PÉS ESPIDOS

A sala de informática da FFT estaba pechada. Merda, murmurei. Tiña que imprimir o traballo para  entregarlle á de Didáctica do español. Saín voando cara Empresariais. Aínda brillaba o sol. Pasei por diante das dúas paradas de bus, baixei a costa e cando xa vía a entrada, xente descansando dalgún mestrado, fumando, entón vin esa silueta que son quen de recoñecer a quilómetros, a anos luz. Non deixei de camiñar, estaba de costas non me viu. Disparouseme o pulso, mareeime e caín como unha pedra contra o chan. Non sei o tempo que estiven inconsciente, creo que abrín os ollos cando sentín esa corrente eléctrica polo meu corpo. Ah, mira que ben, tiveron que chamar a unha ambulancia, eu sempre tan discreta. Ataque ao corazón fulminante. E ese olor... ese aroma... agochado na retina, eses ollos. Unha vez pedinlles matrimonio a eses ollos. Hai mil anos. Case non me recoñece. Agora estou máis guapa, agora xa non son tan nena e sei que intúe que agora se me dá mellor iso de xogar ao poker. Coñéceme como se me parise. E de súpeto xa non me lembro de nada, de absolutamente nada do que veu despois deses ollos. Sucedáneos, falsa anestesia e amnesia para o corazón. Ninguén pode competir coa persoa que che cambiou a vida. Ao final conseguín imprimir.

a primeira sempre é puro azar.

a segunda só é unha sinxela casualidade. a terceira? se hai terceira desconfía...

(e as que se me quedan no tinteiro)

O Regreso do Jedi... O meu regreso. Darling, con isto si que non contábamos

onte cruceime cunha pantasma. non era miña, pero dérome ganas de ...

música. pecho os ollos. música nas miñas veas, no meu corazón, no aire que respiran. o momento de dalo TODO. non había outro. non ía haber outro. saborealo como o bo viño. vólvome un puto imán. irradio enerxía. amor nuclear. radioactividade. cruce de miradas. ollos que me buscan. as mans tremendo, saben o que teñen que facer, pero non queren equivocarse. adrenalina contida, escuridade, ganas de...

(1 de xaneiro de 2009, nalgún lugar da galaxia)

o autobus chega á estación. coloco o asento no seu lugar. limpo as gafas, aínda estou medio durmida. miro a hora. hai funcionarios que baixan. volve arrancar en dirección ao centro. diviso unha figura a dous metros da parada do bus. o teu perfil, a túa roupa, o teu pelo, os teus xestos... os meus ollos cravados no vidro. intento enfocar máis, a contraluz. non me poño nerviosa, non me dá un ataque ao corazón. sorrío. agora xa sei que non me porei nerviosa.

empezo a crer que tes o poder de aparecerme aínda que non estea soñando (contigo)

espero

tic tac

o tempo marcha

volve

vaise

quédase

mírame

búscame

cólome nos seus soños

queres ser 2ª persoa ou 3ª persoa?

gramática do corazón

da distancia

fago a guerra contra xigantes de papel

volvo espertar.

abro os ollos, que me atoparei esta vez?

sincronicidad, a todos nos ten pasado

touché

(vía X)

voute cazar, o círculo vaise pechando...

o outro día cando fun ver a meu tío xa me chamou a atención... alí sentadiña con calma e enchufada a vinte mil cables. onte volvín e alí seguía. de súpeto a máquina que controlaba as constantes púñase a pitar. a enfermeira rifáballe con cariño por soltarse de non sei que cables. miña tía contoume que leva alí dende o 2 de maio. resultou que ademais das gafas tamén compartimos nome e sorriso pillabán. ao cabo duns minutos xa volvía a pitar a máquina porque esta vez tirará do tubo do respirador. outra enfermeira colocoullo con moita dozura e deulle un bico na fronte. aquela velliña que levaba meses sen erguerse do típico sillón de hospital, que respira por un tubo de plástico, controlada por centos de cables... aquela velliña non transmitía pena nin tristeza. cando me quixen dar conta todos os presentes naquela habitación (enfermos, familiares e enfermeiras) estabamos hipnotizados observando a escena cun sorriso de cariño debuxado na cara. canseime de repasar o perfil da súa cara, o nariz. de cando en cando quedábase mirando cara a nada, como se estivese esperando por algo ou alguén... serena, como se soubese que ten que esperar. fixo algún amago máis de broma de sacar o tubo ou os cables, fíxonos rir a todos. non pode falar por culpa do tubo, pero tiña unha mirada transparente. foi como se me mirase no espello, aqueles ollos son os meus cando me miro no espello. outra alucinación máis, supoño, ou non, vai ti a saber.

se algún día me vexo na mesma situación que ela encantaríame que todos me mirasen con eses ollos...

Eu a verdade é que podía arreglarme máis..., pero é que son moi vaga... (risas). Ademais, se non me sinto cómoda, se non sae de min non o fago. Pero pouco a pouco...

Pois iso está moi ben! Fas o que non fai a maioría... Que non quere dicir que sexas mellor ou peor que o resto, pero as cousas por ti e para ti, non para os demais. Oxalá fosemos así todos.

(Suspiro) Oxalá... 

ás veces pasas anos intentando porque fas o que fas, como es. só que o entendan, que o comprendan, que se poñan na túa pel. non é aprobación, é algo máis grande que non sei definir. e ás veces, quen menos esperas, enténdete mellor que calquera dos teus amig@s ou familiares.

o soño e a realidade mestúranse... chorei con tanta dor e tantas ganas que secaba o Sil. un funeral e era a min a quen lle daban o pésame... meus pais, miña irmá, todos... todos agás @s ían dentro da caixa. e eu preguntando unha e outra vez por qué... inmesamente triste... e miña nai repetíndome unha e outra vez que son moito máis forte do que se ve e todos pensan. baleirarme... deixar atrás para sempre. a c a b o u s e

aquela noite estaba triste. cando espertei pola mañá tiña tanta paz dentro que non houbo quen me roubase o sorriso nunha semana.

enterrei o pasado... os medos, desfíxenme das vellas feridas, de pantamas e evitei caer no mesmo foxo que hai dous anos... ser xusta. non volvo regalar sorrisos derrite-icebergs a calquera, hai que gañalos.

seino, podo sentilo... prómixa estación: Roma

xa sei que só foi un segundo, que eu ía borracha, que estábamos con compañía, xa sei que eu alí non pintaba nada, que cortou o pelo, que se me pasou, que non me fixei ata xusto antes de saír... que me agarrei das súas mans, que non mirei así a ninguén na miña vida... con tanta tenrura... saime un sorriso de fondo da alma. puro, purísimo, como un diamante en bruto. sorriso improvisado, casual... saíume da alma como me saiu collerlle as mans... sen premeditación, sen alevosía, sen consentimento... con confianza. pura e dura sinceridade. fíxome sorrir e eu fun un lóstrego e atravesa de norte a sur as súas costas... ten un uns ollos que sei que xamais que me negarán cos beizos... ten a mirada tan libre que brilla... esa liberdade, sen sequera chegar a tocala, faime mellor persoa. unha canción por banda sonora. voume achegando, como o caracol. a pasiños pequenos, lentos, pero tan firmes e seguros que xa hai nada volta atrás. quen me ofrece algo mellor? Q U E N ?

hoxe volvín a ser Grace Kelly sen darme conta, vestida de vaqueiros e zapatillas vellas.

... e non imaxinas a ganas que teño de que saibas que me estás salvando a vida...

a coincidencia. mira quen está aí... díxome Ro polo baixo. sorrío, levaba meses agardando por esta noite... estamos na Praza das Mercedes e a xente vai e vén como un río. todo é igual que no meu soño, pero esta vez non se transforman en monos. nós entramos no Underground. a súa pandilla no Face. estou tranquila, habemos volver coincidir no Badulake. hora e media máis tarde alí estamos baixo as luces, a música, o fume. eu non podo deixar de sorrir. leva unha gravata negra delgadiña... vaille falar... anímame Ro. pero eu sei que non é o momento, aínda non. era a noite das miradas que van e veñen. os "quero que me biques" non pronunciados. remato a derradeira copa da noite e deixo que a música se apodere do meu corpo. falo cas nenas, rímonos. e eu sei que me está mirar. case podo sentilo. como se de súpeto descubrise que existo. a miña alegría engancha... e eu quero que se enganche. vou para o baño e un movemento estudiado, lento e saboreado rozo o meu brazo co seu... a cámara lenta. suave, suave... cando volvo do baño, vexo que marcha. está triste, non sei que lle pasa... non son capaz de reaccionar. lémbrome da última vez que pasei por aquela rúa coa música atronando na miña cabeza, estaba no chan, falando por teléfono e cunha mirada tan triste que... pero que lle pasa? a curiosidade cómeme. lembro que pensei no boa persoa que debe ser. esas cousas nótanse, eu nótoas... volvo dos meus pensamentos. vexo como sae pola porta do local. canto tardei eu en saír detrás? nin rastro, vou correndo ata a praza maior... nada. intento adiviñar por arte de maxia onde vive. iría detrás e como eu estou o suficientemente tola preguntaríalle sen dubidar por que estás triste? só iso...

onte tiven a (absurda?) seguridade de que eu podía sacarlle aquela tristeza dos ollos... e namorei desa sensación.

 
déixate levar

a peza do quebracabezas que me faltaba. abriume os ollos e puiden velo nun segundo. telo tan claro. ese algo que sempre me faltaba... e chego a casa, déixome levar, encendo o portátil, déixome levar,  e meto no google as palabras máxica e voilà ...!

"No es mi intención abandonar este blog, lo que ha sucedido es que no he tenido tiempo para sentarme a escribir.

Tiempo para pararme a pensar en todo, tiempo para soñar cosas imposibles, al menos 5 minutos. Nada de eso, he vivido unos días demasiado intensos, han sucedido cosas que debería pararme a pensar, pero esta vez no, no voy hacer nada de eso.

Esta vez, pienso dejarme llevar y no voy a reflexionar, no voy a analizarme, y no voy a buscar justificaciones de los hechos. Esta vez ha llegado el momento de vivir el momento, creo que para pasar página tengo que empezar por dejarme llevar.

Hoy no voy a buscar "un por qué si", ni "un por qué no" a nada, no, al menos hoy no.
Considero que después de todo lo que he pasado en estos últimos años me merezco dejarme llevar. Pensar en mí al menos solo un día.... o dos??

Y qué agradable esa sensación de olvidarse de todos los problemas, obstáculos y ....

dejarse llevar.

Exprimir el momento y no importarte otros anteriores.....
Saborear esa compañía, escuchar, ser escuchado, quedarse en silencio, reir, jugar al juego de las miradas, ese que lleva a un mundo de sensaciones agradables..."

...vai sendo hora de montar nestoutro Dragon

Rúa de Santo Domingo. Ro vai diante coa súa bici e eu detrás ca miña, con tino de non atropelar ningún neno. a temperatura é perfecta, o grao de humidade, a luz iluminando a todos, enchéndonos de vida. é un dos meus soños de nena, andar en bici polo zona vella da miña Atenas. e xusto nese intre, nunha esquina, uns ollos que coñezo de sobra, uns brazos que marcaron a miña vida sen eu pedilo e o silencio de quen sabe calar e dicilo todo cunha mirada. o meu pasado feito presente. non me lembrei de nada. nin un só recordo. ata tiven que facer o esforzo para recoñecer... levo a camiseta vella de Dover de Catu, un pantalón de chándal gastado, o pelo recollido. a rabia de saber que aparento ser unha nena cando xa non o son. e odio que me vexa así... son un cisne. quédome con eses segundos nos que me sigue cos ollos...

que? agora xa sabes quen son, non? 

o primeiro dos concertos xa comezara. síntome ben. bailamos e rimos. non deixo de sorrir. paz outra vez... pero os meus ollos obrigan a que a miña cabeza e xire cara a dereita, cara atrás. entón pasa... está a mirarme. un medio sorriso tranquilo debuxado na cara. esa mirada... e deixo de respirar, o sangue conxélase e sinto como de súpeto todo se acelera. quedo completamente espida, núa. foi como se me vise... coñecémonos? cunha soa mirada e fai o que case ninguén fai. volvo a mirar pra adiante nerviosa, disimulando que a velocidade na que bombeo sangue só é propia dun F1... e sinto como o círculo se pecha... todo comezou cun concerto, todo acaba cun concerto e de regalo unha mirada. a menos de tres metros de min... memorizo esa cara para sempre, porque, nunca se sabe, quizais os destino sexa benevolente comigo e nos volvamos atopar... ou non. deume igual. e con certo temor observo de reollo, entre conversas e bromas. gústame, xa vin a súa alma, xa viu a miña, a min chégame con iso. a certeza de que en menos de dous días me podería namorar. o medo de saber que xa me ten pasado e a seguridade de que non vou ter o pracer de cruzar unha soa palabra.

e bailar como fan os indios. sei que me observa, mentres me pregunto porque o fai, eu non sei bailar ben a muiñeira... e desprendo maxia e feromonas a partes iguais. desaparece entre a multitude, escóndese, xa o sei. nun momento de volvo do bar cunha cervexa na man e moi ben acompañada, nese momento no que me mira con sorpresa? estrañeza? molestia? e touché. agora xa sei que non soñei que me miraba...

Chorima levoume a ver a súa exposición. e cando chegamos á altura deste cadro sentín como algo estralaba no meu peito. esa mirada... ao momento pensei nela. asaltáronme millóns de recordos... e por un momento xuraría que tiven os seus ollos perante min, os seus ollos cando estaba triste ou preocupada por algo. a mesma néboa no iris... naquel filme dicían que "Deus está na chuvia". pero eu vin a Deus nos seus olliños...

si, as miradas dino todo. se fose artista adicaríame a pintar miradas para non ter que vivir lembrándoas cando xa non están.