xoves noite. vivir a cámara lenta. saboreando cada segundo como se fose o derradeiro. feliz como unha nena. borracha coma quen celebra unha victoria. ás pantasmas non apareceron, creo que xa marcharon pra sempre. e o frío facéndome cóxegas nos pés. pupilas dilatadas, mais non por efectos do l.k., e vexo todo borroso, diluído en auga e sal. descubrín unha nova constelación no ceo, non a viches? é un triángulo equilátero perfecto. e non, sinto dicirche que non sei a súa orixe, nin a lenda, nin porque a fun atopar eu. boca arriba, tirada no chan, soñando esperta con que as estrelas se pelexan polo meu amor e me bican por toda a pel. e derrítome. cantando pola pedra vella de Vigo. correr ata case romper as pernas. vacilar ao panadeiro e pedirlle un biquiño (ou mil máis). fumar silencios e bailar entre a espada e a parede.
sempre cara adiante e sen medo.
chúzame -