PÉS ESPIDOS

o que non me mata faime máis forte

chuzame

que é peor:

- ser unha anotación máis da lista da compra?
- ser unha estación na que non para ningún tren?

poden variar as formas, os seus onde, os seus cando, os seus como, pero no fondo é o mesmo.

chuzame

ya está en el aire girando mi moneda

tempo ao tempo

chuzame

voume meter a monxa

chuzame

algún día, e agora si que ninguén me vai convencer do contario.

chuzame

Osiria non chorou diante de nós. foi a anfitriona perfecta, coma sempre. amable, educada. aliviada e cansa. coñézoa como se a parise. o difícil vén agora.  a tristeza da despedida. aprender a vivir coa ausencia.

menos mal que está casada co Mago.

chuzame

Non fuxas. Entrégate á cidade. Regálalle o segredo da túa alma. Regálle abrazos sen abismos. O bico eterno, sen beizos, nin lingua, nin corpos que se rozan con loucura. Pérdete polo laberinto disfrazado, disimulado das súas rúas. Hai portas ocultas que levan máis alá dos soños, que dan acceso aos rincóns segredos da cidade. Ten alma, é un animal que respira cando todos durmen, que escoita e concede dons. Ninfas do río que se pasean polo día diante dos teus ollos, nunca sentiches o seu aroma inudándoo todo?A todos? Deixa que as feridas boten o veleno. Chora, berra, arrabuña o chan, sinte o sangue na punta dos dedos. Retórcete de dor. Pasa frío, calor, non fuxas. Non ves que non podes? Rompe a camisa, golpea o peito, ouvea como os lobos. E eles acudirán a ti, todos temos unha manada á que pertencer. Dálle liberdade á dor, á rabia, á impotencia, á frustración. Odia, ama, morre. E volve odiar, amar e morrer. Queima os paraguas, as cartas vellas, os soños. Só entón, cando xa non teñas nada, cando a dor estea fóra de ti, só nese momento atoparás a paz para marchar en liberdade. A túa viaxe xa non será unha fuxida, será unha aventura.

chuzame

a verdade non valía, era como unha moeda dun céntimo, metal inservible. daba igual, todos mentían, eu tamén. a mentira salvábame, tapábame, ocultábame. e todos cegos coma toupas, cegos como se eu fose invisible... mendiguei amor e logo tiña tanta rabia que me abondaba cunha mentira para seguir respirando.
para atopar o camiño cara o Paraíso primeiro tiven que sobrevivir ao inferno...

Y ahora miento casi siempre,
todo el mundo lo hace,
engaño a otros y me engaño a mí.
¿Para qué diablos sirve la verdad?

[Love of Lesbian - Los colores de una sombra]

chuzame

 [gv data="NFOVt1kAPHY" width="425" height="350"][/gv]

voute cazar, o círculo vaise pechando...

chuzame

ultimamente non me atopo cando me miro no espello. e por momentos síntome como esa peza do quebracabezas que non sabes onde encaixa... e vivo tendo a impresión de que todo é cuestión de fe. móvome por areas movedizas e do único do que reamente teño ganas é de facer a maior tolería da miña vida, tirarme á piscina de cabeza e cos ollos pechados, ir a un concerto o próximo sábado. sinto que teño moitos menos anos dos que teño, como se recuperase esa adolescencia que non souben aproveitar ben. véxome pequena, inmadura... non vexo unha muller cando me miro no espello, só vexo a cría dun oso panda nacida nun zoo...

síndrome pos-vacacional?

chuzame

queres chorar e non podes... un par de bágoas, nada máis. quixeches fuxir, pero ben sabes que só é un engano temporal. non estás mal, estás ben, xa o sabes. pero é algo que che tira dende adentro... tan adentro que chega a queimar... chámase Melancolía do desprazamento. non é unha enfermidade, nin sequera é unha alerxia. se vas ao médico non cha vai diagnosticar e vaise rir se llo intentas explicar... botas de menos... fáltache algo. e esa sensación, esa pequena ausencia, dor, sentimento ou como lle queiras chamar colle forma de can fiel. vai contigo a todas partes. durme aos pés da túa cama, deixa que lle deas de comer cando te pos a lembrar... e a memoria, traidora ela sempre, non deixa de disparar recordos... ese suspiro que coñeces ben... sen vir a conto... sabes de sobra que non se pode ter todo, que nunca o vas ter todo, que é unha ilusión, e a realidade asusta, sempre asusta. e durmes coa fiestra aberta porque o fresco da noite anestesia a Dª. Melancolia e fai que poidas durmir tranquila... dende antes de que tiveras uso de razón, dende antes que a vida che ensinase que todos van e veñen, que ninguén queda contigo eternamente... e ti só queres botar raices, quedar, non facer máis viaxes, atopar o teu lugar e quedar alí, non volver a ter que dicir ola ou deica logo... no fondo es unha nena que só quere conservar o que ten, sexa pouco ou moito, unha nena que se pasou media infancia comprendendo e colléndolles a man aos grandes en sinal de apoio... xogando soa polas esquinas da casa, polos carreiros, buscando carballos aos que abrazarte e contarlle os teus segredos... e eu sei que non podes, que ninguén che ensinou a saír e verte dende fóra. ninguén se parou a sacarte dese mundo aparte que xira dentro de ti... non es mellor nin peor, nin máis grande, nin máis sabia, nin máis simpática, nin máis sabia. es ti en estado puro. es pura como os glaciares da antártida. aínda que queiran non poden contaminarte... cando queres a alguén consigues que se sinta especial por riba de todas as cousas... pero xa van sendo horas de que saías dese burato marabilloso no que te escondes. e tempo de parir  soños e namoralos a todos.

e non sei que debeu ver ela en min... que todos os anos. non falta ningún...

chuzame

eu buscaba a verdade. no ceo, na terra, no océano, nun SI ou nun NON, en preguntas, en silencios, en libros, en mentiras piadosas, en estacións de tren, nas poesías de Neruda, en vidas alleas, sempre á procura. obsesionada como el buscando a tumba de Tutankamón...

o día que menos o esperaba...

o corazón non para, non deixa de bombear, nin sequera se me corta a respiración. non lembro se estaba bailando, falando ou o que... é de dia? xa amenceu? caéme o cubata ao chan e sen orde, sen ton nin son véñenseme á cabeza centos de fotogramas destes últimos cinco anos. voces resoando dentro mi. de súpeto todas calan. esa voz que parece a miña, máis segura, máis confiada, máis, máis de todo. unha frase. dúas, tres palabras ou catro. e esa melodía calmada, a de quen sabe que o que di é certo. sen probas, sen porqués, sen razonar. fráxil e pura como un recén nado. como unha filla.

e non hai nada máis, non existe outra cousa pra min. estou cega, estou xorda, estou tola. seguireino como un can fiel.

donas e cabaleiros, xa cansei de que o meu corazón se sentise estranxeiro no seu propio corpo.

[1 de xuño de 2007. Graduación da X Promoción de Tradución e Interpretación 2002-2007 da Universidade de Vigo. bso: U2 - City of Blinding Lights]

Oh, you look so beautiful tonight...

chuzame

 
déixate levar

a peza do quebracabezas que me faltaba. abriume os ollos e puiden velo nun segundo. telo tan claro. ese algo que sempre me faltaba... e chego a casa, déixome levar, encendo o portátil, déixome levar,  e meto no google as palabras máxica e voilà ...!

"No es mi intención abandonar este blog, lo que ha sucedido es que no he tenido tiempo para sentarme a escribir.

Tiempo para pararme a pensar en todo, tiempo para soñar cosas imposibles, al menos 5 minutos. Nada de eso, he vivido unos días demasiado intensos, han sucedido cosas que debería pararme a pensar, pero esta vez no, no voy hacer nada de eso.

Esta vez, pienso dejarme llevar y no voy a reflexionar, no voy a analizarme, y no voy a buscar justificaciones de los hechos. Esta vez ha llegado el momento de vivir el momento, creo que para pasar página tengo que empezar por dejarme llevar.

Hoy no voy a buscar "un por qué si", ni "un por qué no" a nada, no, al menos hoy no.
Considero que después de todo lo que he pasado en estos últimos años me merezco dejarme llevar. Pensar en mí al menos solo un día.... o dos??

Y qué agradable esa sensación de olvidarse de todos los problemas, obstáculos y ....

dejarse llevar.

Exprimir el momento y no importarte otros anteriores.....
Saborear esa compañía, escuchar, ser escuchado, quedarse en silencio, reir, jugar al juego de las miradas, ese que lleva a un mundo de sensaciones agradables..."

...vai sendo hora de montar nestoutro Dragon

chuzame

Festival do Norte. Sábado

estaba rabeando por ver a Sr. Chinarro... empezamos ben. La decoración, Del montón, 2 besugos, Cero en gimnasia, Gitana, Ángela, El rayo verde...

risas. bromas. a seguir Lori Meyers. cervexiña vén, cervexiña vai... menear os corpos ao ritmo da música. ouvear. De superheroes, En sus zapatos, La mujer esponja, Ya lo sabes, Ham'a' cuckoo, Parapapa, Dilema, La Pequeña Muerte, Tokio ya no nos quiere...

descanso. mexar de monte. emocións a flor de pel. non sei como é que acabamos falando de miña irmá... e véñenseme ás bágoas aos ollos... sorrío. mataría por ela... entón comeza a soar. marchamos correndo. Xoel comeza con Simone e un lóstrego nas costas. vou saltando, vou feliz. calquera que me viu pensou que me metín algo... só existía a música pra min... Requiem, A un metro de distancia, Gigante, Colillas en el Suelo. a música en min. cada nota, cada acorde. cada palabra. cada recordo. todo, absolutamente todo. rebentar por dentro. bailar, bailar, bailar. drogarme coa música. sentila cos 5 sentidos. co 6º disfrutei de Rostro de actriz e El amor valiente. lembreime desta semana santa, de miña avoíña, e en cada desas feridas silenciosas, ese QUÉROTE xamais pronunciado que morre pouco a pouco dentro de min. estámolo matando co cancro do "é imposible". non te preocupes, non fai falla que veñas ao funeral.

"Ahora entiendo que cada espina
Que cada pequeño arañazo
Cada cuchillo por la espalda
Fue tan sólo un pequeño trámite
Tan sólo una excusa idiota
Hace tiempo que yo ya no sonreía tanto"

remata o concerto con Mejor (So Alive). e pasa, por fin pasa. os cinco, eses cinco nomes, eses que ocuparon o meu corazón. ese bico que sempre lles quixen dar... todo xira. a cada segundo é un, é outro, e outro. texturas distintas. o seus aromas. o pelo, a altura, os corpos, os brillo dos ollos, a calor que desprenden os seus corpos, as voces... non necesito abrir os ollos para saber quen é quen. as mans caprichosas por baixo das camisetas. sen porqués, sen culpables, sen rancores, sen ilusións. pagar con intereses esta débeda do meu corazón. o bico perfecto, o que non existe, o que nunca se dá. cando non ocorre é porque non estaba de ser..., é unha lei infalible. sodes pasado.

acaban Catpeople. sublimes, exquisitos. Mexican life, Radio, Next hours, Get up, Pretty things, Behind, Alone. respirar música, beber música, ser música. vivir música.

chuzame

Rúa de Santo Domingo. Ro vai diante coa súa bici e eu detrás ca miña, con tino de non atropelar ningún neno. a temperatura é perfecta, o grao de humidade, a luz iluminando a todos, enchéndonos de vida. é un dos meus soños de nena, andar en bici polo zona vella da miña Atenas. e xusto nese intre, nunha esquina, uns ollos que coñezo de sobra, uns brazos que marcaron a miña vida sen eu pedilo e o silencio de quen sabe calar e dicilo todo cunha mirada. o meu pasado feito presente. non me lembrei de nada. nin un só recordo. ata tiven que facer o esforzo para recoñecer... levo a camiseta vella de Dover de Catu, un pantalón de chándal gastado, o pelo recollido. a rabia de saber que aparento ser unha nena cando xa non o son. e odio que me vexa así... son un cisne. quédome con eses segundos nos que me sigue cos ollos...

que? agora xa sabes quen son, non? 

chuzame

unha frase e todo cambia. menos de dous segundos, menos dá unha pedra. respiro. o peito rebenta, millóns de litros de auga acumulados en min que saen para sempre. un océano enteiro. quenllas, baleas, golfiños, corais, luras xigantes e algunha que outra serea... escaleiras arriba e sen mirar atrás. o corpo non pesa, levito. a mirada perdida cara fóra no bus. o rapaz de belas que me vixía dende detrás. non hai volta atrás, non me asusta a seca, non me asusta pegarme unha hostia co coche, nin que non se abra o paracaídas. non podes pararme, non podes determe. ás veces mesmo son invencible... e son máis libre ca un pingüín emperador na Antártida. e non doe, a bala rebota contra min como se levase un escudo invisible. durmo doce horas seguidas, despídome de todos, agora quero escalar o K2. o sábado ceo en casa de Ro e súa irmá. estou fregando mentres Ro nos comenta como lle foi na narco-sala, Eli, nunca escoitaches a frase de que "só os peixes mortos seguen a corrente do río?" díxoma un dos que vén que é poeta e... e esa mirada cómplice que cruzamos e o meu sorriso feliz, ninguén me viu saltando polo salón de casa coa música resoando en todo o edificio.

porque teño alma de xigante, rostro de actriz e honestidade.

chuzame

hoxe se me din que son a filla abandonada de "alien", que meus pais me adoptaron cando me viron nun cubo do lixo, que noutra vida fun o chaman dunha tribo en Australia, que fun a filla do ferreiro do castelo da miña aldea ou que fun un dos tradutores de Afonso X O Sabio... ou María Antonieta... ou que me vou reencarnar nun can de palleiro... hoxe, hoxe? hoxe créome calquera cousa que me digan.

chuzame

medo. de golpe. esa punzada no medio do peito. sentir que "isto" se me vai das mans... auga e nada máis. e medo ao lonxe... os medos do Rei que tamén chegan ata min, dá igual os quilómetros, podo sentilo, créalo ou non. avoas en hospitais, a morte rondando. avisando? ese desacougo é inconfundible. abrazarme á nada, ao silencio e botalo fóra. non entender. que hai que entender? déixao estar, non o toques, non te resistas... e durmo acubillada nun aroma que xa forma parte de min. sentimentos mesturados, atopados. perder o norte por momentos, a miña brúxula desorientouse. vólvome un lobishome, mordo, rabuño...  e descubrir que só hai unha persoa que pode calmalo.

e asustarme máis...

chuzame

aquela mirada parou o mundo como quen para un reloxo para sempre. aquela mirada cambiouno todo. sen entender, sen saber, e sempre sen preguntar. mirarnos e vernos. só unha vez na vida. só con aqueles ollos. as nosas pupilas bailando un tango. e non parpadear

(suspiro)

sen vir a conto, un día calquera. noite, escuridade, frío, e doulle a man pra que se levante do chan. e non soltarnos. as palmas ben abertas como querendo abarcar toda a inmensidade do mar. acariciar sen usar os dedos. e aquela calor furiosa facendo escalada no abdome, moi adentro. nunca foi o resto da pel, e doulle grazas ao destino ou a quen sexa. as cousas pasan ou non por algo, sempre hai algo que cho berra. todo ten un sentido, un equilibrio, un motivo. atopar os porqués é atopar as chaves que abrirán outras portas. agora volvo a esa mirada que xa non significa nada sempre que quero. obsérvoa dende todas as perspectivas. e lévolle flores a ese reloxo que tiven que enterrar na clandestinidade.

os recordos mortos, como os cadáveres, é mellor enterralos antes de que os coman as ratas. aínda que nunca esquezamos.

[bso: Carlos Gardel - Sus ojos se cerraron]

chuzame