ancestral a que se me pare o peito sen remedio. Quedar tirada coma un papel de goma de mascar en calquera esquina. Estoume volvendo algo hipocondríaca, é certo. Pero hoxe non me acompañou ese temor. Ademais da eterna dúbida de pensar unha e outra vez se podo aguantar ou non. Hoxe non escoitei ás voces da discordia, hoxe non me sentin débil. Quería máis. Cambio de ritmo. Rebentar os pulmons, atravesar o tempo e o espazo. Voaba coas pernas. Sentinme imbatible coma Emil. Aínda que non fose verdade.

Si, merece a pena morrer un intre de amor propio absoluto.

mens sana in corpore sano and self-service love29 Xan 2011 12:02 a.m.

Correr media ou longa distancia é exactamente o mesmo que opositar.

Por iso corro.null

auga pasadísima and basado en feitos reais and mens sana in corpore sano22 Mar 2010 12:30 a.m.

que raro se me fai non pensar en ti nada máis erguerme. como todas as mañás.

que raro se me fai. alivio, descubro que agora teño máis sitio no meu corazón para min.

que raro se me fai non cruzar a delgada liña vermella.

que raro se me fai ter que salvarte e non sentir nada paranormal.

que raro se me fai preguntarche por cousas que xa sei e non sufrir un ataque de ciumes.

que raro se me fai aconsellarte coa sabiduría dun Jedi. colgo o teléfono coa confianza dun monxe budista. o meu sorriso de lado non engana. nunca sabras como te desdobrei para poder soñarte. e agora…

non te quero. e saír a correr

mens sana in corpore sano and self-service love06 Mai 2008 09:25 p.m.

 

running to the light

mens sana in corpore sano and self-service love05 Mar 2008 04:03 p.m.

non podo parar

NON vou parar

mens sana in corpore sano01 Feb 2008 11:34 p.m.

odio tomar pastillas para durmir… pero hoxe non me quedou outra.

mens sana in corpore sano and persoal19 Xul 2007 01:29 a.m.

pantalón curto, camiseta ceñida. unha pedalada outra. a arte do equilibrio e non malgastar forzas. saber en que tramos podo dalo e en cales non. desniveis.

só teño que aguantar

só teño que aguantar

repítome unha e outra vez nos dous quilómetros e medio que hai de subida. suar, notar como se incendia a miña cara, o flequillo xa hai un anaco que deixou de estar no seu sitio. se me sacasen unha fotografía sería a que menos ensinaría. pero iso é o de menos. o corazón bombea sen descanso e a un ritmo grande. sinto como se contrae unha e outra vez con forza. imparable. os meus pequenos pulmóns administrándolle osíxeno aos músculos como poden. a tirantez destes, a execución de graxas acumuladas pola vida universitaria na gran cidade. unha recta e comezar a voar. acelerar o ritmo… a baixa pronunciada de cincocentros metros e voar. literalmente. a curva, a derradeira subida a recta na entrada da aldea. sprintar. a lei do máximo esforzo. chamar pola dor en todo o corpo. máis, máis, máis rápido. pechar os ollos, a tensión soltada nun só segundo.

case tan sano como o sexo, pero con menos pracer.

[b.s.o: HombresFangoria]

“Tienes que aprender a resistir
tienes que vivir
esto no lo tengo esto no lo hay
esto no lo quiero y esto que me das”

mens sana in corpore sano13 Mai 2007 02:30 p.m.

unha pedalada. outra. outra. outra. e outra. non parar, ser constante. primeiro polo paseo do Barbaña que chega ata o Pavillón. logo pola beira do Miño ata Reza. vou escoitando o que fala a xente, esquivándoos. o río vai baixo. algunha que outra parella sentada nas rochas falando entre susurros. linguaxe corporal, só son amigos, pero ela está coladiña por el. pecho os ollos rabiosa. casualidade, só casualidade. apuro o ritmo. empezo a suar, noto perfectamente como me vou poñendo colorada. outras rochas, outra parella de amigos. esta vez é el o que está coladiño por ela. outro que non se entera de nada… o universo conspira contra min, acósame. manteño o ritmo, chego ata Outariz. cruzo pola ponte branca e prepárome para as costas que hai. dóenme un pouco as costas da falta de costume. sei que me miran porque estou colorada como un tomate, pero a min dáme igual. non os vexo. na pista vermella parece que voo. as pernas non se cansan. desoxídome. desconecto do mundo, de todo e tod@s. queimo graxa, queimo silencios e segredos. cruzo a ponte vella e volvo pra casa cansa e cun sorriso limpo que gardarei na recámara para unha emerxencia.