PÉS ESPIDOS

VÉN, ves como o equilibrio descende
sae o sol, entre soños podes velo
son unha estatua de pedra no medio das profundidades do océano. vou derretíndome pouco a pouco. e todo porque son case a cerveza rubia. non podes roubarme, non teño dono. a letra quizais, ou a resaca, os pentagramas do meu corazón, tampouco o carné de tola.

SOMBRAS na parede, non me asustan as pantamas que de nena os meus mestres eran cazapantasmas

BEMOLES sonando no medio da praza. un reloxo que se nega a marcar as horas, lúa artifial. e choro sen chorar. a sorte está botada. xa non teño medo. xa non son unha ionqui. son eu. fin da historia. tan só busco o que quero, que o quero máis porque son libre e pq matei a necesidade. son a pianista sobre o tellado do teu iris. vivo nas túas pupilas

ABRACEIME a el como a un irmán. é o meu irmán. agora xa teño outras sandias de coiro. cando o desexo se apaga e só queda o cariño. e o que un día quixo convertirse Amor xa non é egoísta e non espera nada. non hai tristeza nesta fin da historia... abraceime a el tantas veces como quixen e díxenllo mil veces: "es o meu mellor amigo" apenas iso, que é moito máis do que outros que me probaron terán.

o corazón non me enganou. o meu olfato que descubre a situación exacta do tesouro dentro da pirámide. son catedrática do "fálame sen falarme". unha partida de xadrez á sombra do meu carballo no meu refuxio. agora si que non hai PEROS.

porque eu na praza eu quixen botarlle un baile, quería bailar, só bailar; pegarme como unha lapa e disolverme, evaporarme dentro do seu peito, que formase parte de min. porque quixeron roubarme os bicos que rego para que non morran de sede. porque me contaron que non o soñei e créomo, pero a néboa que había non me quita a idea da cabeza. e se realmente os soños se mesturan coa realidade?? daquela... son a muller máis rica do universo. teño a chave dos (teus) soños.

SEA
(Letra y música: Jorge Drexler)

Ya esta en el aire girando mi moneda
y que sea lo que
sea

P.d: a política e os cumpleanos para outro momento

chuzame