deixo de saltar, de botar, de bailar, de ouvear. a música vaise distorsionando. desparecen todos, miña irmá, Jose, Quela que está un pouco máis adiante, Bea que está ao meu carón. nun poucos segundos tamen o resto da xente que está no concerto e el... o escenario baleiro, as luces apagadas, non hai ruído de coches, vasos de cervexa polo chan, cabichas,... estou completamente soa, plantada no medio e medio do Xardín do Posío. escóitanse silbidos, risas, voces. sigo de pé e saidos nada meus avós e miña avoíña montados cada un dos tres na súa bicicleta. non podo evitar sorrir ante a imaxe que teño. non sei se teñen aspecto de vellos ou de novos. o tempo xoga cos seus rostros e non me deixa distinguir. ela achégase a min con eses ollos nos que eu xa vin a Deus hai uns anos. cólleme da man. pecho os ollos con forza ante ese contacto, querendo saborear esa calor coa punta dos meus dedos. xa pasou a dor. e nin me dera conta... as cicatrizes caeron, hai pel nova e ten un nome tatuado... pel compartida. entendes? fun eu a que dixo iso? míroa aos ollos... miña avoa asente, non deixa de sorrir. o mellor que podes por unha persoa que queres é querela, amala. teus pais, túa irmá, as túas amigas, e claro tamén... mírame pícara. abrénseme os ollos de golpe, subeme unha calor polas meixelas e baixo a mirada tímida. a avoíña ri. solta a miña man e pona xusto enriba do meu corazón no peito que, ao momento, se incha como un globo, como se espertase. sinto o corazón later con tanta forza que semella que non vai parar nunca, que vou vivir eternamente... as miradas, busca as miradas, non as palabras. xa o sabes os ollos non saben mentir, di meu avó cravándome os seus nos meus tan profundamente que me traspasa. o meu outro avó aproveita para sacarme as gafas e limparmas cun pano. o mesmiño que meu pai cando eu era peque. posiblemente el tamén o fixese, non consigo lembrar. a mirada limpa como che dixo Quela, antes... líberao, sácao de dentro. naciches pra vivilo. volve a música, volven todos, o barullo. estou a bailar. é a derradeira canción do concerto. estou en trance? unha flexibilade que descoñezo no meu corpo. estou posuída... non, vale si, pero non é esa a palabra na que estaba a pensar. e semella que me vou romper, que vou partir en dous en calquera momento. pero non é así... e algo sóltase por dentro... como un can cando lle quitas a correa... algo que inunda cada centrímetro da miña alma... e xa non bailo, levito. é coma un gas que sae do meu do meu peito... un gas en expansión. todos o respiran. todos me respiran... non se dan conta? acaba o concerto. sorrío. xa (case) podo morrer tranquila! a verdade é que parezo unha cría de nove anos, e dáme igual.
o flequillo alborotado, unha camiseta vella, o fresco da noite e unha calma que parece sacada dun conto de fadas...
chuzame -