amor escríbese con H14 Mai 2008 11:58 pm
amor escríbese con H
Archived Posts from this Category
amor escríbese con H08 Abr 2008 05:52 pm
amor escríbese con H and basado en feitos reais03 Abr 2008 10:55 am
Xamor escríbese con H and íntimo e persoal21 Feb 2008 12:01 pm
amor escríbese con H and basado en feitos reais23 Xan 2008 03:43 pm
amor escríbese con H14 Xan 2008 02:12 am
xamais tiven tantas ganas de ver a alguén e tanta paciencia para saber agardar sen desesperar...
chuzame -
así non, así non se pode... é superior a min.
hai sorrisos que derreten icebergs e agora xa sei o que sinte un iceberg cando se derrete...
e cara de gilipollas todo o día.
chuzame -
venres. paguei a miña consumición e marchei con aquela estraña sensación de malestar na boca do estómago. ese malestar que non é meu. maldita empatía... aquelas palabras cargadas de rabia, soños rotos? quizais... e eu tratando de ver algo máis que aquela punta do iceberg. ler entre liñas sempre foi a miña asignatura favorita malia a que ás veces suspendo. e unha verdade como unha catedral. eses ollazos non van ser para min. a miña intuición sempre tan oportuna. friaxe na alma. custábame sorrir. que se lle vai facer? a min gústame igual. poño os cascos e sinto esa escozor na alma. por que me tes que doer se non nos coñecemos? poño a Catpeople e escoito como un mozo sorprendido lle comenta algo ao meu "xefe". e esa pequena victoria que me foi animando. á unha e media o Trolebus xa está cheo, tiven que sacar a artillería pesada. daquela entrei no meu viaxe astral particular. bailar e pinchar. ter amnesia, esquecerme de todo e de todos. a adrenalina da tensión de ter que estar atenta ao que fago. a inmensa satisfacción de ser, por unhas horiñas, a deusa que fai que toda esa masa de xente á que non lle vexo a cara baile e se esqueza dos seu problemas. a miña música, que non é miña, é prestada. poñerlle banda sonora á noite de tantos descoñecidos non ten prezo.
sentirme realizada. soa cursi? pois éche o que hai. bufffff, e eu que pensaba que xa non a ía sentir nunca máis...
[o da foto é Peter Hook, un dos meus ídolos, ademais de baixo-guitarra é dj]
chuzame -
adolescencia tardía and amor escríbese con H23 Nov 2007 01:20 am
de perdidos ao río. e iso que significa? deixar de darlles voltas ás cousas, lanzarse de cabeza á piscina sen mirar se é verdadeira ou só un debuxo no chan. aguantar a mirada. sinto como me tremen as pernas, a cabeza dá voltas tan rápido que me vou marear. e non podo nin quero nin sei como apartarme deses ollos que me miran curiosos. a un metro de distancia. pérdome neles e son incapaz de dicir unha soa frase con xeito porque nese intante non me importaría morrer. só por eses ollazos. facer o ridículo máis grande da miña vida e vivir para contalo cun sorriso.
chuzame -
amor escríbese con H and b.s.o. and basado en feitos reais and casualidades and íntimo e persoal11 Set 2007 09:39 pm
[gv data="NFOVt1kAPHY" width="425" height="350"][/gv]
voute cazar, o círculo vaise pechando...
chuzame -
amor escríbese con H and arroutadas02 Set 2007 11:38 am
como farias que alguén se namorase de ti? como conquistarías?
daríalle algo que só eu lle podo dar, iso que non fai únicos a todos, que nos diferencia, que nos separa. daríalle o mapa da miña alma sen dubidar
chuzame -
era só unha respiración pegada ao meu pescozo. nin máis menos. o demais negouno todo. e eu, parva de min, cominme eu soa toda a ira do mundo. imaxina un prato que aborreces... imaxina que o devoras con ansia por amor día si e día tamén... imaxínao se podes... soaba a música. eu guiaba e aquel corpo que me seguía coa fidelidade dun can. o ritmo, a música, a letra, a melodía que eu sempre acaba cantando... e sempre aquela respiración pegada ao meu pescozo. como se atopase o seu lugar no mundo. nada máis fermoso, nada que dese máis medo... tod@s somos covardes, pero algúns máis ca outros... iso ou separa ou une, e a nós separounos. a min nunca se me ocorreu preguntarlle "quéresme?". era algo que inconscientemente sentia e daba por feito. equivoqueime? eu só acabei dicindo máis de tres veces o inútil, minúsculo, ridículo e con bágoas nos ollos "Q U É R O T E!". o medo non existía... só escoitaba ao meu corazón, o demais non tiña a máis mínima importancia. e menudo pecado cometín! pero aquela respiración seguía existindo... bicándome sen chegar a tocar un só centímetro da miña pel e a menos dun milímetro desta. contradición? supoño que si, nunca o saberei, foi o que foi e punto.
e punto? iso pensaba eu ata que unha noite por pura casualidade os seus beizos acaban enganchados aos meus (sen axentes externos). hai cousas que non pasan por casualidade por moito que actuemos como se non existisen, por moito que fagamos cine como para que nos dean un oscar. e sinto decepcionar ao persoal, pero a culpa non foi miña, eu sempre pido permiso para bicar... e iso xa debería deixalo todo claro. preguntarse o que é verdade e o que é froito do alcohol... e descubrir que hai cousas que só se fan porque a un lle peta, aínda que ninguén mire. a excusas e explicacións non sirven de nada neste caso, só para certificar.
e esa respiración, que sempre acababa pegada ao meu pescozo. mestura de amor, desexo, amizade, cariño, impotencia e covardía. a definición perfecta para unha situación que non lle recomendo nin ao mesmísimo Hitler... sempre bailando e os corpos demasiado pegados. demasiado. máis do habitual. donas e cabeiros, saiban que hai milímetros que delatan...
o demais é historia, cando ninguén te mira aos ollos é máis doado mentir e calar. esquecinme do demais, ou máis ben é que morreu. nin o SABOR, nin o AROMA, nin sequera a ausencia destes... tan só o recordo, que nin fire, nin alegra, nin molesta. é unha peza máis que encaixa neste quebracabezas, e cumpre unha función: liberarme.
queres máis? b ú s c a m e . o demais non (me) importa.
[hai cousas que non sae poden explicar, só se poden sentir]
chuzame -
mércores
bótolle un par de ovarios e aparezo alí como quen non quere a cousa... xiránse para observarme todos os da súa pandilla. pido un té vermello. noto o rubor subindo polas miñas meixelas... non teñen xornais e cágome en todo. estou espida, exposta, igual que unha quinceañeira. tímida. Ro chámame, hoxe saiu antes de traballar. rógolle, suplícolle, implórolle que veña... dez minutos que se me volven eternos... póñome a ler (ou intentalo). sae da barra. estou a suar dos nervios. falan da asociación e eu dígome para os meus adentros que o destino búrlase de min unha vez máis. a menos de tres metros de min e por baixo da mesa sinto o temblor das miñas pernas. cando me quero dar conta séntase máis preto. viva a fase de achegamento! Ro aínda non apareceu e vaime dar un infarto porque sei que como lle dea por dicirme algo farei o ridículo máis grande da miña vida. nisto chega Ro. pídelle un té con xeo. desfágome cando volvo a ver ese sorriso... e todo o demais esquéceseme. calma, serenidade, tenrura e sobre todo, pureza. o sangue evapóraseme... media hora despois pagamos e marchamos. a duras penas esquivo a súa mirada... non me quero enganchar. así non. odio vivir de espellismos. esta vez non escribirei un conto... esta vez vivirei a miña vida.
xoves
a tentación é moi grande e ao final saio a probar sorte. dáme unha casualidade máis, non necesito máis. saber por onde te moves, despois xa farei eu porque nos encontremos. non houbo sorte e comprobo que isto se me vai das mans. quero que me fagas un lavado de cerebro, que me contes esas pequenas/grandes cousas que che fan sorrir. e quizais isto sexa unha loucura... outra vez no balulake, pero esta vez non estabas... e certifico que aquela noite xa estivemos a menos de dous metros, que pasará comigo se algún día falamos beizo a beizo sen unha soa palabra? maxia... quizais é que levo toda a vida en coma e xa deliro... quizais...
chuzame -