PÉS ESPIDOS

aos feitos me remito. unha soa mirada pode ser o crime perfecto

are you ready?

chuzame

e dende fóra véseche tan vulnerable

(iso é porque me encanta que me miren con tenrura, para que mentir?)

chuzame

o amor acaba xusto onde empeza... é circular.

chuzame

sábado ás dez da noite metida en cama cunha de estas para non pensar...

que non cunda o pánico, esta noite xa caio co sono eu soa.

chuzame

O instinto. Hai quen sabe usalo, hai quen non. Pitido de orellas, o meu sentido arácnido afinado e listo como un detector de metais. Non sei porque se puxo a falar comigo. Incredulidade pola miña parte. Preséntaseme para a miña sorpresa. Entre a música alta e o alcohol que debe levar en sangue cústame entenderlle. Aproveitou a escusa para achegarse máis, tamén axudou que me sacaba dúas cabezas, repetir o seu nome mentres case me bica a orella. Eu sorrío inxenua. Non, non pode ser... Pero cando pitan os oídos é por algo. Contoume que acaba de abrir negocio propio e que ía camiño dos 30 sen complexos. Foi divertido porque ao día seguinte e coa resaca evitaría lembrarse de porque veu a min… Mentirnos a nós mesmos é fácil que mentir ao resto do mundo. Ademais, había quen xa estaba agardando polos seus beizos con impaciencia.

O bo desta little town é que cando coincides con alguén unha vez sempre repites, e quedei coas ganas de certificar unha cousa.

chuzame

"o derradeiro sorriso. sorríchesme... papá e mamá alí detrás falando de non sei que cousas. onte, no hospital, e o tempo detense, estírase como unha goma xigante. había néboa nos teus ollos, e sen darte conta tatuabas ese sorriso na miña alma. para sempre. foi o teu regalo de despedida? miña avoa, miña velliña, quen me contará agora contos de cando eras nena e corrías libre monte arriba, rodeada de animais? a quen lle vou dicir que o mozo de Catu ten moitas vacas? ti sabías que este conto que foi a túa vida chegaba ao seu fin... esas cousas sempre se saben e os teus ollos que confesáronmo"

isto escribino o xoves... aquela noite... e hoxe? hoxe xa pasou unha semana. ti non estás e é como se eu fose un caracol á que lle arrincaron a súa cuncha... sempre estabas, sempre protexías. e eu non me daba conta. chegaba con que existises, con saber que estabas. como o latexo do corazón, ese movemento inocente que fai que sigamos vivos. e hoxe soñei que volvías estar mal... outra vez no hospital, outra vez verte así... a min hai unha semana que se me parou o corazón cando chamou papá para dicir que xa morreras. nervioso, confuso, doído. e eu camiñando por Ourense nunha nube... o mundo seguía. semellaba que nada cambiara. a xente vivindo as súas vidas, alleos a todo o que eu sentía. ese mismo día soñei que tiña unha vespa e que te levaba de paseo por toda A Peroxa, e que facíamos unha festa en casa, porque non morreras... sabes? quérote moito máis do que cría... SI, moito máis. perdoa por tardar tanto en dicircho, creo que xa o sabías. a min esas cousas nótanseme nos ollos. teño medo... eu nos teus ollos víame, sabía quen era. agora teño que volver a aprender sen ese espello. ollándote aprendín a descubrir o que hai en min. cústame dicirche adeus... cústame... porque para min segues vivindo, doutra maneira, agora podo contarche cousas que antes nunca terías entendido. e non me dá a gana de dicirche adeus... non sei se fago ben ou mal. só sei que non quero perderte. dende o sábado durmo con aquel mantón azul que era teu... parezo idiota. non podo evitalo. non o controlo. e o medo a desaproveitar a vida... outra vez tócame ser valente, pero hoxe estaba cansa. necesito parar o tempo e volver a ser a de sempre.

abril de 2007

chuzame

e colorín colorado, este conto rematou.

chuzame

vouche dar un consello: mira sempre dentro de ti, canto teñas dúbidas e non saibas cara onde ir, fai caso sempre ao teu corazón, el saberá guiarte polo camiño correcto. vin como te mira... e tamén vin como miras ti... non teñas medo, nunca ninguén dixo que fose fácil, pero se non o intentas nunca saberás que podería ter pasado. o amor xorde, na maior parte dos casos, onde menos o esperas. 

ata xuraría que M se deu conta de como me quedei apapostiada mirando... de como os meus ollos van detrás como un arqueólogo que persigue o tesouro dentro da pirámide. cando non me dou conta, cando non se dá conta. e busco e busco e non sei o que busco. e atopo. outra vez como cando estiven na Capela Sixtina. ou será que estou soñando e aínda non espertei? ou será que sigo alcolizada? será que levo tanto tempo contando contos que xamais pensei que eu puidera vivir un?

non sei, e sigo tan descololacada..., pero o tempo parouse nalgún momento da noite do venres... un imán para os meus ollos.

xamais pensei que a realidade puidese ser máis bonita que un soño, que os contos que escribín.

xamais

xamais

xamais

xamais

xamais

xamais

xamais pensei que me fose a asustar tanto...

chuzame

creo que o descubrin cando tiña nove anos,  noite que morreu meu avó paterno. ou máis ben foi miña nai, cando non quixo ocultarnos a verdade á miña irmá e a min... Álvaro, non podes enganalas, a vida é así. eu xa sabía que nos ía dicir que o avó acababa de deixarnos. xa o sabía, porque aínda que non o vira, si que o sentira ainda sen estar presente. eu só era unha cría, inocente e indefensa, completamente indefensa e vulnerable. pero xa non. agora xa non. estiven nós infernos e volvín, perdín soños, perdín anos de vida, fixénme dano, fixen dano, caín. NON VIVIR, estar en coma é moito peor ca estar dentro dunha caixa. ninguén pode fuxir da vida, do mesmo xeito que ninguén pode fuxir da morte. parece contradictorio, pero non o é. pode gustar ou non, pero é o que hai. o bo dá vida é que ás veces dá segundas oportunidades. certo é que non podes desfacer o que xa viviches, pero si que podes cambiar o mundo cun só sorriso. a resurrección é un proceso lento, require tempo e paciencia como unha partida de xadrez. e ter a forza de vontade suficiente para cumprir as promesas que te fas diante do espello. xurei que por riba de todo, por riba de todos os que quero e me importan nesta vida, xurei  que o día que me enterren  será cun sorriso de orella a orella. que dá igual que ese día é mañá, dentro dunha semana, ou dentro de 60 anos. que pase o que pase e que por riba de todas as  cousas  vou VIVIR. e vivir  tal e como entendo eu implica non fuxir aínda que teñas medo, aínda que todo sexa novo.  confíar sempre no meu corazón que é o único que xamais me mentiu. a razón é estúpida, fria, está maleducada con tanta merda que nos meteron no colexio. o corazón non, é puro, é listo, é sabio. é forte, honesto e ten calma e paciencia.

o único que sei é que ninguén pode protexernos da vida... nin sequera nosos pais... e o mellor que podemos facer é confiar en nós e vivila. non sei onde vou estar dentro dun ano. non teño nin a máis mínima idea. nin sequera sei que vou estar facendo coa miña vida... e que? tanto importa? non se pode planificar a vida... é unha egua salvaxe demasiado bonita como para atala. o que si sei é onde vou estar dentro de dez días.

non son un león covarde.

chuzame

ya está en el aire girando mi moneda

tempo ao tempo

chuzame

it's over

"cara adiante sempre, coma os carneiros" Suso de Toro

chuzame

voume meter a monxa

chuzame

REGALO OU VENDO CAIXA DE 11 PRESERVATIVOS CONTROL ADAPTA

interesad@s deixen comentario aquí, por favor.

(non, non estou de broma)

chuzame

creo que teño unha contractura nas costas de axudar onte a Nuria. caixas e todo para o maleteiro, por algo na miña familia a enxeñeira de maleteros son eu. a miña fobia aos ascensores segue aí, máis que unha fobia eu diría que é unha forma que ten o meu corpo de queixarse, unha pequena vinganza. os recordos veñen a min. ando débil, e rebento.

chuzame

porque será que os anxos case nunca saben que son anxos?

chuzame

"Dios los cría y ellos... ellos se juntan"

chuzame

Detalles del mensaje:

Para: Osiria

Enviado:

22:59:18

21/01/2008
“en el momento de máxima oscuridad d la noche es cuando aparecen los primeros rayos de sol” outra das cousas bonitas q m ensinaches. sinto non ter estado hoxe aí… é bo saber q somos moitos cuidando de ti!descansa, esta noite teus pais andan a bailar tangos en Bos Aires. 1 abrazo moi forte!
________________________________________________

Detalles del mensaje

Remitente: Osiria

Recibido:

18:11:14

30/01/2008

me encantó tu último mensaje. ahora ya sabes para qué sirvió tu enfermedad
________________________________________________

Detalles del mensaje

Para: Osiria

Enviado:

19:54:01

30/01/2008

gracias a ti x quererm kndo menos o merecia, iso foi o que me curou xD mañá marcho pa Ou, xa nos vemos n biblio se vas. moito ánimo!

chuzame

Teño unha teoría segundo a cal cada vez que fas unha elección importante, a parte de ti que se queda continúa a outra vida que poderías ter vivido...

case me dá un infarto cando lin esta frase. é o resumo destes seis anos da miña vida. hai cousas que o corazón sempre sabe antes que a cabeza.

chuzame

Osiria non chorou diante de nós. foi a anfitriona perfecta, coma sempre. amable, educada. aliviada e cansa. coñézoa como se a parise. o difícil vén agora.  a tristeza da despedida. aprender a vivir coa ausencia.

menos mal que está casada co Mago.

chuzame