Los personajes de las novelas tienen algo en común con las personas normales: están vivos…, pero no saben QUÉ les hace vivir. Nadie sabe lo que le hace vivir.
A mí me parece que todo el mundo escribe mejor que yo.
“Estos días azules y este sol de la infancia”
─ Puedo pedirte un favor?
─ ¡Claro!
─ Hace muchos años que no abrazo a nadie…
[soldados de salamina. bso: suspiros de españa]
chuzame -
[gv data="aI4u1-xCRNk" width="425" height="350"][/gv]
o coitelo cando te cortas picando cebola. a túa canción favorita de viaxe interior polas túas arterias. un raio de sol cegándote mentres vas pola rúa. tropezar e caer. correr, notar como o pulso se acelera e os pulmóns se enchen de aire; cansar. o olor dese alguén que che gusta. a auga gorentándoche pola gorxa abaixo cando tes sede. ler unha carta en silencio. bañarte no mar e sentir a súa inmensidade. unha caricia cando estás durmid@. o bico de spiderman. chorar cando alguén que queres morre. bailar ata que che doian os xeonllos. comer chocolate. dar un abrazo. parir. unha caricia...si, somos imperfectos. pero os anxos teñen envida de nós. por que? nós podemos sentilo todo.
"arrepínteste de telo feito?
aínda que só puidese ulir o seu cabelo unha soa vez... unha soa... non o cambio por toda a eternidade"
[BSO City of Angels, Go Go Dolls - Iris]
chuzame -