
que é o que realmente lle dá sentido á vida? é a morte. esa dama tan temida, desprezada e odiada. tan pura, tantas veces inxusta...o único que lle dá sentido á vida é saber que algún día acaba. pero logo, cando apartas os ollos do espello, cando deixas de mirarte, entón caes da burra e comprendes que non estás só. tes unha familia. e cando marchen eles? daquela que? a certeza de que é ese día chegará. medo. máis tarde ou máis cedo comezan a caer, igual que pezas de dominó. logo cometemos o estúpido erro de crer que porque somos novos non nos vai "tocar", que está lonxe... vivir pensando que somos eternos. edúcannos así. e nós deixamos que o fagan. é o camiño fácil. pero é unha gran mentira... abrir os ollos non é cousa dun momento. non, pero todo comeza cun deses que marcan. e a realidade bótase a ti como unha ola que rompe contra os cons. a ferida eterna da ausencia, do pai, do avó, da nai, da parella, de quen sexa. e se non a tes, xa a terás... só é cuestión de tempo.
vivir sabendo que un día virá e non terás cara onde fuxir. ese día, por favor, non lle teñas medo. é lei de vida, non é necesario que o entendas. funciona así e punto. ese día non serás ti quen diga adeus, será de ti de quen se despidan outros. ese día mirarás cara atrás e daquela saberás se fuches feliz ou non, se amaches todo o que podías, se fixeches felices aos teus ou non, se aproveitaches o tempo precioso da túa vida. non te asustes, é unha perda de tempo, ela virá a por ti... adícalle unha mirada serena e respira por derradeira vez.
vive, pase o que pase, caia quen caia, vive e sigue cara adiante. todo podería rematar mañá. a vida non é unha conta atrás, é un regalo. será todo o que ti queiras que sexa...
[bso: Queen - Who Wants to Live Forever]
chúzame -
marzo 13th, 2007 at 11:58 am
Que bonito! Entón hoxe teño que ver a vida desde a perspectiva de que non me queda un ano menos? Jo, que guai!
Ás veces téñolle máis medo á vida que á morte.
marzo 14th, 2007 at 12:27 am
sopraches ben as velas? pediches un desexo bonito? vaise facer realidade, así que espero que si!!! moitos parabéns e graciñas por entrar na miña vida sen pedir permiso, por rir comigo de tantas cousas, por alegrarme días chuviosos no corazón sen darte conta sen que eu o confesase, por confíar en min, por facerme rir tanto!!! e sobre todo por ser a miña amiga. é un pracer!!!
non lle teñas medo á vida!!! nin sequera á morte, tenlle medo ao “non-vivir”… que é máis perigoso ca unha droga dura.
unha apertaza, mestra Kung Fu!!! (o pequeno saltamontes vai aprendendo jejej)
marzo 20th, 2007 at 6:01 am
olé!
abril 12th, 2007 at 8:03 pm
A este post quédalle mellor Show must go on, máis que nada pola historia que rodea esta canción.