basado en feitos reais


as apariencias enganan and basado en feitos reais and casualidades and family woman and miradas and soños19 Feb 2017 11:46 a.m.

Ela tiña medo a morrer. Podo recoñecer esa mirada en calquera persoa, en caquera lugar. Só te miran dese xeito ao sentirem a lixeireza do inevitable. Pero que fas cando é túa nai quen te mira tan asustada que se che conxela o sangue? Son as catro da mañá. Papá berra dende o corredor, Mamá caeu. Está tirada na entrada xemendo confusa, arrastrándose. Intento erguela, pero non se deixa. Papá non se pode inclinar, recén operado de cataratas como está. Por iso xa fora eu con ela ata o PAC, pola contractura dorsal que sempre lle dá. Por iso me quedara a durmir na miña vella cama. Por intuición, instinto. Cando descubro sangue na parte posterior da súa cabeza, saltan todas as miña alarmas. Hai sangue no chan da cociña e ela segue a queixarse da cabeza. Está a rondarnos, respirándolle na caluga. Disimulando a miña angustia chamo ao Rei. Son as catro e media da mañá e el entra a traballar en tres horas.

QUE fago?

Chama ao 061

Mandan unha ambulancia e dinme que a coloque decúbito lateral esquerdo, que a tape cunha manta e lle tape a ferida cunha toalla. Vístome á velocidade do raio, só se me vén a cabeza o pesadelo que tiven á noite anterior. Véñenseme imaxes do futuro, eu chamando á miña irmá para que veña de Algeciras, mentres me repito que non, aínda non. Se me pasa algo, quérovos a todos. Atragántaseme o aire nos pulmóns, o tempo ralentízase mentres me agacho para acariñarlle a cara cunha calma que non sei de onde vén. Non, non che vai pasar nada. Estou eu aquí e non deixo que nada che pase. De súpeto vexo luz nos seus ollos. Confianza e alivio. Ás oito e media volvemos para casa en taxi. Fixéronlle mil probas e todo queda nun susto e catro grapas na súa cabeza. Hai tráfico, é a hora dos colexios e os institutos.

Non, non me veño abaixo nese momento. Aguanto, porque iso é o que fago sempre. Aguantar e aguantar. Pero pasan os días e o medo golpéame no peito á menor oportunidade. Son inxusta con quen non debo selo e maltrátome. En soños volvo a ser esa nena de nove anos. As mesmas gafas na cara, unha espada na man contra o monstro. Aínda NON!

as apariencias enganan and b.s.o. and basado en feitos reais and mestra jedi11 Dec 2016 10:34 a.m.

Son os derradeiros días e xa me incordia a saudade. Acabouse o conducir entre a néboa, acabouse o conto de ser a substituta. Aprendín eu máis deles, leccións invisibles das que nunca serán conscientes. Podo velos cambiando e medrando a cámara rápida. Algúns disfrazándose de experimentados vividores, outros son avezados camaleóns que observan e todo o ven. Míranse no espello, sácanse selfies, pero aínda non chegaron ao centro do labirinto. Aínda non é o momento de que se descubran.

Camiño polo corredores baleiros cantaruxando feliz, contendo as ganas de marcarme un musical.

b.s.o. and basado en feitos reais and eleccións and opositing and self-service love and viaxes10 Out 2016 10:42 p.m.

porto

Cando te queres dar conta xa estás sentada coas mans nos teclado. De nada serve atopar a banda sonora perfecta se non tes as palabras. Hai viaxes que se estiran no tempo coma goma de mascar. O teu reloxo nunca marcará as estacións coa velocidade do calendario da cociña. Ninguén te viu chorando dentro do taxi, xa levabas un mes a desangrarte. De despedida en Porto todos eran rañaceos, agás eu, un galpón que non pode disimular o que é. Non me recoñezo nas fotos, quen usurpou o meu corpo? Por unhas moedas os rapaces saltan da ponte sen medo, pouco lles importa que eu me indigne mentalmente cos turistas. Do Douro emerxen co ímpeto da inxenuidade. Houbo un tempo no que eu tamén era quen de cambiar o ritmo das mareas sen propoñermo. Corróeme a envexa e estou a dous segundos de trepar polas vigas de aceiro. Cando me quero dar conta estou a descalzarme. Ei! Vou saltar. Primeiro a sorpresa, despois a incredulidade. Pero que dis?!! Berran, pero eu non escoito nin razono. Pálpítame o corazón de alegría. Pecho os ollos. conteño a respiración, lánzome e o aire fáime cóxegas por debaixo da camiseta. Afúndome na auga coma un proxectil. Cando me quero dar conta estou a lavar a mans para preparar a ensalada, despeiteada, co pixama xa posto e escoitando a radio. Lavo as gafas, ergo a vista por inercia. Aí a está sorrindo con cariño do outro lado do espello. Chíscame un ollo e botámonos a rir pensando en Borges. A vida sempre se decide nun instante.

basado en feitos reais and family woman and íntimo e persoal18 Out 2015 11:08 a.m.

pala

“A beleza dun día de verán no que acabas pensando na morte. Por que? Morre atropelada unha das gatas ás que lle dás de comer. Enterrala. A ausencia de vida ata nos animais ten a forza dunha boa labazada. Miña nai emociónase con disimulo, a miña tía non quere mirar. Un corpo peludo e agarimoso agora inerte. A morte pesa, tamén é física. Unha pá, un sacho, un burato profundo na terra. Unha pequena lousa e unha hortensia. Un ritual máis, outro adestramento. A través dos seus ollos felinos poderías ter coñecido a miña adolescencia. Verme dende fóra. Esa é a miña obsesión. Ás veces teño a impresión que todo o mundo consigue verse a si mesmo, dende o outro lado do espello. E teñen unha perspectiva de si mesmos da que eu carezo. Quizais só estea a engarnarme, pechar os ollos e non crer en nada é máis doado que lanzarse de cabeza dende o acantilado da confianza. Todos me din que son intelixente, mais non consigo calcular a lonxitude desa praia quilométrica diante dos meus ollos. Dígolle ao Rei que non sabe o guapo que é no ascensor da súa casa. Sei que non me cre, é un guapo que non sabe que é guapo. A beleza cando non é superficial vólvese menos acesible. Non todo o mundo pode percibila, non todo o mundo ten a sensibilidade suficiente. A beleza atemporal, que non se asocia coa xuventude nin coa elegancia. O silenzo, o costume, unha estrada secundaria chea de buratos…”

(Agosto 2014)

Este verán volvín ter que coller a pá, outro burato, outro felino morre nas miñas mans. Ás veces afógame tanta sensibilidade dunha maneira que me illa do mundo, de todo, de todos. Outro tanatorio, outro adeus. E velo vir. Non é intuición, non é negatividade, é instinto. Meus pais de viaxe e nós saíndo ao campo, xogadoras titulares. Asústame darme conta de canto medrei. E se xa non queda nada da nena inxenua e confiada? Lei de vida, lei de vida, lei de vida. Cando volven, abrázome á miña nai como se eu medise dous metros, silenciosamente desesperada, crendo que podo parar o tempo nese momento. Nunca tanto os botei de menos.

adolescencia tardía and amor escríbese con H and as apariencias enganan and basado en feitos reais and de esmorga and saudade01 Feb 2015 10:23 p.m.

Ás veces volvo a ese día, a ese momento. Quizais xa o teño contado demasiadas veces. Pero cada quen fuma o que quere, eu fumo recordos. Pasaron dez anos, xa teño a idade que tiña miña nai cando nos tivo. Traballo con nenos e o futuro faime sorrir. Vexo aos fillos de outros, pregúntome como serán os nosos. Algún día.

Hai cousas que só podo compartir comigo mesma, de que xeito procuraba o amor en calquera coma un cadelo da protectora buscando dono. Era quen de regalar a miña alma por unha caricia. Vendíalla ao diaño mil e unha noites. Agora que sei todo o que sei… Fun egoísta, non me importa admitilo. Non máis do que foron comigo. Aquela mañá, hai dez anos, o inverno en Lisboa e eu regalándome un blog. O instante no que gardei para sempre o amor propio na maleta.

(27 de xaneiro de 2015)

 

b.s.o. and basado en feitos reais and eu enténdome and posiblidades and self-service love22 Xul 2014 12:52 p.m.

A relaxación chega cando tensas todo o teu corpo e soltas toda esa presión acumulada. Pasar dun extremo ao outro. Quedarse só coa inmensa paz que queda despois.
Domingo. Collo o coche aparcado diante do Gadis na rúa San Rosendo. Son as nove e media. Despois de ver ao Rei paso por casa da avoa. Poño a radio, en Radio 3 están a botar o concerto de Travis en directo. Son Telma sen Louise. A miña autoestima ten tanta malnutrición que se emociona con calquera cousa. Tocan Driftwood, un clásico (da miña adolescencia tardía) sobre deixar de ser un pedazo de madeira río abaixo. Canto e conduzo. Tanto tempo perdido… Como volverei ser un carballo centenario? Meto quinta, piso o acelerador e berro. Dous bufidos, dous ouveos xordos, de animal. Non solto o volante. Calquera que me vexa pensará que perdín a cabeza. Súdama. Estou tan tan tan cansa de volverme invisible. Os Travis tocan My Eyes e podo imaxinar esa hordas de güiris británicos borrachos ao pé do escenario do FIB. Unha inmensa tranquilidade agroma do meu peito coma unha pequena fonte de auga. Chega a todos os recunchos da miña memoria. Alivio. Sorrío e río comigo mesma. Chego á Peroxa coas “ventanilllas” baixadas e a música soando moi forte. Son a protagonista, como non me había gustar?

b.s.o. and basado en feitos reais and dor and eu enténdome and family woman29 Mai 2014 09:12 p.m.

A xente non lle presta atención ás bandas sonoras, pero esas melodías expresan todo o sentimento dos silencios. Durmo mal polas noites, unha vella escuridade invádeme con cada solpor. Volvo estar enmeigada. Non se dan conta… Teño o don de facerme invisible, non me ven. Evapórome. Mírome no espello e hai algo que falla. Algo falta. Quizais a manca sempre fun eu.

Soa a música, dou voltas na cama. Escuridade. Son Manuel Antonio no paquebote esmaltado.

amor escríbese con H and as apariencias enganan and basado en feitos reais and eleccións and eu enténdome and self-service love20 Feb 2014 10:22 p.m.

 Quizais sempre fun grande. Non alta, non vella. Grande. Son un iceberg, enganeivos a todos. Teño vivido máis do que imaxinas, máis do que aparento. Ser sensible non é ser transparente, esa foi a miña tapadeira. Algúns só ven o que asoma pola superficie, outros mergulláronse nas augas árticas. Non houbo hipotermia, valentes que coñecen as marabillas os labirintos de xeo onde as baleas regalan cancións de berce ás súas crías. Podería morrer mañá e cando viñeses á miña tumba unha frase te recibiría:

Fun o que me deixaches ser na túa vida.

E chorarás de alegría ou de pena. Lembra, querido amigo ou inimigo, a elección (sempre) foi túa.

Viñeron os trinta coa calma de quen sabe que viviu a súa vida cos pés espidos. Equivoqueime moitas veces, caer é a única forma de atopar o equilibrio. Xa non soño con viaxar no tempo e rescatar á miña versión adolescente, tampouco me doen os amigos que perdín ou as ausencias dos que morreron. Quédame algo máis imperecedoiro que os recordos e a certeza de que esas ausencias non son invisibles. O único que boto de menos é o sol do inverno en Lisboa.

E o amor? O AMOR veu de quen só podía vir. Ninguén máis podía darme o que eu soñaba, só el. Miro atrás e son consciente de que fun Indiana Jones á procura do Santo Graal. A humildade, o carpinteiro, o sangue de Cristo só podía ser custodiada no caliz menos barroco, no máis auténtico.

Podo intuír o futuro, sinto as raíces do tempo no meu corazón. Sei o que vai pasar, a ti, a min, a todos. Podo velo no reflexo das miñas gafas.

Fóronse a adolescencia tardía, a vellez anticipada. Sei que aínda teño débedas comigo mesma, hai algo que ela sempre me reclamou, admito que me levou moitos anos e discusións comprendela. Mentres escribo observo a foto do meu pasaporte recén expedido, caduca dentro de dez anos. Como serei aos corenta? Recoñecereime? E unha promesa que o invade todo, sen facer ruído. Como a min me gusta.

É hora de brillar.

 

adolescencia tardía and basado en feitos reais and íntimo e persoal and pelis17 Dec 2013 10:24 p.m.

Creo que teño o mesmo tipo de metamorfose. Creo que ninguén se deu conta. 

basado en feitos reais and íntimo e persoal and máis que papel and saudade and soños13 Xuñ 2013 10:59 a.m.

Cando en 1984 se celebraba a primeira edición dos Premios Xerais eu non tiña máis de seis meses de vida. Hoxe camiño cara os trinta. Lembro que os primeiros libros que merquei durante a miña adolescencia eran de Xerais. Un Nadal pedín Rapazas de Agustín Fernández Paz e non fixen outra cousa que lelo durante a cea con auténtica fame. É o único que lembro daquela Noiteboa. Eu era desas frikis que seguía a gala dos Premios Xerais por twitter, en stream ou como lle cadrase. Outra vez a fame, máis desta vez acompañada dunha sede tan real que remataba por provocarme saudade. Mais, como é posible ter saudade de algo que nunca tiveches? Quizais porque só o Tempo sabe que algún día o conseguirás.

Era luns o día que Fran Alonso (o home que me reconciliou con Vigo) me chamou para preguntarme se quería formar parte do xurado desta edición. Botei un par de días camiñando con ás nos pés, é o que sucede cando algo que non te atreves a soñar ocorre. Despois viñeron as caixas cheas de orixinais, as lecturas no tren, na cama ou mesmo na biblioteca. O xantar en Soutomaior, o debate, a relectura e a decisión final. Con Cadeas o meu foi amor a primeira vista que se foi confirmando a medida que pasaba as follas. Vivín a gala devorando cada detalle, nerviosa, emocionada, aínda coa sensación de irrealidade, e sobre todo, compartindo algo tan importante para min coa miña xente. Ao final tiven o valor de achegarme a Agustín para contarlle o meu idilio con  Rapazas. Volvín ser a rapaza tímida e inxenua que se gastaba a paga semanal en libros.

Non me cansarei de repetilo: foi máxico formar parte da engrenaxe, ter o privilexio de camiñar polo corazón do dragón, que o detallazo de que Manuel Bragado saiba que son aultrenarai (que é quen realmente sinto que son) non se me vai borrar xamais da memoria.

As cousas rematan como empezan e o martes, despois de dous meses, os orixinais marcharon como viñeron, por mensaxeiro. Así pechábase o círculo, así volvía a saudade. Esta vez sabemos de onde vén.

as apariencias enganan and basado en feitos reais and family woman and íntimo e persoal19 Mai 2013 11:19 p.m.

Meus pais fanse maiores e a min cústame aceptalo. Non é a idade, non son as enfermidades pasadas… Os defectos que antes non me molestaban agora alporízanme. Ou quizais sexa que a quen tamén lle empezan a pesar o anos sexa a min. Cambiei, son máis egoísta, intransixente. O monstro Está aí fitándome dende o outro lado do espello, rezando para que non fuxa del, para dicirme que

“O noso temor máis profundo non é que sexamos inadecuados. O noso temor máis profundo é que somos excesivamente poderosos. É a nosa luz e non a nosa escuridade a que nos atemoriza. Preguntámonos: quen son eu para ser brillante, magnífico, talentoso e fabuloso?

En realidade, quen es para non selo? Infravalorádote non axudas ao mundo. Non hai nada de instructivo en encollerse para que outras persoas non se sintan inseguras preto de ti. Esta grandeza de espírito non se atopa só nuns poucos de nós; está en todos. E ao permitir que brille a nosa propia luz, de forma tácita estamos dándolle aos demais permiso para facer o mesmo.

Ao liberarnos do noso propio medo, automaticamente a nosa presencia libera a outros.”

(Do discurso inaugural de Nelson Mandela, 1994)

Libérame, libérame, libérame, libérame, libérame, libérame, libérame!

amor escríbese con H and basado en feitos reais and saudade25 Abr 2013 12:11 p.m.

Non era 1974, aínda que si era Lisboa, 25 de abril de 2005. Só lembro que era feliz.

One in your life
It happens once and rarely twice

PERO non tanto como agora. A saudade xa non doe.

b.s.o. and basado en feitos reais and eleccións and eu enténdome and máis que papel18 Abr 2013 03:18 p.m.

 

Na Delgada Liña Vermella unha das personaxes atopa unha aldea perdida no medio do Pacífico. Unha aldea como utopía, un soño real onde as nocións habituais de tempo e espazo deixan de escravizarte. Eu atopei esa aldea, ese lugar onde ser libre e volver, si unha vez máis. a atoparme. Escribir era o pretexto. Un lugar onde só quede a esencia de todo e todos, sen envoltorios, sen tópicos. É incrible como hai persoas capaces de facer realidade soños alleos…

Volvo a casa e resulta que me botaron de menos. Moito. Sorrío, síntome distinta. Quizais son un pouco mellor. É luns, hoxe toca Lee Ranaldo no Torgal. Acompánao Steve Shelley. A metade de Sonic Youth na miña segunda casa. E mentres hai quen pelexa por estar en primeira fila, sacar fotos, colgalas e todas as redes eu pelexo por non caer no mesmo. Entre o “eu vin a Lee Ranaldo” e o “eu escoitei a Lee Ranaldo” escollo o segundo. Sitúome co Rei ao fondo,  pecho os ollos. Estamos na praia das Cunchas. Tocan só para nós.

A esencia non é invisible, a esencia tenlle fobia ás multitudes.

600 palabras and basado en feitos reais and íntimo e persoal22 Mar 2013 10:01 p.m.

Vovía de Rianxo andando, 2 quilómetros de estrada convencional (que dirían os da autoescola). Quería chover sen acabar de arrancar. Como eu. Por que confiar en min mesma é sempre o máis dicícil? Todos o fan, todos cren, todos confían. Véxome reflectida na pantalla do ordenador mentres escribo, é un espello máxico. Alí está a muller, aí está. Por que o espello do baño non me devolve a mesma imaxe? Poño a capucha, uso o paraugas de bastón, non me apetece abrilo. Soñei o futuro pola noite e aínda continúo o meigallo desa lúa chea. Futuro que non podo describir, só sensacións e certezas que se abrazan ao meu peito, lume na vella cociña de ferro.

basado en feitos reais and family woman and máis que papel18 Mar 2013 08:00 p.m.

A soidade e eu levábamonos ben. Non ten ciumes da miña saudade. Ela ocupa a metade da cama na que durmo. Metade que está sen desfacer. Vén comigo á praia, cociña para min. Lémbrame que xa non estou afeita a correr costas. Axúdame a buscar banda sonora, acende a luz do flexo cando cae a noite e pecha as contras do faiado.

Pasar de vivir nunha casa chea de familia e amor, na que me é imposible escribir, a estar soa, perdida no meu mundo 21h ao día. Sempre o souben, botar de menos é sanísimo.

basado en feitos reais and soños14 Mar 2013 01:17 a.m.

“Ti sempre quixeches medrar. Ser grande, ser un carballo. Había cousas que non podías alcanzar. Cando medre todo será distinto. Pero pasou o que adoita ocorrer cando os soños non dependen da idade e si das oportunidades. Si, medraches, pero agora non tes tempo.

Poucos coñecen a túa verdadeira historia de amor coas palabras. Teus pais sempre pensaron que só era un amor platónico, algo que non se pode volver real. É un amor imposible, oculto, secreto. Agora vives entregada a outro soño. Es escaladora profesional, o teu Everest son os setenta e cinco temas da oposición. Se consegues chegar ao cume serás profesora de secundaria. É duro. Estás soa na montaña, rodeada dos cadáveres de outros que xa o intentaron antes ca ti. Ultimamente só hai avalanchas… Hai días que o único que queres facer é afastarte para pechar os ollos, respirar con calma e sentar a escribir ata que se che conxelen os dedos. Si, alí no medio das neves perpetuas, ti e a máquina de escribir. Pero non podes, tes unha montaña que escalar. Sei que botas de menos aquelas madrugadas que gastabas diante do teclado do ordenador ata as catro ou as cinco da madrugada enfrascada nunha nova entrada do teu blog. Non importaba que houbese poucos ou ningún lector. Tampouco que colleses tarde o vitrasa para o cuvi. Sempre quedabas durmida nas clases de tradución. Non quero ser tradutora, quero escribir. Vomitabas en silencio como unha anoréxica invisible.

Xaneiro de 2005, estamos de Erasmus en Lisboa. Onte foi o teu aniversario e fixemos unha pequena celebración en casa. Esperto cedo e mentres ti dormes acendo o portátil que che quedou ciscado no sofá do salón. Fedello pola rede, é o boom dos blogs e non se me ocorre nada mellor que abrirche unha conta en blogspot. Que fas? Xa non tes sono? Sinalo a pantalla. Mira, este é o meu regalo. A idea namórate e pasas o resto da maña perdida nos detalles da túa nova conta. Así te lembro: almorzando en pixama co portátil nas pernas e un brillo creador asomando polas pupilas. Primeiro foron as Memorias dunha Ionqui para deixar constancia nalgunha parte do universo daquel ano no que irremediablemente te convertías nunha muller decidida malia a túa cara de Lolita. Despois veu a mudanza a blogaliza, a evolución darwiniana. Os Pés Espidos representaban un novo paso cara adiante, o punto final da adolescencia tan tardía que tiveches.

Certo, seguías á procura do Santo Graal coma o rei Arturo ou Indiana Jones, mais sen aquela ansiedade de corredor dos cen metros lisos. Moito antes de Lisboa, dos ordenadores, a Rede, antes de todo iso papel e bolígrafo eran espada e escudo. Cando todos se preparaban para pasar as noites facendo mapas de soños ti sentabas á luz dun vello flexo para escribir cartas. En Vigo, en Ourense, na Peroxa, en Praia América ou onde lle cadrase. En verán, en inverno, en primavera… O ritual repetíase unha e outra vez: uns auriculares pegados a un walkman que despois foi un discman e de momento un ipod. Necesitas banda sonora cando estás espida diante do branco inmaculado do papel. Pero o acto de escribir acompáñate como un latexo paralelo aos dos teu corazón. Dentro de ti hai un motor que non para, que observa e comprende todo o que pasa ao teu redor. Todo iso que os humanos agochan uns dos outros, o que se volve invisible de tanto ignoralo, ese pronome demostrativo neutro, iso é o que ves. Pasas desapercibida coa túa aparencia de eterna adolescente. Non son conscientes das radiografías das súas almas que fas. O que perderon, as promesas non cumpridas, os medos mal disimulados, as ilusións ás que tanto temen aferrarse, as guerras civís entre corazóns e cabezas, a necesidade de ser rescatados da súa comodidade… Ti non ves persoas, ti ves personaxes en calquera lugar; nos supermercados, nos avións, nos rostros sorrintes das fotos que colgan en facebook, nas miradas furtivas que che lanzan cando pensan que non miras, nas salas de espera dos hospitais, nos adolescentes que van estudar á biblioteca universitaria. Si, escritura e vida fúndense nun so ser que non deixa de facer o amor dentro do teu peito.

Tiñas dezaseis ou dezasete anos o día que pensaches que non sería mala idea facer unha paréntese na túa rutina, poder fuxir da cidade para pecharte nunha casa a escribir, soa, só a escribir. Que se sentiría? Non lembras se era o magosto da vosa familia ou o tempo da matanza. Posiblemente outono, quizais inverno. Estabades todos na pequena aldea de mamá. Os adultos están a rematar de cociñar o xantar mentres María, a túa melliza, e as primas poñen a mesa. A ti tócache ir buscar auga á fonte. Colles dúas botellas de plástico, pos un chuvasqueiro vello, chamas polos cans e cantaruxando algunha canción atravesas rúas estreitas, sen nome, rodeadas por ducias de casas abandonadas. Reparas que xa finalizaron cos arranxos dunha desas casas que morría de soidade, xusto onde remata o asfalto e comezan as corredoiras. Semella outra. É nese intre no que un sentimento de serenidade te abraza polas costas e veste nesa mesma casa coa idade que tes agora, exactamente agora. Iluminada por un flexo á dereita do portátil, dicionarios e cadernos cheos de anotacións no caos organizado e cheo de vida que soe habitar os teus escritorios. Polo día paseas e les. Escoitas música e imaxinas situacións e escenas. Debates contigo mesma o que é mellor ou peor para unha personaxe. E unha pregunta sempre presente. Emocionaranse? Conseguirei chegarlles á alma? Non hai televisión, chega coa radio. Túa nai chama para preguntarche se comes ben, se pasas frío. Polas noites escribes ata que nada de ti queda, ata que as palabras queiman e tocan melodías reservadas só para Chopin. Un dos cans ladra. Vaia, estaba soñando esperta. É tarde, colles auga o máis rápido que podes e volves a casa correndo, intentando afogar un sentimento de decepción.

Por este recordo, por unha casualidade, por unha oportunidade, por iso estás a escribir agora mesmo. Estás na biblioteca. Hai universitarios a voltas cos exames de decembro, opositores que coma ti soñan co ensino público e ti enchendo folios en branco. Respiras con forza, como quen remata unha carreira de dez quilómetros. E sorrís aliviada. Xa está feito, xa non depende de min.”

Rianxo agarda.

arroutadas and basado en feitos reais and espectadora and eu enténdome and íntimo e persoal26 Feb 2013 10:42 p.m.

Todo acto ten consecuencias. Poden perdoar e ti sacar da túa memoria o (estúpido) grave erro cometido. Inxenua… Pero mentalízate, acéptao, non esquecerán. Quizais haxa feridas que nunca cicatricen ben.

E da mesma maneira que Tenzing aprendeu a vivir coa vergoña de ser o segundo en chegar ao Everest, eu teño que aprender a vivir co dano feito.

basado en feitos reais and íntimo e persoal and self-service love28 Xan 2013 03:39 p.m.

Unha mañá espertas, míraste no espello e ves unha moza de 29 anos. De onde saiu? Como chegou ata aquí? Porque o único que lembras (e lembrarás o segundo antes de deixar este mundo) é aquela impaciencia por medrar. Caen os anos, agora tan rápido que semella que o que tes diante é o volante dun fórmula 1 e non un reloxo de area.

Hoxe cando espertei había neve. As paredes da miña habitación desapareceran. Sol e vento pelexaban por abrazarme e turrar das miñas orellas. Onte fixo sete anos que me regalei o blog. E da mesma estraña forma, volvo sentir que cheguei á cima dunha montaña.

Inalcanzable

basado en feitos reais and casualidades and íntimo e persoal and máis que papel and maratón15 Xan 2013 04:24 p.m.

Ás veces pregúntome se todo nesta vida depende da capacidade que teñas de aguantar, de ser consciente da túa resistencia ou dos golpes de sorte. A vida é como correr: aguantar e ir cara adiante, haxa chuvia,  vento ou correndo baixo un sol abrasador. Pregúntome en que momento as pezas volven a encaixar e a desesperación e o medo a estar flotando á deriva se evaporan. De ser unha paisaxe, a miña vida sería unha sabana africana na que só hai dúas estacións, a húmida e a seca. Rematou a seca, os soños deixan de morrer de sede. Chegou coa chuvia a serenidade. Medra a herba como medra a miña fortaleza. Hai alimento.

Este Nadal entre copas, comidas familiares e reencontros, entre certezas,  nos seus brazos,  Corazón e Cabeza firmaban unha tregua definitiva. Vólvense aliados de sangue e outra profecía se escapa da miña boca. Este vai ser o meu ano. Quizais só era a forza do desexo volvéndose real, quen o sabe?

Páxina seguinte »