as miñas nenas and casualidades26 Out 2006 12:58 am
pasa que te cruzas todos os días con elas. as que fan barullo ao fondo da clase. sempre rindo. e miras cara atrás cunha mestura de envexa e curiosidade. e así durante anos. ata que un día de casualidade, por terceiros, cruzas un par de palabras tímidas. e o resto xa non me lembro. sempre resoan risas na miña cabeza tola. tíñalas diante, pero non as vías. e aquí estamos pras duras e pras maduras.
chuzame -
Outubro 26th, 2006 at 11:48 am
a min tamén me pasou iso… pero foi por iniciativa propia que os coñecín. pero claro, na miña clase é máis fácil… só eramos sete ó principio jeje.
Outubro 26th, 2006 at 4:49 pm
XA EMPEZAS A ABURRIR SEMPRE O MESMO
SE ALGO + ORIXINAL
CHEGAS A CAER PESADA!!!
Outubro 26th, 2006 at 4:50 pm
ti tamen Noa
cocoliso
Outubro 26th, 2006 at 5:01 pm
xa é que nós somos bastantes máis xDD
querido crítico:
primeiro: non creo que sexas tan “ánonimo”… valo collendo?
segundo: si, tes razón, pero que se lle vai facer? un días escribo mellor e outros peor. non son perfecta e xa hai moito que perdín o meu afán de perfeccionismo… así que…
terceiro: se non che gusta non leas, eu non me vou ofender.
cuarto:tamén me aburres ti a min e non digo nada.
saúde!!!
Outubro 26th, 2006 at 11:01 pm
Haiche moito “atrapao” por aí solto…
Outubro 27th, 2006 at 9:18 pm
Hum. Eu tencionava comentar na entrada, mas a mensagem do “crítico anónimo” tirou-me a vontade. É facílimo ser cruel e ocultar-se trás do anonimato, o difícil é mostrar respeito pelos demais, pelo seu trabalho e pelas suas inquedanças e obsessões. Não há nada de mau em usar pseudónimo, mas uma crítica dura exige tirar as máscaras.
Aultre, tu continua a ser tu própria, que este é o teu lugar para sê-lo.
Outubro 28th, 2006 at 11:22 am
obrigada, Pandeirada e Parzival!
Outubro 29th, 2006 at 1:29 pm
Por que sera que o que mais nos custa ver e xustamente o que temos diante dos ollos? Iso e o que acontece co amor, asi que supoño que igual pasara coa amistade. O fin e o cabo son, pra min, dous elementos fundamentais na vida, desde logo os meus piares.
Graciñas pola chamanda de onte pequena! Pero sobre todo polo sms. Non o esperaba!! E chegou no momento oportuno.
Maña vemonos en clase.
Agora xa non teras que volver mirar atras con envexa e curiosidade…
NOTA: Non poño til ningunha porque o teclado do PC falla nos acentos!!! Sorry
Outubro 30th, 2006 at 11:56 am