PÉS ESPIDOS

Son feliz porque xa non son escrava do Amor

A sala de informática da FFT estaba pechada. Merda, murmurei. Tiña que imprimir o traballo para  entregarlle á de Didáctica do español. Saín voando cara Empresariais. Aínda brillaba o sol. Pasei por diante das dúas paradas de bus, baixei a costa e cando xa vía a entrada, xente descansando dalgún mestrado, fumando, entón vin esa silueta que son quen de recoñecer a quilómetros, a anos luz. Non deixei de camiñar, estaba de costas non me viu. Disparouseme o pulso, mareeime e caín como unha pedra contra o chan. Non sei o tempo que estiven inconsciente, creo que abrín os ollos cando sentín esa corrente eléctrica polo meu corpo. Ah, mira que ben, tiveron que chamar a unha ambulancia, eu sempre tan discreta. Ataque ao corazón fulminante. E ese olor... ese aroma... agochado na retina, eses ollos. Unha vez pedinlles matrimonio a eses ollos. Hai mil anos. Case non me recoñece. Agora estou máis guapa, agora xa non son tan nena e sei que intúe que agora se me dá mellor iso de xogar ao poker. Coñéceme como se me parise. E de súpeto xa non me lembro de nada, de absolutamente nada do que veu despois deses ollos. Sucedáneos, falsa anestesia e amnesia para o corazón. Ninguén pode competir coa persoa que che cambiou a vida. Ao final conseguín imprimir.

non podo crerte se non podo escoitarte

pois si, que se lle vai facer. unha auténtica merda de día. para ver o arco da vella primeiro ten que chover. este é día xa o tiña que ter vivido hai case nove meses.

Tiña un aire con Jack. Alto, moreno. Párame cando me vou pedir algo á barra. Fai que me coñece e como que son eu a que non se lembra. dáme a risa. Vale si, collíchesme, non te coñezo. Volve darme a risa. Déixome estar, hai tempo que ninguén fai esa clase de cousas por min. Ou que eu non son consciente. Síntome cómoda, sei que lle gusto e iso faime sentir segura de min mesma. Non está mal estar do outro lado da liña por unha vez. Cáeme ben, é simpático. Digolle que estou a celebrar o meu aniversario. Somos da mesma idade. E chega ese momento no que sutilmente me vou para a barra. Líate con el, berrábame a cabeza. Pero eu sempre lle fago caso ao corazón. Tan claro o teño que nin sequera tiven tentacións...

Vale, si xa non teño escusas para non liarme coa xente. É absurdo, o espello non me reclama, pero o Mundo semella non entedelo.

Que raro se me fai que as cousas me empecen a saír como eu quero. Supoño que é a falta de costume. (sorriso idiota)

Fun ao médico. Fixéronme unha biopsia no corazón. Dixéronme que non me preocupase, que "non pasa nada". Que hai quimio, que a xente sobrevive a estas cousas. Pero que carallo fas cando o amor é como un cancro que non se quere ir do teu peito? Que fago se xa me operei en verán? Pero se eu ía ás revisións e todo estaba ben... todo. O inconsciente rebélase contra min. O pé tamén. Cando? Como? Onde? Por que? Resucitou e agora non se despega de min. Vixíame cando durmo, tápame se me destapo, agárrame forte se caio, espértame a tempo e obrígame a ir a autoescola... Pero non, non quero amar, non quero botar de menos, non quero. Non quero absolutamente nada. Pero é o único que fago. e esta vertixe, este medo... Unha espiral que xa non sei onde empeza e onde acaba. e por dentro... Oh! Por dentro... Alá, soterrada, con miles de toneladas de alegría e ilusión está a dor. Esa que aparece nos meus ollos cando me despisto. A dor de quen quere ser covarde, deixar de ser valente. que o sexan outros, xa me cansei. De que serve o amor se non podes amar a quen queres? Non quero ser espectadora, nacín para o escenario. Hei mentir a sangue se me frío se alguén pregunta.

feliz?

felices?

todo se resume nunha canción. TODO

merda... de ti non podo escapar

Imos? 

Si? 

Queres?

2009

rabia... apodérase de min e ouveo. as mans vánseme ao colo da parte de arriba do pixama. estou soa en casa. a forza dos brazos que se deixan levar pola música... a camisa rásgase... e non, non hai lúa chea...

— Quen es ti?

—A morte.

—É que vés a por min?

— Xa fai tempo que camiño ao teu carón.

—Xa o sei.

 —Estás preparado?

—O espírito está listo pero a carne é débil. Espera un momento.

—É lo que todos dicides, pero eu non concedo prorrogas.

—Ti xogas ao xadrez, verdade?

—Como o sabes?

—Vino en pinturas e escoiteino en cancións.

—Pois si, realmente son un excenlente xogador de xadrez.

—Non creo que sexas tan bo coma min.

—Para que queres xogar comigo?

—É cousas miña.

—Por suposto.

—Xoguemos cunha condición, se me gañas levarasme contigo, se perdes a partida deixarasme vivir. As negras para ti.

—Era o lóxico, non che parece?

e que lle dirías á Morte cando veña por ti?

encántame que non me tomes en serio, (en serio) sabes por que? non does. si, para min tamén foi unha sorpresa.

Expectativas Fantásticas

Revelacións Asombrosas

Execución Final e Resurrección

(...)

Atopar todo e REALIZAR

Quería espirme. Quería saír disparada cara o ceo como unha bala. Quería berrar ata quedarme afónica. Quería deixar de ter esta sede diaria. Se a cervexa fose amor, eu sería alcohólica. Beber, beber. As ganas, as putas ganas. Esas que siguen intactas. Son como un depredador que cambia de présa, pero a fame non morre. Ou son insaciable ou aínda non me saciei.

Ao final, quedei afónica e bebín da boca de quen primreiro se ofreceu. A sangue frío.

o universo conspirou. e eu tiven que facer de superhéroe, coma sempre. cando non teñen calma, cando o medo corroe as súas veas, iso que ninguén máis ten o privilixio de ver... o sangue frío que se apodera do meu corpo, esa axilidade, esa maneira que teño de saber o que necesitan xusto nese momento. o antídoto de todos os males. mírame! e saco as gafas que ocultan a Clark Kent.