ultimamente non me atopo cando me miro no espello. e por momentos síntome como esa peza do quebracabezas que non sabes onde encaixa... e vivo tendo a impresión de que todo é cuestión de fe. móvome por areas movedizas e do único do que reamente teño ganas é de facer a maior tolería da miña vida, tirarme á piscina de cabeza e cos ollos pechados, ir a un concerto o próximo sábado. sinto que teño moitos menos anos dos que teño, como se recuperase esa adolescencia que non souben aproveitar ben. véxome pequena, inmadura... non vexo unha muller cando me miro no espello, só vexo a cría dun oso panda nacida nun zoo...

síndrome pos-vacacional?

Chuzame! chúzame -