a primeira vez que quixen montar no Dragón non fun quen. foi ao voltar de pasar 15 días de intercambio en Torre Annuziata. 15 nos que me devorei toda a arte habida e por haber no Renacemento e parte do Barroco con estes olliños de cores mesturadas e miopes. e namoraronse da arte para sempre. unha cousa son fotografías, outra cousa cousa é o paraíso que eles probaron. ao voltar paramos no parque. un día enteiro. tiña tanto medo que me botei a chorar e avergonzada e cabreada comigo fuxín da cola. ese medo irracional... nunca che pasou que queres facer algo, pero tes tanto medo que non podes? nin o intentas. case seis horas despois e guiada por un impulso que non sabía de onde viña, sen penar, púxenme na cola con Manu e Mónica nerviosa coma un vimbio e facendo o parvo. Xabi tamén viña. só me lembro de Manu axústándo o meu arnes e eu cantando cancións de Maná para espantar o medo mentres subía por aquela costa que nós levaba cara o ceo. os ollos pechados. o corazón bombeando tan forte. e sabes que pasou despois?

déixaste levar. a vertixe desparece e o corpo reláxase. e sentes a forza do Dragón debaixo de ti. para un lado e para outro, en perpendicular, boca arriba. a ingravidez máis absoluta. e berrei como se fose William Wallace, como unha leona. cando parou, aínda montados, eu non podía parar de rir e de patalear contra o chan. case non podía crelo. e Xabi miroume serio. veña, que agora hai pouca xente, volvemos subir pero adiante de todo. e eu sorrín. pero prométeme que ti non vas berrar. era un reto cariñoso. e sei que me brillaron os ollos de confianza. vale e outra vez o mesmo ritual. e o sorriso perenne na miña cara. disfrutei como aquel que sabe que hoxe é o seu derradeiro día na terra.

de volta en Atenas conteille orgullosa a miña fazaña a Osiria. a súa cara cando lle ensinei a foto que nos sacaran. tiña unha felicidade serena debuxada na cara impropia de min naquela época. tiña 17 anos e por unha vez na vida sentíame quen de loitar polas cousas que soñaba.  canto máis medo, máis forte e imparable é o impulso de tirar cara adiante. sempre cara adiante. coma os carneiros. pase o que pase.

isto non ben a conto, só é un dos meus pequenos grandes tesouros.

Chuzame! chuzame -