PÉS ESPIDOS

marcho para casa coa mesma sensación, coa mesma necesidade de cambiar que tiven cando fixen as maletas e me viñen para Lisboa. ben, non é a mesma necesidade, non é o mesmo desexo. este é distinto porque fixen realidade un dos meus soños. agora o único que quero é volver para casa e engancharme á vida, á miña vida de cartas, soños, casualidades e recordos. volver para engancharme a ela con toda a forza dos meus dentes, das miña gadoupas e chucharlle a ata o último alento de vida e carne. vouna devorar. e vou ser tan feliz con ela que cando a xente que me coñece de fai anos se asuste cando me vexa pola rúa, porque non me van recoñecer. porque a felicidade son momentos, pero eu vou facer maxia con eles e que se volvan días enteiros, semanas e mesmo meses. despois de Lisboa hai cousas que xa non me asustan. viñen a Lisboa para saber ata onde chegan os límites de todo o que son e amplieinos. son máis grande, e ainda vou ser máis grande. vivo nunha completa e contínua metamorfose. son un camaleón, un lince, un lobo, un peixe de color, unha tartaruga, unha bolboreta. si, un bicho raro. rarísimo. cando me coñeces descubres hai cousas de min que non entederás, estrañas; marabillas porque ao final todos se enganchan de min máis do que eu merezo. aínda me quedan moitas cousas por corrixir e cambiar, e en Lisboa conseguín facerme un mapa delas; non se me van escapar esta vez!

e xa non sei que máis dicir. a partida rematou e onte estiven chorando e hoxe xa non sinto melancolía. voume despedir da miña cidade como se dentro dunha semana fose a voltar e a quedarme para sempre, como se o Erasmus fose eterno e eu puidese enganala. unha despedida romántica na praia vendo como sae o sol. sei que algún día volverei e que todo será distinto, pero voume sorrindo porque creo que lle deixo o mellor de min. non queda máis que dicir. aos que se volveron un pouco ionquis deste blog, deste pequeno rincón do meu corazón, gracias, e que en setembro volverei a dar guerra con outro. moitas gracias por lerme!! perdoade que este post sexa unha merda, pero é que as despedidas non sempre son o meu

Adeus Lisboa, adeus miña amiga, nunca te esquecerei

VOLARE

Volare, oh oh
Cantare, oh oh oh oh
Nel blu dipinto di blu
Felice di stare lassu

chuzame