basado en feitos reais and eu enténdome15 Mai 2008 12:01 am
e dende fóra véseche tan vulnerable
(iso é porque me encanta que me miren con tenrura, para que mentir?)
chuzame -
eu enténdome
Archived Posts from this Category
chuzame - 
basado en feitos reais and eu enténdome26 Mar 2008 11:20 pm
vouche dar un consello: mira sempre dentro de ti, canto teñas dúbidas e non saibas cara onde ir, fai caso sempre ao teu corazón, el saberá guiarte polo camiño correcto. vin como te mira... e tamén vin como miras ti... non teñas medo, nunca ninguén dixo que fose fácil, pero se non o intentas nunca saberás que podería ter pasado. o amor xorde, na maior parte dos casos, onde menos o esperas.
ata xuraría que M se deu conta de como me quedei apapostiada mirando... de como os meus ollos van detrás como un arqueólogo que persigue o tesouro dentro da pirámide. cando non me dou conta, cando non se dá conta. e busco e busco e non sei o que busco. e atopo. outra vez como cando estiven na Capela Sixtina. ou será que estou soñando e aínda non espertei? ou será que sigo alcolizada? será que levo tanto tempo contando contos que xamais pensei que eu puidera vivir un?
non sei, e sigo tan descololacada..., pero o tempo parouse nalgún momento da noite do venres... un imán para os meus ollos.
xamais pensei que a realidade puidese ser máis bonita que un soño, que os contos que escribín.
xamais
xamais
xamais
xamais
xamais
xamais
xamais pensei que me fose a asustar tanto...
chuzame -
arroutadas and eu enténdome15 Mar 2008 06:47 pm
eu enténdome and ¿?25 Feb 2008 05:30 pm
eu enténdome08 Feb 2008 07:07 pm
entroido and eu enténdome02 Feb 2008 02:52 pm
eu enténdome and saudade29 Xan 2008 01:49 pm
Sé que hay loco muy dentro de mi y aun se retuerce
y así lo arrastro por toda la noche. Él nunca se duerme.
Sé que hay loco dentro de mi y es una amenaza,
y si lo suelto se tira a los coches, se mete en las casas.
Mejor será que nunca lo suelte..., no quiero perderlo...
no quiero perderte, no quiero perderlo...
no quiero perderte... .
Sé que hay loco muy dentro de mi que aúlla canciones
y ya no sé si ahora soy yo quien toma las decisiones.
Sólo me canta y me obliga a seguir si quiero dormir,
vive en mi cuerpo enjaulado y no tiene miedo a morir.
Mejor será que nunca lo suelte..., no quiero perderlo.
No quiero perderte. No quiero perderlo.
porque nunca deixamos de ser aquilo que unha vez fomos...
chuzame -
eu enténdome23 Xan 2008 12:31 pm
eu enténdome16 Nov 2007 06:45 pm
son como a Bela Durminte, pero sen príncipe azul. un só bico, un maldito bico. ese que abre os ollos, que o cambia todo para sempre. quero complicarme a vida de mala maneira. teño ás e non sei como utilizalas, vasme ensinar a voar dunha vez? estás no punto de mira, no centro da diana. son a cazadora, pero xa non sei quen pon as trampas nin quen caza a quen. camuflaxe invisible, hai cousas que só se poden ver co corazón. sácame do coma de vintetres anos. reanímame, abréme os poros da pel, dáme o tacto dunha deusa exipcia, dáme o poder de cambiar o rumbo do mundo cunha soa mirada, dáme a música da túa risa. dáme vida...
eu SÓ serei o que ti queiras que sexa
chuzame -
eu enténdome28 Xull 2007 11:03 am
sempre minto se quen me pregunta xa sabe a resposta...
se xa o sabes non preguntes. fai o que queiras pero non preguntes.
chuzame -
deixo de saltar, de botar, de bailar, de ouvear. a música vaise distorsionando. desparecen todos, miña irmá, Jose, Quela que está un pouco máis adiante, Bea que está ao meu carón. nun poucos segundos tamen o resto da xente que está no concerto e el... o escenario baleiro, as luces apagadas, non hai ruído de coches, vasos de cervexa polo chan, cabichas,... estou completamente soa, plantada no medio e medio do Xardín do Posío. escóitanse silbidos, risas, voces. sigo de pé e saidos nada meus avós e miña avoíña montados cada un dos tres na súa bicicleta. non podo evitar sorrir ante a imaxe que teño. non sei se teñen aspecto de vellos ou de novos. o tempo xoga cos seus rostros e non me deixa distinguir. ela achégase a min con eses ollos nos que eu xa vin a Deus hai uns anos. cólleme da man. pecho os ollos con forza ante ese contacto, querendo saborear esa calor coa punta dos meus dedos. xa pasou a dor. e nin me dera conta... as cicatrizes caeron, hai pel nova e ten un nome tatuado... pel compartida. entendes? fun eu a que dixo iso? míroa aos ollos... miña avoa asente, non deixa de sorrir. o mellor que podes por unha persoa que queres é querela, amala. teus pais, túa irmá, as túas amigas, e claro tamén... mírame pícara. abrénseme os ollos de golpe, subeme unha calor polas meixelas e baixo a mirada tímida. a avoíña ri. solta a miña man e pona xusto enriba do meu corazón no peito que, ao momento, se incha como un globo, como se espertase. sinto o corazón later con tanta forza que semella que non vai parar nunca, que vou vivir eternamente... as miradas, busca as miradas, non as palabras. xa o sabes os ollos non saben mentir, di meu avó cravándome os seus nos meus tan profundamente que me traspasa. o meu outro avó aproveita para sacarme as gafas e limparmas cun pano. o mesmiño que meu pai cando eu era peque. posiblemente el tamén o fixese, non consigo lembrar. a mirada limpa como che dixo Quela, antes... líberao, sácao de dentro. naciches pra vivilo. volve a música, volven todos, o barullo. estou a bailar. é a derradeira canción do concerto. estou en trance? unha flexibilade que descoñezo no meu corpo. estou posuída... non, vale si, pero non é esa a palabra na que estaba a pensar. e semella que me vou romper, que vou partir en dous en calquera momento. pero non é así... e algo sóltase por dentro... como un can cando lle quitas a correa... algo que inunda cada centrímetro da miña alma... e xa non bailo, levito. é coma un gas que sae do meu do meu peito... un gas en expansión. todos o respiran. todos me respiran... non se dan conta? acaba o concerto. sorrío. xa (case) podo morrer tranquila! a verdade é que parezo unha cría de nove anos, e dáme igual.
o flequillo alborotado, unha camiseta vella, o fresco da noite e unha calma que parece sacada dun conto de fadas...
chuzame -
frikadas09 Mai 2007 06:53 pm
O principal rasgo do meu carácter? Ser alegre (Pau dixit). Cazo de leite a piques de ferver, verme de seda a piques bolboreta, ao borde do precipicio, formiga no cu. (Chorima dixit)
A calidade que prefiro nun home? A bondade, que teña personalidade e a tenrura.
A calidade que desexo nunha muller?A bondade, que teña personalidade e a elegancia natural.
O que máis aprecio nos meus amigos? Que me queren como son.
O meu principal defecto? Crerme peor do que son, e porme histérica cando me tocan a moral.
A miña ocupación preferida? Escribir, estar soa, estar cos meus e saír de festa.
O meu soño de dicha? Que seguir como ata agora, mellor se podo.
Cal sería a miña maior desgraza? Que alguén de quen eu me namore me queira e nunca mo diga.
Que quixera ser? Mellor persoa.
Onde desexaría vivir? Florencia ou Uruguai
A cor que prefiro? Vai por etapas, antes o branco e o verde. Agora o azul.
A flor que prefiro? A que non está cortada.
O paxaro que prefiro? Un pato destes que percorre todo o mundo.
Os meus autores preferidos en prosa? Suso de Toro, Rivas, Ameixeiras, Márquez, Lucía Etxevarría, Fran Alonso, etc.
Os meus poetas preferidos? Poesía leo pouca, máis ben poemas soltos. Quédome con Manuel Antonio.
Os meus heroes de ficción? Pois creo que Spiderman e V (de Vendetta).
As miñas heroínas de ficción? Virgina Woof
Os meus compositores preferidos? Aquí mellor será que poña o que ando escoitar ultimamente: Deluxe, Delays, Quique González, Amália Rodrigues, Sr. Chinarro, e mil máis. Ah, por suposto: Oasis.
Os meus pintores predilectos? Miña irmá, Dalí, Miguel Anxo, Tamara de Lempicka, etc.
Os meus heroes da vida real? Miña nai, meu pai, miña irmá, porque sempre pelexaron por amor.
As miñas heroínas históricas? Juana la Loca, a Nai Teresa de Calcuta, Cristo.
Os meus nomes favoritos? Eu son das que cre as persoas son as que fan bonitos ou feos os seus nomes... pero aí vai: Ana, María, Cristina, Álvaro, Ismael, Afonso.
Que detesto máis que nada? Que a xente que quero me minta e sexa covarde. É algo que non soporto e que case son incapaz de perdoar.
Que caracteres históricos desprezo máis? Buffff, hai moita merda solta pola Historia adiante...
Que feito militar admiro máis? A Revolução dos Cravos.
Que reforma admiro máis? O sufraxio da muller e que neste país poidas casar cun home ou cunha muller.
Que dons naturais quixeras ter? Ter telepatía, falar ben e fluido outros idiomas e ser quen que facer mates! (sendo igual de pequecha que son)
Como me gustaría morrer? Mirando aos ollos de alguén que me queira, e, a ser, posible sen dor.
Estado presente do meu espírito? En transición, aprendendo que son moitísimo máis forte do que eu sempre crin...
Feitos que me inspiran máis indulxencia? As debilidades dunha persoa, os seus puntos fracos.
O meu lema? Nunca digas nunca. As apariencias enganan. Soñei a miña vida, pero vivín o meu soño. A felicidade empeza por un mesmo.
Pásollo a Pandeirada, Noa, L.Q.B, Torreira, Ra, Catuxa, Miss Potato, Chorima e todo aquel que o queira facer.
chuzame -
eu enténdome21 Abr 2007 10:08 am
eu non quero nada. eu non espero nada. ese instante no que me arrincaría os ollos. e xa non sona música de baile, é Muse dentro da miña cabeza. o puño tan apretado que me fago sangue sen querer. tivo que darme un infarto porque por dentro sinto como se rompe unha arteria e o inunda todo de sangue. os pulmóns fallan, non dou respirado e ... collo a chaqueta e marcho. unha bocanada de aire húmido contra a miña cara. voume para arriba, voando, case correndo. xuraría que non me late o corazón. rumbo a casa, pero antes fago unha parada na estación de trens. hai un tren que marcha para o norte. sento a ver como se afasta. un segurata achégase a min. estás ben? perdiches o tren? volvo os meus ollos cara aquel home que mira preocupado. sorrío. non se preocupe, este non é o meu tren. e no meu delirio descubro que atopei a resposta... en pouco máis de cinco minutos xa case estou no portal. o meu móbil non deixa de soar.
me tienes tan fa fa fa fa fascinado
maldita a hora en que lle puxen ese tono ao móbil. e debín pasar 45minutos sentada nas escaleiras da miña casa, a escuras. a cabeza entre as mans. de que carallo me vale saber o que quero se sei que nunca vai ser para min? entón, xa que o sabes, sóltado, sácao, e sigue cara adiante.
e non hai máis verdade ca esta.
chuzame -
eu enténdome28 Mar 2007 03:34 pm
"a mentira é outro modo, unha pública forma de recoñecer que na outra beira está a verdade. non é unha escusa. é algo humano. unha circunstancia que permite atrincheirarse dun ou doutro lado, e iso que desata o animal en nós e o moi pasional, parece ser que é o único que rixe os destino, xa que estamos feitos de carne." Miguel Bosé dixit
chuzame -