PÉS ESPIDOS

non podo crerte se non podo escoitarte

- O amor é mentira, non existe.

- Mentira, Eli, tú eres el amor.

Te entretienes comiendo cristal
para un faquir esto es algo normal
sobre clavos dormimos fatal
gasta tu dinero en flores esta vez
todo mi dinero en flores gastare
no quiero corona ni quiero ser rey
ni que en vuestra tierra me plantéis

Francisco Nixon

todo se resume nunha canción. TODO

definitivamente o acento francés ponme mala

Voy a borrar tus sueños
para salir de tus recuerdos.
Voy a borrar tus sueños
para salir de tus recuerdos.

Ya pasó el cometa

y descansa un mundo
que no va a volver.

corre, fuxe da cidade

non podo deixar de escoitalo...

son a que che pon música de noite... a que fai que bailes cos ollos pechados sigas o ritmo. a que morre de ganas por saltar a barra e comerche os morros con vulgaridade e alevosía nocturna.

a tenrura, a poesía deixarémola para cando vexamos amencer no parque

o peor erro que podes cometer nesta vida é escoitar a absolutamente todos os que te rodean agás a ti…

teño a vida hipotecada dende hai anos porque sempre pequei de pouco egoísta. non é unha queixa, é a puta verdade. a miña puta verdade.

who are you?

JEALOUSY
TURNING SAINTS INTO THE SEA
TURNING THROUGH SICK LULLABY
JOKING ON YOUR ALIBI
BUT IT´S JUST THE PRICE I PAY
DESTINY IS CALLING ME
OPEN UP MY EAGER EYES
CAUSE I´M MR. BRIGHTSIDE

venres. paguei a miña consumición e marchei con aquela estraña sensación de malestar na boca do estómago. ese malestar que non é meu. maldita empatía... aquelas palabras cargadas de rabia, soños rotos? quizais... e eu tratando de ver algo máis que aquela punta do iceberg. ler entre liñas sempre foi a miña asignatura favorita malia a que ás veces suspendo. e unha verdade como unha catedral. eses ollazos non van ser para min. a miña intuición sempre tan oportuna. friaxe na alma. custábame sorrir. que se lle vai facer? a min gústame igual. poño os cascos e sinto esa escozor na alma. por que me tes que doer se non nos coñecemos? poño a Catpeople e escoito como un mozo sorprendido lle comenta algo ao meu "xefe". e esa pequena victoria que me foi animando. á unha e media o Trolebus xa está cheo, tiven que sacar a artillería pesada. daquela entrei no meu viaxe astral particular. bailar e pinchar. ter amnesia, esquecerme de todo e de todos. a adrenalina da tensión de ter que estar atenta ao que fago. a inmensa satisfacción de ser, por unhas horiñas, a deusa que fai que toda esa masa de xente á que non lle vexo a cara baile e se esqueza dos seu problemas. a miña música, que non é miña, é prestada. poñerlle banda sonora á noite de tantos descoñecidos non ten prezo.

sentirme realizada. soa cursi? pois éche o que hai. bufffff, e eu que pensaba que xa non a ía sentir nunca máis...

[o da foto é Peter Hook, un dos meus ídolos, ademais de baixo-guitarra é dj]

voute cazar, o círculo vaise pechando...

xa a coñecía, pero onte, tirada no sofá mentres en todos os telexornais o sacaban a el cantándoa... a pel de galiña e unha emoción que non sei dende onde chegaba ata min ...

Que ninguén durma! Que ninguén durma!

Tampouco ti, oh, Princesa,

no teu frío cuarto

miras as estrelas

que tremen de amor e de esperanza...

Pero o meu misterio está pechado en min,

o meu nome ninguén o saberá!

E o meu bico romperá o silencio

que te fai miña

Disípate, oh noite! Tramontade, estrelas! Tramontade, estrelas!

Ao mencer vencerei!

Vencerei! Vencerei!

e despois de escoitala outra vez non teño que comentar nada máis. é incrible o resultado final de cantar algo tan bonito xa por si mesmo con todo o corazón.

Nessun dorma, que ninguén durma esta noite...

dous apuntes máis:

- hai dúas clases de cegos, os que non poden ver e os que NON queren ver.

- hai dúas clases de persoas, as que non tiran un só papel ao chan e as que o tiran absolutamente todo.

abrir os ollos non é fácil, ver as cousas como son e aceptalas nunca é cousa fácil. pode doer, mais eu son das que que prefiren vivir cunha man man ou unha perna menos a ter gangrena. a honestidade cun mesmo é algo que non ten prezo. prefiro morrer en silencio a vivir nunha mentira.

cada vez gústame máis...

[Cuanta vida - Pastora]

o amor é como un concerto... cando empeza non queres que remate nunca

[Deluxe - Three moths of Glory]