ás veces tamén é necesario equivocarse e ser imbécil, aínda que só sexa un momento. por que ás veces custa tanto escoitar ben? e mordo a miña lingua, pra ben ou pra mal. e pecho os ollos con forza para non chorar. todas as cousas bonitas que se perden nun só segundo... e a cambio nada, só os ruxidos dun animaliño que non sempre non sabe convivir co seus medos...
e cánsome de que me digan o que debo ou non facer, como é ou como non é, cánsome de atender a tanta parvada. quero volverme completamente xorda. só escoitar esa sinfonía que todos temos no peito, automática, semellando eterna, pero non... e quero regalar algún que outro QUÉROTE sen compromiso, e bailes apretados e casuais, e deixar margarid ascando marcho, pecharme a escribir todo o que non escribín ata agora, porque se me deixas vendareiche os ollos e levareite a ver o mundo dende cúpula de Brunelleschi, ou á cima do volcán...
[o río non separa... o río UNE]
chúzame -
marzo 7th, 2007 at 9:51 am
os teus últimos post son moi acolledores, como o café quentiño polas mañás, como a auga fresca nun día de calor na praia de rostro, onde noi ai sombras para acollerse. as túas palabras e as imaxes q as acompañan dan sombra.
sen dúbida non podo deixar de atoparte nos meus insomnios.
un saudo
marzo 8th, 2007 at 1:11 am
espero que sexa así durante moito tempo. graciñas por este comentario xD
un bico