PÉS ESPIDOS

Hai un tipo de madurez que non cha dan os anos vividos, nin as viaxes, nin as experiencias, nin as aventuras amorosas, non os estudios, os libros, a música, nin a arte, nada diso serve. É algo que se ten ou non se ten. Non é cuestión de intelixencia nin de razón nin de disimular (ou aparentar). É algo puro, pero non por iso fráxil ou débil. É invisible, non podes tocalo nin velo. Non falo de Deus, nin de anxos nin de humanos... Isto non vai de relixión, é un lóstrego por toda a columna vertebral, unha seguridade, unha certeza que vai máis alá dos sentidos, da intuición. É como a morte, como un nacemento, un instante, un suspiro, menos do que tarda en formarse unha bágoa ou un sorriso. Atreverse a escoller, si ou non, dereita ou esquerda. Vivir sen medo a equivocarse aínda que te poidas equivocar, con ou sen esperanza. Dar un paso máis alá do pactado por todos, máis alá do aprendido. Escalada sen corda, sen coñecer o muro. Derrubar muros invisibles sen pararte a pensar que cando o golpeas co martelo, que do impacto che poden caer cascotes. Non, non é impulsividade. É decisión, firmeza de carácter. É unha forma de estar no mundo que te fará feliz baixo calquera circunstancia, mesmo se ao final non consegues facer realidade os teus soños ou se a túa alma xemelga te manda a fritir churros, por poñer dous exemplos.

 A quen dubide de ti, a quen non saiba se te quere ou non, a quen non te pelexe, a quen non se arrisque por ti, a que non se atreva a espirse diante de ti, a quen finalmente non che faga un mapa da súa alma, a quen só mire e cale, a quen se esconda detrás do muro da indiferencia... (suspiro) pois... dedícalle o mellor dos teus sorrisos e afástate.

 Hai quen prefire ver os leóns no zoo... eu prefiro velos en vivo e directo, na sabana.

Maio de 2008

chúzame

que fará o carteiro se o cadelo non lle deixa entregar o que ten que entregar? foi a miña trampa para comezar a correr antes de tempo. a distancia protexe. ten máis valor un papel escrito que calquera promesa dita, triste pero é así... e se non que llo digan a Dufresne.

chúzame

Pero, quen era esa figura fulgurante que viviu a contracorrente, emigrada nunha Francia que a desprezaba e condeada ao ostracismo nunha Rusia que a ignoraba? Quen era esa Poeta (con maiúscula, como adoitaba chamarse ela a sí mesma) que escribiu algúns dos versos máis brillantes da poesía universal? Quen era esa Marina a la que Rilke adicou unha Elexía e Brodsky alababa sen escatimar epítetos? Esa poeta que cría na prosa como na poesía? Que podía namorar dun home ou dunha muller sen distinción porque o que necesitaba era sentir a prensencia da súa alma? Nun dos seus cadernos de traballo Marina Tsvietáieva responde a todas estas preguntas: "Sei quen son: unha Bailarina del Alma".

[parte do artigo de Selma Ancira, revista MERCURIO, PANORAMA DE LIBROS, nº87, febreiro 2007]

Fartaches xa desa mercadoría novidosa? Canso da miña maxia, como che vai cunha muller terrestre que carece de sextos sentidos?

Veña, con franqueza, sodes felices? Non? Como se vive nun abismo sen profundidade, meu amor? Custa, verdade?

Ai, Marina, Marina...

chúzame

hoxe tíña que saír o sol... non podía ser doutra maneira. e eu dígolle en silencio que me miras, pero non me ves. e cun raio acaríañame a cara. boto a cabeza cara atrás no asento. son feliz. un segundo e voume lonxe. súbome ao teito e aguanto de pé o equilibrio ata que me engancho a outro raio de luz que se cruza comigo. e déixome arrastrar como cando calquera me colle da  man e me leva cara o interior dun pub, ou ata a primeira fila dun concerto. sabías que as mans falan unha linguaxe que poucos admiten? máis tacto, máis comunicación que cando miras aos ollos. e un conto de amor que comeza cunha pintada nun muro.

de saber que eras ti tería pechado os ollos para seguir vivindo

descubrirás o segredo?

chúzame

 
vivo con tres segundos de memoria, despistada, baixo mínimos, despistada e sorrinte polo super adiante... como se estivese... non, non, non, que non hai de quen namorarse.

será que pronto vén o plenilunio?

chúzame

¿qué es el amor?

preguntoulle a moza ao poeta, e este díxolle:

verte una vez y soñar/haberte visto otra vez

chúzame

doces soños a tod@s. mentres ti e a cidade durmides/soñades eu vixío.

xa firmei o tratado de paz co meu "eu interno"

chúzame

¿Cómo hacerte saber que siempre hay tiempo? 

Que uno sólo tiene que buscarlo y dárselo,
Que nadie establece normas salvo la vida,
Que la vida sin ciertas normas pierde forma,
Que la forma no se pierde con abrirnos,
Que abrirnos no es amar indiscriminadamente,
Que no está prohibido amar,

Que también se puede odiar,
Que el odio y el amor son afectos
Que la agresión porque sí hiere mucho,
Que las heridas se cierran,
Que las puertas no deben cerrarse,
Que la mayor puerta es el afecto,
Que los afectos nos definen,
Que definirse no es remar contra la corriente,
Que no cuanto más fuerte se hace el trazo más se dibuja,
Que buscar un equilibrio no implica ser tibio,
Que negar palabras implica abrir distancias,
Que encontrarse es muy hermoso,
Que el sexo forma parte de lo hermoso de la vida,
Que la vida parte del sexo,
Que el "por qué" de los niños tiene un porque,
Que querer saber de alguien no es sólo curiosidad,
Que querer saber todo de todos es curiosidad malsana,
Que nunca está de más agradecer,
Que la autodeterminación no es hacer las cosas solo,
Que nadie quiere estar solo,
Que para no estar solo hay que dar,
Que para dar debimos recibir antes,
Que para que nos den hay que saber también cómo pedir,
Que saber pedir no es regalarse,
Que regalarse es, en definitiva, no quererse,
Que para que nos quieran debemos demostrar qué somos,
Que para que alguien "sea" hay que ayudarlo,
Que ayudar es poder alentar y apoyar,
Que adular no es ayudar,
Que adular es tan pernicioso como dar vuelta la cara,
Que las cosas cara a cara son honestas,
Que nadie es honesto porque no roba,
Que el que roba no es ladrón por placer,
Que cuando no hay placer en las cosas no se está viviendo,
Que para sentir la vida no hay que olvidarse que existe la muerte,
Que se puede estar muerto en vida,
Que se siente con el cuerpo y la mente,
Que con los oídos se escucha,
Que cuesta ser sensible y no herirse,
Que herirse no es desangrarse,
Que para no ser heridos levantamos muros,
Que quien siembra muros no recoge nada,
Que casi todos somos albañiles de muros,
Que sería mejor construir puentes,
Que sobre ellos se va a la otra orilla y también se vuelve,
Que volver no implica retroceder,
Que retroceder también puede ser avanzar,
Que no por mucho avanzar se amanece más cerca del sol,
¿Cómo hacerte saber que nadie establece normas salvo la vida?

chúzame

o folio en branco diante miña. é tarde, pero a miña man ten vida propia e escribe mentres eu case soñando deixo que só fale o corazón. as botas vellas e subimos ao monte. acórdome do camiño, do moito que me gustaba andar polos entre os carreiros do monte do Bierzo como se fosemos lobos... bromas e algunhas risas que non tapan a súa ausencia. coller algo confianza en clase. dúas chamadas perdidas e unha cabina. a súa voz moi moi lonxe... odio os teléfonos, nunca sei ben que dicir. esquecerme das gañas de comer. ei, estás pálida, pásache algo? son transparente aínda que non queira... facer os "deberes" na biblioteca

non te preocupes, OCÚPATE

e imos ter que sacar toda a artillería pesada

chúzame

unha clase que me gusta. vaia milagre! a intuición é esa voceciña que che di cousas que son verdade. sen probas, sen saber, sen ter a certeza. un exercicio e saber que un texto é de Moby Dick e outro do Vello e o Mar. libros en inglés que non lin na miña vida. a intuición é o olfato dos elefantes que se guían por el centos e centos de quilómetros ata chegar a unha poza de auga. o sexto sentido. sensibilidade extrema ou instinto? torpe para o basket, unha bala para intuír. non falla nunca, é infalible. a miña arma secreta, sempre a punto para disparar.

chúzame

Como te ves me vi

y como me ves te verás

que é?

chúzame

sorpresa e das boas. por fin gaña un kamikace. lembreime de fin de ano. algo de polémica. e os meus parabéns.

chúzame