delirando


amor escríbese con H and delirando23 Abr 2011 01:21 p.m.

Ter febre é como estar namorado. Un pequeno deliro que voa arredor da cabeza. Ter frío, ter calor. Deixarme estar así para sempre.

de esmorga and delirando10 Xan 2010 01:59 a.m.

escoito o meu nome. de súpeto estou barada como unha balea no Vao. palabras que non chego a conectar. a coherencia mandoume a tomar por saco. Non pode ser. dispáraseme a respiración. seica me puxen a camiñar cara atrás coa copa na man. só lembro o fallo cardíaco dos meus sentidos. que a xente se evapora e que o meu corazón me berra como un descosido. vertixe, chispa?

basado en feitos reais and delirando05 Xan 2009 01:21 a.m.

non existe a distancia adecuada:

preto é demasiado preto… e lonxe é demasiado lonxe.

o equilibrio é imposible?

delirando17 Dec 2008 01:19 a.m.

non podo durmir ou non quero?

lalala

¿? and arroutadas and basado en feitos reais and de esmorga and delirando and dor and eu enténdome and soños14 Dec 2008 12:09 p.m.

Hai ladrillos ciscados por todas partes… a cidade, co pequena que é, volveuse un labirinto. Non atopo o que busco. Camiño por rúas que coñezo. Nomes, mapas, cruces, semáforos. Sei a onde vou, pero pérdome polo camiño sen desviarme da ruta. Paso todos os días polo mesmo sitio, subo as mesmas escaleiras e non podo evitar suspirar derrotada. Hai neve por todas partes. Levo os pés espidos. Non sinto o frío. O peito tamén espido. O meu corazón irradia calor, radioactividade. Podería derreter un iceberg se mo propuxese… E se saco as gafas e miro aos ollos de quen sexa podo tocarlle a alma. Seino. Son unha bomba atómica humana. Segue habendo ladrillos. Caeu o muro de Berlín. O meu muro… Cando abrín os ollos estaba agachada no chan do pub. A camareira mirábame asombrada e preocupada. Eu estaba desesperada, retorcíame. Levanteime, o alcohol xa empezaba a facerme perder o control. Fuxín para casa como unha pantasma, rezando para non cruzarme con niguén coñecido. Había néboa por todas partes. Queríame tirar no medio do asfalto. Quería berrar, sacalo do peito. Estaba tan cansa que non me deitei, tireime no chan da miña habitación, vestida, sen descalzarme. Escuridade. Respiraba despacio. Tumbada de lado. Recitando poemas que nunca escribirei e que xa non lembro. En voz baixa…

delirando15 Mai 2008 12:19 a.m.

 

someday

de esmorga and delirando06 Mai 2008 10:38 p.m.

escuridade. no Charol nunca hai boa luz. saio do baño aturdida. o soldado volveu a intentalo por milésima vez. e mentres boto auga no baño sinto esa dor punzante no peito. alcohol en vena e chuvia fóra. por que carallo me tes que doer tanto? abro a porta e aínda baixaron máis as luces. escuridade absoluta. aparece da nada e pon unha man no meu corazón, por un momento parecía que deixaba de desangrarme… por un momento. respiro o seu aroma. caio na trampa, na rede, no labirinto. bebo da súa boca. o tempo párase, volve a ir rápido. semella un cd raiado. e sigo sen saber porque non funcionou. mal sabor de boca, como cando vomitas.

o bico perfecto é aquel que nunca se repite.

delirando and maratón and soños15 Dec 2007 06:08 p.m.

Café e deliro. Non durmo. Ollos abertos de par en par. Ao final saio de marcha en soños. Os pés espidos. Frío? Calor? Dóenme os ollos. Dóeme a miopía. E mírome nun charco e levo uns cascos na cabeza. Vou a doar sangue no Paseo pero non podo, só me sae música das veas. E bailo, tírome ao chan. En trance. Un chasquido de dedos, unha guitarra eléctrica nas miña mans. Resulta que a sei tocar mellor que Jimmy. Fágolle o amor coas mans. Romper todas as cordas ou partir os dedos de tanta potencia? Outro chasquido dos meus dedos e toda a cidade completamente nevada. Xente patinando, outros esquiando, trineos e cans que parecen lobos.

 

Este frío non me mata, revíveme.

amor escríbese con H and delirando and soños11 Mar 2007 10:50 p.m.

venres noite. hoxe vou soñar contigo. pecho os ollos. de madrugada a súa cara, o seu corpo miúdo e xeitoso. esa cara que non me canso de bicar e acariñar. case non podo crelo, en voz baixa unha e outra vez. e a piques de espertar é cando me dou conta de que non é el, é un disfraz, es ti.

sábado noite. outro corpo, outra vida, outras circunstancias. cólleme da man cando ninguén mira. chíscame un ollo e cando ninguén mira mórdeme na orella. preséntame e di que son a súa moza. eu baixo a mirada, sorrindo tímida, mentres ducias de flashes se estrelan contra nós. aprétame forte a man en sinal de apoio. e eu sei que non é quen é no meu soño. es ti, sempre es ti.

dáseme ben disfrazarte…

delirando26 Feb 2007 12:16 a.m.

un segundo para nacer

outro para morrer

e outro máis para que te namores. nove meses de xestación e nace un neno co mesmo nome que Roma. dalo en adopción? deixalo morrer de fame? crialo? non ten futuro donas e cabaleiros…

un final feliz ou o final que nos toca vivir a moitos? (demasiadas preguntas, demasiados silencios)

sen fin…

[bso: InterpolSay Hello]

b.s.o. and delirando and maratón09 Feb 2007 11:58 p.m.

a arte de vivir sen paraugas aínda que diluvie. e non tusir polas noites. a arte de ofrecer só o que é xusto e necesario. e dar o abrazo imprescindible. a arte de vivir pegada a uns vidros mirando como se manchan durante 24h. e ver todo o que os demais non ven. a arte de non preocuparse e ocuparse. e facer sorrir cando é todo é cabeza perdida…

aí foi cando acabei café con leite e me dei conta de que estaba na cafeta da facultade e que quedaba menos de sesenta minutos para o derradeiro de febreiro. e tiven moitas ganas de escribir por detrás dos apuntes. escribir con rotuladores de cores e empapelar a o edificio con palabras. pechei os ollos un instante e deixei que chovese dentro. deixei que se inundase, que as mesas flotasen, que a auga chegase ao teito. e vin como os poucos que estábamos alí buceábamos como peixes de cores. e bailar baixo a auga. e silvia sonando de banda sonora.

escuchar las palabras sin que se me dirijan. y mezclarme viajera con todas las manos. y rozar sin reparo todas las mejillas.

mergullo sincronizado, respirar polas branquias das puntas do cabelo. flotar coma unha alga, ingravidade.

10 minutos máis e estou sentada na parte máis alta da clase, na esquina. vixío a todos. tan lonxe da porta que se me fai eterno o camiño ata chegar onda a profesora pra pedirlle que me deixe ir ao baño. e saír correndo, voando,   p  a  r  a  n  d  o      o      t  e  m  p  o. ese segundo no que estiven máis preto de ser tradutora, máis ca nunca. quizais o único momento da miña vida en que realmente o fun. a melodía de 56 pares de mans pasando follas de diccionario apágase dulcemente mentres acabo o exame. a sorte xa está botada.

basado en feitos reais and casualidades and delirando and soños07 Feb 2007 11:50 p.m.

quirofano.jpg
volta pra un lado. volta pra outro. o reloxo marca as oito cando abro os ollos. e voume ata casa. miña nai hoxe non traballa e aínda está na cama. collo un xersei armario porque vai frío e vou camiñando ata o hospital pola Praza maior, a rúa do Perigo, o Posío e en tres minutos máis chego. renego do ascensor e subo ata a sétima andando. a porta da 718 outra vez. entro calada e íspome. veñen a pincharme. veñen a levarme. imaxes que non son miñas, roubeillas ao meu pai, mesturadas con outras sobre as que tampouco teño dereitos. prefiro as guerras nas que son soldado a aquelas nas que só son espectadora. mestúranse as imaxes na miña cabeza. recordos. estou soñando, seino. pero sinto como me atravesa o bisturí. e non sei porqué estou a sorrir. e canto, como aquela que vez que subín no Dragón.

y voy a respirar, TE voy a respirar, y nada podrá matar la voz de mi locura

e voume do meu corpo. non me ven? invisible. mais eu tampouco me vexo. non todo está marcado e escrito, as cartas equivócaronse.  pasan as horas e pra min non pasou nada de tempo. déixome respirar por todos e por ningún. sinfonía de corazóns latendo automaticamente, como a luz do faro que se encende e se apaga. palabras susurradas, pensadas e nunca pronunciadas. vai sendo de que volvas e eu tamén. un home mírame sorrindo cos ollos. moito me gustan as persoas que sorrín así. pero eu non entendo nada. volver a onde? e turra por min mentres rematamos de cruzar aquela porta de vidros difumilados. e un letreiro, QUIRÓFANO. non entendo, a onde me levas? e vexo pasar unha padiola co meu pai máis pálido do normal e lanzándolle bicos a todo o mundo. miña nai vai detrás empurrando tamén. e vexo a Catu e Aultre Narai asomadas pola porta que acabamos de cruzar. lévano á sala do espertar, di miña nai con sorriso de alivio. feliz. o home cólleme cara adiante, veña, moza, que imos chegar tarde. sigo confusa, é un soño, un recordo, ou que? e paro en seco. pero quen es? e mírame e nega cabeza. veña vamos, agora sei que volverei ver o mar.

custáme espertar. levo horas durmindo, como anestesiada e drogada. e Eli aínda non se ergueu? chegan ata min as voces de Pau e Evita na cociña. botar outra media hora para abrir os ollos. estou boca arriba, cústame moverme, semella que levo anos a durmir.  vou directa pra ducha. moito me gusta estar coa cabeza baixo o chorro… cámbiome. son as dúas e vinte, é moi raro, non teño nada de fame. paso pola cociña, ei, tes mala cara. nin me inmuto, é que durmín mal… recollo un pouco o cuarto. hai un vulto baixo as mantas. abro e… o xersei.

e agora podes crer o que queiras, dáme igual.

adolescencia tardía and delirando and persoal16 Xan 2007 12:01 a.m.

cinco anos pra isto. e como explico que en vez de bolboreta saín libélula?

delirando15 Xan 2007 11:34 p.m.

febre. grao arriba, grao abaixo. unha montaña rusa no meu corpo. marabunta, estampida. non podo durmir, nin moverme, nin deixar de tremer. soño e deliro. hope of deliverance. os cabalos correndo pola miña cabeza. quero durmir, quero durmir. exames e notas. Señorita, vostede non vale pra esta carreira. quero durmir, quero durmir. FODER, que iso xa o sei eu. o Rei que me fala de política, non nos entendemos. a maldita sensación de que hai cousas que nunca vai entender na boca do estómago. odio a política, a relixión, os tópicos. nunca digas nunca, é demasiado tempo. unha man sobre a miña fronte. hoxe non vas durmir ben, pequena. teño tanta sede e tantas ganas de crer que ata mataría como matan os leóns no Serengueti. mataría por un só bico de amor, ou máis ben morrería. só un. aínda que despois esperte e pense que só foi un soño. regalo a miña alma a cambio dun.


delirando10 Xan 2007 01:38 a.m.

 

Sabina mataría polo verso perfecto. eu morrerei de amor o día que o atope

“cando andas preto non son quen de vivir cos pés na terra”

delirando18 Dec 2006 11:57 p.m.

frío nas mans. camiño de noite. vou, veño, non paro. e se ti me quixeses como te quero eu… e se non fixesen falla as palabras, direille ao oculista que me dilate as pupilas por tempo indefinido, veralo así nos meus ollos? porque non vou pronunciar as palabras malditas, a miña condena de ante man. coma o can ao pé da tumba do seu amo. e que máis dá que non volva? que máis dá? só sei perder, non sei facer outra cousa.

If I told you a secret
You won’t tell a soul
Will you hold it and
Keep it alive

 

[…]

 

So take me, don’t leave me
Take me, don’t leave me
Baby, love will come through
It’s just waiting for you

delirando05 Dec 2006 12:39 a.m.


(a quen lle poida axudar, sexa amigo ou inimigo)

pecha os ollos. estás en cama, a piques de durmir. mañá será outro día. escoita o silencio. sempre hai cousas que buscan o camiño para saír do cárcere no que te convertiches. e xa non temes nada. honestidade brutal co universo. descubres que es poeta e non tiñas nin idea. son as palabras da miradas. que atravesan pupilas, collen a autovía e van directas ao corazón. pinchazos que che encantan. as dúbidas vólvense certezas e bicas en soños o que na vida posiblemente nunca sexa teu. un milimetro de pel, medio metro de aire, o aroma dunha respiración tatuándose por dentro de ti. palabras cálidas coma unha manta. o sol do verán sobre o teu corpo espido. vanse de viaxe, a quen lle pertencen? e durmir, coma un anxo, cun sorriso oceánico. mágoa que non poidas verte cos meus ollos.

… s h h h h…  … s u s ú r r a m e …

as miñas nenas and delirando and family woman27 Nov 2006 10:32 p.m.

xúrome que non vou volver probar o l.c. nunca máis. e o estómago revólvese furioso mentres eu, máis pequena do habitual e anicada sobre a taza do váter fago malabarismos pra non expulsalo a el tamén. a boca aberta, os ollos pechados, veleno saíndo do meu corpo, a comida de todo o domingo. bágoas polo esforzo sen que chame por elas. suor frío, tremer coma un vimbio, os meus brazos firmes botando raíces na taza, aguantando a cabeza. e penso no pouco que valoramos a saúde, ata que a perdemos. no mal que o debeu pasar meu pai, digan o que digan ninguén estivo na súa pel, só el sabe as que pasou. e penso no que me gustaría que miña nai estivese comigo, aguantándome a cabeza mentres boto os fígados pola boca, ou facéndome algunha sopiña mentres eu durmo tirada no sofá para recuperarme. e que aínda que hoxe non estea aquí só teño que coller o teléfono pra falar con ela.

á novena o corpo fica baleiro e volve a paz. métome en cama esgotada. non fuches xusto... murmuro en voz baixa antes de que Morfeo me coide.

as cousas das que menos falamos son as que máis doen

delirando and soños18 Nov 2006 10:36 p.m.

 

volta pra un lado. volta pra outro. falo. teño calor. sede na boca. e o meu nome resoando por todo o meu cuarto. susurros que non sei de onde veñen. destápome. soño e non sei o que soño. non entendo. ás 6:23 abro os ollos de par en par. as chamadas perdidas. saio do cuarto. meu pai soneando e miña nai facéndolle os coros. auga da botella na cociña. non chega a gorentarme todo o que eu quixera. desvelada. sonámbula. volvo pra cama. a luz da lúa cólase polo salón. noutras circunstancias tería ido ata o balcón para admirala, pero estou tan cansa… e quedo durmida nunha espiral de soños que non entendo.

 vou coa miña vella BH polo Souto. é primavera. os avó está vivo, pero eu debo ter case 30 ou máis. alguén máis vén comigo, detrás de min, de paquete. hai un cemiterio entre os castiñeiros que eu nunca vin. deixamos unhas flores. non quero estar alí, un medo que non recoñecezo, case infantil. marchamos ata a Molinera. non me doen as pernas, pedaleo sen esforzo. hai unha festa. música vella dos noventa. eu só bebo zume de laranxa. bailar. todos me coñecen, saúdos cariñosos. quen son? non os recoñezo. entón volve cara min e quedámonos mirando. todos bailan e nós paramos. cunha delicadeza divina retira as gafas da miña cara e eu síntome espida. ata me custa abrir os ollos. tímida non son quen de aguantarlle a mirada. óllame, por favor. ergo os ollos e non me movo. isto xa o vivín. pídeme o que queiras. e sorrío máis e mellor que nunca… rescátame aínda que non faga falla.

 cousas que só digo en voz alta cando soño (contigo).

Páxina seguinte »