a Osiria
"todos temos un lado claro e un lado escuro, a diferencia é que algunhas persoas só ven o escuro. acéptate e todo cambiará"
"sempre te vou querer como se foses a miña irmá pequena, que me faltaba e atopei"
"intentar escribirme diez cosas positivas antes de irte"
"ás petardas non se lles bota de menos cando se van de excursión"
"sé que cuesta al principio, pero después se convierte en rutina"
"Querida Elisiña:
É moi grato para min que veñas a verme, as túas visitas son como un raio de luz. Gústame saber como te atopas e que é o que máis che gusta. Como vai cambiando todo ao teu redor.
Vén sempre que queiras, cando gostes, cando o necesites... SEMPRE serás ben recibida"
"Ola Nena/Muller!
(...) Sabes por que ti vas ser feliz? Porque amas as cousas pequenas, amas á túa xente, porque es realista, e... moitas máis cousas que xa coñeces e non che vou descubrir eu"
"Creo que non se pode botar de menos á xente que é feliz"
isto non é nada de nada. é punta do iceberg. é ben certo que me encanta escribir, sobre todo cartas. teño un don para facelo. ás veces mesmo deixo de falar pq sei que cando as escribo, as miñas palabras pasan a meterse nas almas dos que as len cunha forza que parece maxia. non é maxia, é amor puro. pureza. pero hai algo que é moito mellor que escribir cartas: recibilas. que alguén deixe parte do seu corazón nun papel para min. ese é un dos mellores regalos que che poden facer, pq se volve eterno, pq sempre podes volver a lelo. palabras inmortais na miña memoria. o meu osíxeno cando me propuxen escalar o Everest! :)) gracias
chúzame -
xuño 8th, 2005 at 12:07 am
Claro que que te escriban es una de las cosas más bonitas que pupede haber. Pero hay gente que no sabe expresarse con palabras y lo demuestra con hechos, es decir, mostrandote todos los días su apoyo, confianza, amistad, cariño… Y por el contrario también hay mucha gente que no sabe expresar sus sentimientos si no son por escrito… La verdad… no sé qué será peor…
Tú sigue escribiendo, porque lo haces muy muy bien, y sigue siendo como eres, que llegarás muy lejos, pero siempre con los consejos de la maestra, jajaja.
xuño 11th, 2005 at 6:05 am
a min pásame ás dúas cousas á vez, pero xeralmente o segundo… o que realmente importa é que a xente que te quere cho fai saber dunha maneira ou doutra, …ou ás veces das dúas
de todas, sigo crendo que demostrarlle o teu afecto a unha persoa,sexa da maneira que sexa, é un acto de valentía pq somos moi vulnerables e fráxiles cando o facemos. ou iso creo eu.
bicos!!!!!!