mil cousas en tan só dous días. música, música, música. saltar, bailar, cantar ata quedar afónica. beber a vida, fumala, deixar que me acose na porta dos baños do Clan, recoñela baixo as poucas canas (ou era a luz?) dun corredor de fondo que non recoñecía..., deixar que me plante un bico sen preaviso e poñer patas arriba unha tenda de campaña.

queres máis?

ver como a enfermeira cae nas redes do amor mentres a min me pasa todo o contrario e o que antes eu chamaba Amor se me escapa como auga entre os dedos. ser consciente de que non fago nada por impedilo porque pouco a pouco foi deixando de facerme feliz, por iso xa non me importa. facerme cada vez máis forte, máis pura, nin ciumes, nin envexa, nin pamplinas. pase o que pase eu sempre acabo sorrindo e facendo rir a todos. conquistar a vila e poñela aos meus pés, marchar sen remordementos de conciencia, que me botará menos. sempre haberá un antes e un despois de min. e en pequena vinganza deixo a pantasma da miña ausencia ata a próxima vez, se é que a hai... ("nada é seguro e todo é posible")
tola e feliz, coa capacidade de facer felices aos que me importan... quen dá máis?

Chuzame! chúzame -