PÉS ESPIDOS

todos vestidos coas bufandas verdes do Sporting. bonito día de sol. Sol. e baixa disfrazado de mozo rubio. camiña e vén directo cara min. non me deixa dicirlle nada. bícame. unha e outra vez. non para. sen présa, sen calma. abrázame, soltame e xa non son consciente de que dos bicos que nos damos. a miña boca non é miña. os meus beizos empezan a mesturarse cos del. acaríñame a cara coas puntas dos dedos. sube. baixa. marcha. volve subir. marcha volve. e bícame no pescozo. o tempo detense e xa non estamos na rúa. estamos no metro. completamente espidos facendo o amor diante de todos os meus. non me importa, non me avergonzo. é amor. elevámonos e xa non sei quen son. onde el acaba empezo eu. cruzamos a fronteira dos corpos e as almas son xemelgas.
esperto cando o metro pasa diante de min cortando o aire. estaba a soñar esperta con Moby dentro das miñas orellas. outra se colou dentro dos meus soños. o silencio non existe e as cousas sempre se saben.

e esta tarde soñei coa pantasma (non a miña) do que foi. viña resucitada e de carne e óso. viña de reconquista como se fose Pelayo. eu tiven que abrirlle a porta. quixen odialo e non puiden. odialo porque era máis ca min, odialo por todo. chameille "ladrón". non lle importou, levouse o que é meu. espertei sen lembrar ben como acabou a cousa. supoño que é porque aínda non rematou

ao final perdeu o Sporting... en fin, que non todo nesta vida é gañar.

Moby - Hotel - CD1

Oh where you end
Oh where you end
Oh where you end

chúzame