eses ollos... unha mirada, dúas. azuis. profundos. a xente desaparece, son invisibles, non existen. casualidade? e minutos despois, como un imán, imparable, outra vez. nin, a miopía, nin os 10 metros que nos separaban, nada que poida evitar que me mergulle nas augas do océano dos seus ollos. brillantes. gústasme. esa bala de prata vai directa ao meu corazón de lobishome. e sorrimos á vez. e por fin me vexo dende dentro do espello. fun un pouco máis libre e feliz.
e a partir de aí sobroume o resto da xente... a felicidade é para os que saben o que queren porque só dura un segundo, ás veces nin iso. e se non sabes recoñer ese "algo", ese todo que enche tanto..., entón nunca saberás recoñecela cando se pasee por diante dos teus ollos.

si, a felicidade é como atopar a wally, unha parvada bastante difícil.

Chuzame! chuzame -