o demo partiu unha perna e ao final conseguimos as entradas. el deuno todo enriba do escenario e eu deixeille os meus riles en primeira fila. e se pechaba os ollos ata podía pechar os ollos e sentir todo o que el sentía. quen non soñou algunha vez con ter don para a música, tocar a guitarra, escribir cancións e estar alí arriba, vivindo do que máis che gusta neste mundo de tolos? quen non soñou con vivir o soño da súa vida? eu teríalle dedicado unha canción a Catuxa, a canción inacabada, porque a súa historia, creo, aínda non rematou. agora mesmo anda por Ou coa Quela e con Aransa. Xoela andaba polo aire, sorrindo sen parar. parecía unha nena cando a levan por primeira vez ao Circo e se namora do humor dos paiasos. a Ninfa concentrada e collendose de Lu de cando en cando. Dido botando xusto detrás miña e a Meiga de par dela. Lisboa volve a miña cabeza. volvo pechar os ollos e dáme a impresión que tou no salón do noso piso, en maio saltando e botando. entón párome a pensalo

seica a Ro lle brillan moito os ollos. é o que pasa cando te mudas a vivir a ROMA.

Peter Pan veu de visita onte mentres soñaba e quixo facerme un piercing na orella. traerache boa sorte, e un bico na meixela. foise a montala por aí sen min. e eu espertando cada dous por tres cos seus berros. non estás onde tes que estar, por parva. e ata que me cabreei non me deixou tranquila.

compostela ten o poder de aclararme todas as ideas. charcos que son espellos, rúas como xigantes amigos que me susurran ao oído que o teu tempo é único, disfrútao, compárteo. agora si podo dicilo. SEI o que quero e xa non me asusta. voume subir na montaña rusa a ver que pasa, igual ata repito. calquera sabe.

a pel fala, é imposible que minta.

si, a felicidade parécese a un concerto de música.

Chuzame! chúzame -