aquela mirada parou o mundo como quen para un reloxo para sempre. aquela mirada cambiouno todo. sen entender, sen saber, e sempre sen preguntar. mirarnos e vernos. só unha vez na vida. só con aqueles ollos. as nosas pupilas bailando un tango. e non parpadear

(suspiro)

sen vir a conto, un día calquera. noite, escuridade, frío, e doulle a man pra que se levante do chan. e non soltarnos. as palmas ben abertas como querendo abarcar toda a inmensidade do mar. acariciar sen usar os dedos. e aquela calor furiosa facendo escalada no abdome, moi adentro. nunca foi o resto da pel, e doulle grazas ao destino ou a quen sexa. as cousas pasan ou non por algo, sempre hai algo que cho berra. todo ten un sentido, un equilibrio, un motivo. atopar os porqués é atopar as chaves que abrirán outras portas. agora volvo a esa mirada que xa non significa nada sempre que quero. obsérvoa dende todas as perspectivas. e lévolle flores a ese reloxo que tiven que enterrar na clandestinidade.

os recordos mortos, como os cadáveres, é mellor enterralos antes de que os coman as ratas. aínda que nunca esquezamos.

[bso: Carlos Gardel - Sus ojos se cerraron]

Chuzame! chúzame -