o que non me mata faime máis forte
algunha vez viches unha nena tan bonita como o máis desamparado gato dos suburbios?
de ninguén estamos tan lonxe como de nós mesmos.
no amor sempre hai algo de loucura, mais na loucura sempre hai algo de razón.
é necesario levar en si mesmo un caos, para poñer no mundo unha estrela danzante.
é referible morrer a odiar e temer; é preferible morir duas veces a facerse odiar e temer.
a madurez do home e volver a atopar a seriedade coa que xogaba cando era neno.
o que me entristece non é que me mentiras, senon que xa nunca máis poderei confiar en ti.
ninguén pode contruirche a ponte sobre a cal terás que cruzar o río da vida; ninguén a non ser ti.
quen con monstruos loita debe ter tino de non convertirse nun monstruo
TODO o que se fai por amor, faise máis ala do ben de do mal...
eu digo: ámate a ti mesmo, así hanche amar os demais
chúzame -
marzo 1st, 2007 at 12:20 am
Que razón tés aultre narai! Ás veces teño medo diso, de converterme nun monstro despois de tanto loitar contra eles. Ao final acábaste parecendo.
A loucura no amor pode facer que acabes tola de remate… E o problema é que despois non sabes distinguir entre cordura e loucura, porque hai tanto tempo que abandonaches o sentido común que non sabes de que lado do río estás…
Quen te odia, quen te fai dano, quen non constrúe contigo a ponte para cruzar xuntos o río… ese é un monstro, ese é realmente o gato desamparado dos suburbios…
marzo 2nd, 2007 at 9:08 pm
sen pa-la-bras.
Canta razoin.
deixáchesme pause.
marzo 2nd, 2007 at 9:11 pm