máis que papel


eu enténdome and íntimo e persoal and máis que papel14 Mai 2014 10:15 p.m.

Esta feito, xa podo morrer en paz.

basado en feitos reais and íntimo e persoal and máis que papel and saudade and soños13 Xuñ 2013 10:59 a.m.

Cando en 1984 se celebraba a primeira edición dos Premios Xerais eu non tiña máis de seis meses de vida. Hoxe camiño cara os trinta. Lembro que os primeiros libros que merquei durante a miña adolescencia eran de Xerais. Un Nadal pedín Rapazas de Agustín Fernández Paz e non fixen outra cousa que lelo durante a cea con auténtica fame. É o único que lembro daquela Noiteboa. Eu era desas frikis que seguía a gala dos Premios Xerais por twitter, en stream ou como lle cadrase. Outra vez a fame, máis desta vez acompañada dunha sede tan real que remataba por provocarme saudade. Mais, como é posible ter saudade de algo que nunca tiveches? Quizais porque só o Tempo sabe que algún día o conseguirás.

Era luns o día que Fran Alonso (o home que me reconciliou con Vigo) me chamou para preguntarme se quería formar parte do xurado desta edición. Botei un par de días camiñando con ás nos pés, é o que sucede cando algo que non te atreves a soñar ocorre. Despois viñeron as caixas cheas de orixinais, as lecturas no tren, na cama ou mesmo na biblioteca. O xantar en Soutomaior, o debate, a relectura e a decisión final. Con Cadeas o meu foi amor a primeira vista que se foi confirmando a medida que pasaba as follas. Vivín a gala devorando cada detalle, nerviosa, emocionada, aínda coa sensación de irrealidade, e sobre todo, compartindo algo tan importante para min coa miña xente. Ao final tiven o valor de achegarme a Agustín para contarlle o meu idilio con  Rapazas. Volvín ser a rapaza tímida e inxenua que se gastaba a paga semanal en libros.

Non me cansarei de repetilo: foi máxico formar parte da engrenaxe, ter o privilexio de camiñar polo corazón do dragón, que o detallazo de que Manuel Bragado saiba que son aultrenarai (que é quen realmente sinto que son) non se me vai borrar xamais da memoria.

As cousas rematan como empezan e o martes, despois de dous meses, os orixinais marcharon como viñeron, por mensaxeiro. Así pechábase o círculo, así volvía a saudade. Esta vez sabemos de onde vén.

b.s.o. and basado en feitos reais and eleccións and eu enténdome and máis que papel18 Abr 2013 03:18 p.m.

 

Na Delgada Liña Vermella unha das personaxes atopa unha aldea perdida no medio do Pacífico. Unha aldea como utopía, un soño real onde as nocións habituais de tempo e espazo deixan de escravizarte. Eu atopei esa aldea, ese lugar onde ser libre e volver, si unha vez máis. a atoparme. Escribir era o pretexto. Un lugar onde só quede a esencia de todo e todos, sen envoltorios, sen tópicos. É incrible como hai persoas capaces de facer realidade soños alleos…

Volvo a casa e resulta que me botaron de menos. Moito. Sorrío, síntome distinta. Quizais son un pouco mellor. É luns, hoxe toca Lee Ranaldo no Torgal. Acompánao Steve Shelley. A metade de Sonic Youth na miña segunda casa. E mentres hai quen pelexa por estar en primeira fila, sacar fotos, colgalas e todas as redes eu pelexo por non caer no mesmo. Entre o “eu vin a Lee Ranaldo” e o “eu escoitei a Lee Ranaldo” escollo o segundo. Sitúome co Rei ao fondo,  pecho os ollos. Estamos na praia das Cunchas. Tocan só para nós.

A esencia non é invisible, a esencia tenlle fobia ás multitudes.

basado en feitos reais and family woman and máis que papel18 Mar 2013 08:00 p.m.

A soidade e eu levábamonos ben. Non ten ciumes da miña saudade. Ela ocupa a metade da cama na que durmo. Metade que está sen desfacer. Vén comigo á praia, cociña para min. Lémbrame que xa non estou afeita a correr costas. Axúdame a buscar banda sonora, acende a luz do flexo cando cae a noite e pecha as contras do faiado.

Pasar de vivir nunha casa chea de familia e amor, na que me é imposible escribir, a estar soa, perdida no meu mundo 21h ao día. Sempre o souben, botar de menos é sanísimo.

basado en feitos reais and casualidades and íntimo e persoal and máis que papel and maratón15 Xan 2013 04:24 p.m.

Ás veces pregúntome se todo nesta vida depende da capacidade que teñas de aguantar, de ser consciente da túa resistencia ou dos golpes de sorte. A vida é como correr: aguantar e ir cara adiante, haxa chuvia,  vento ou correndo baixo un sol abrasador. Pregúntome en que momento as pezas volven a encaixar e a desesperación e o medo a estar flotando á deriva se evaporan. De ser unha paisaxe, a miña vida sería unha sabana africana na que só hai dúas estacións, a húmida e a seca. Rematou a seca, os soños deixan de morrer de sede. Chegou coa chuvia a serenidade. Medra a herba como medra a miña fortaleza. Hai alimento.

Este Nadal entre copas, comidas familiares e reencontros, entre certezas,  nos seus brazos,  Corazón e Cabeza firmaban unha tregua definitiva. Vólvense aliados de sangue e outra profecía se escapa da miña boca. Este vai ser o meu ano. Quizais só era a forza do desexo volvéndose real, quen o sabe?

máis que papel15 Xan 2012 10:51 p.m.

Pódese sobrevivir a todo, agás á propia memoria

máis que papel20 Set 2011 10:03 p.m.

“En el principio de los tiempos los hombres utilizaban armas de piedra, que se quebraban con facilidad. Pasados los siglos, las sustituyeron por utensilios de hierro, que si bien eran mucho menos resquebradizos, presentaban la desventaja de oxidarse rápidamente. Y entonces a un herrero se le ocurrió la feliz idea de crear una aleación de metales que llamó acero. Pero el acero, para llegar a serlo, debe pasar por las pruebas de los elementos: Primero por el fuego, para fundirse, acto seguido por el agua y por el aire, para endurecerse, y finalmente por la piedra, para forjarse. Y por fin se convierte en una espada de acero, la más resistente de las armas.

-Y supongo -dije yo, irónica-, que la moraleja de la historia es que uno solo se hace fuerte después de superar todo tipo de pruebas.

-Fuerte no. Fuertes lo eran la piedra y el hierro -afirmó ella categórica-. Flexible. Ahí radica la diferencia. No puedes sobrevivir si no lo eres”

(Fragmento de Beatriz y los cuerpos celestes no que ultimamente penso moito)

máis que papel20 Mai 2011 10:45 p.m.

“Pero eu recoñezo que hai unha sombra no meu interior dende sempre, dende que tiven uso de razón. Ao mesmo tempo sempre fun optimista. Parece unha contraposición, pero non o é. Non pode coñecer a poesía e o amor quen non coñece ben o fracaso“. Lois Pereiro

Autonauta escribiu unha marabilla de libro. Altamente recomendable.

máis que papel24 Xan 2011 09:52 p.m.

Por fin nas miñas mans.

Teño ganas de saber o porqué de tanta revolución.

máis que papel30 Mar 2010 10:46 a.m.

Sobre o Muiñeiro Ouveador de Arto Paasilinna:

“A aparición deslumbrante dun novo tipo de heroe: o rebelde ecoloxista-maníaco-depresivo e o seu curioso ouveo no profundo da fraga” (Dominique Giou, Le Fígaro)”
máis que papel28 Dec 2009 10:04 p.m.

foi o meu regalo de Nadal, o que pedín, basicamente. creo que podo intuír por onde van ir os tiros, pero iso non quere dicir que o libro perda fío ou sexa fácil, é que eu teño demasiada intuición.

e como o estou a gozar. un luxo.

máis que papel20 Mar 2009 11:29 p.m.

Era o poeta do corpo.

era o poeta da alma.

Era o poeta do home e da muller,

pensaba que é tan grande ser muller coma home,

pensaba que non  había nada máis grande cá nai dos homes

é coma min, ou máis ben ao revés… oxalá fose eu a súa reencarnación.

máis que papel and persoal06 Mar 2009 05:11 p.m.

esta primavera vou parir, estou embarazada. xa noto as patadiñas… van ser xemelgos.

íntimo e persoal and máis que papel04 Xul 2008 06:26 p.m.

Hai un tipo de madurez que non cha dan os anos vividos, nin as viaxes, nin as experiencias, nin as aventuras amorosas, non os estudios, os libros, a música, nin a arte, nada diso serve. É algo que se ten ou non se ten. Non é cuestión de intelixencia nin de razón nin de disimular (ou aparentar). É algo puro, pero non por iso fráxil ou débil. É invisible, non podes tocalo nin velo. Non falo de Deus, nin de anxos nin de humanos… Isto non vai de relixión, é un lóstrego por toda a columna vertebral, unha seguridade, unha certeza que vai máis alá dos sentidos, da intuición. É como a morte, como un nacemento, un instante, un suspiro, menos do que tarda en formarse unha bágoa ou un sorriso. Atreverse a escoller, si ou non, dereita ou esquerda. Vivir sen medo a equivocarse aínda que te poidas equivocar, con ou sen esperanza. Dar un paso máis alá do pactado por todos, máis alá do aprendido. Escalada sen corda, sen coñecer o muro. Derrubar muros invisibles sen pararte a pensar que cando o golpeas co martelo, que do impacto che poden caer cascotes. Non, non é impulsividade. É decisión, firmeza de carácter. É unha forma de estar no mundo que te fará feliz baixo calquera circunstancia, mesmo se ao final non consegues facer realidade os teus soños ou se a túa alma xemelga te manda a fritir churros, por poñer dous exemplos.

 A quen dubide de ti, a quen non saiba se te quere ou non, a quen non te pelexe, a quen non se arrisque por ti, a que non se atreva a espirse diante de ti, a quen finalmente non che faga un mapa da súa alma, a quen só mire e cale, a quen se esconda detrás do muro da indiferencia… (suspiro) pois… dedícalle o mellor dos teus sorrisos e afástate.

 Hai quen prefire ver os leóns no zoo… eu prefiro velos en vivo e directo, na sabana.

Maio de 2008

 

arroutadas and máis que papel15 Mai 2008 12:11 a.m.

 

que fará o carteiro se o cadelo non lle deixa entregar o que ten que entregar? foi a miña trampa para comezar a correr antes de tempo. a distancia protexe. ten máis valor un papel escrito que calquera promesa dita, triste pero é así… e se non que llo digan a Dufresne.

amor escríbese con H and máis que papel10 Mar 2007 10:43 p.m.

marina.jpg
Pero, quen era esa figura fulgurante que viviu a contracorrente, emigrada nunha Francia que a desprezaba e condeada ao ostracismo nunha Rusia que a ignoraba? Quen era esa Poeta (con maiúscula, como adoitaba chamarse ela a sí mesma) que escribiu algúns dos versos máis brillantes da poesía universal? Quen era esa Marina a la que Rilke adicou unha Elexía e Brodsky alababa sen escatimar epítetos? Esa poeta que cría na prosa como na poesía? Que podía namorar dun home ou dunha muller sen distinción porque o que necesitaba era sentir a prensencia da súa alma? Nun dos seus cadernos de traballo Marina Tsvietáieva responde a todas estas preguntas: “Sei quen son: unha Bailarina del Alma”.

[parte do artigo de Selma Ancira, revista MERCURIO, PANORAMA DE LIBROS, nº87, febreiro 2007]

Fartaches xa desa mercadoría novidosa? Canso da miña maxia, como che vai cunha muller terrestre que carece de sextos sentidos?

Veña, con franqueza, sodes felices? Non? Como se vive nun abismo sen profundidade, meu amor? Custa, verdade?

Ai, Marina, Marina…

basado en feitos reais and máis que papel27 Feb 2007 12:22 a.m.

 

hoxe tíña que saír o sol… non podía ser doutra maneira. e eu dígolle en silencio que me miras, pero non me ves. e cun raio acaríañame a cara. boto a cabeza cara atrás no asento. son feliz. un segundo e voume lonxe. súbome ao teito e aguanto de pé o equilibrio ata que me engancho a outro raio de luz que se cruza comigo. e déixome arrastrar como cando calquera me colle da  man e me leva cara o interior dun pub, ou ata a primeira fila dun concerto. sabías que as mans falan unha linguaxe que poucos admiten? máis tacto, máis comunicación que cando miras aos ollos. e un conto de amor que comeza cunha pintada nun muro.

de saber que eras ti tería pechado os ollos para seguir vivindo

descubrirás o segredo?

máis que papel and persoal01 Feb 2007 12:09 a.m.

 
vivo con tres segundos de memoria, despistada, baixo mínimos, despistada e sorrinte polo super adiante… como se estivese… non, non, non, que non hai de quen namorarse.

será que pronto vén o plenilunio?

amor escríbese con H and casualidades and eu enténdome and máis que papel23 Xan 2007 01:38 a.m.

¿qué es el amor?

preguntoulle a moza ao poeta, e este díxolle:

verte una vez y soñar/haberte visto otra vez

Páxina seguinte »