o folio en branco diante miña. é tarde, pero a miña man ten vida propia e escribe mentres eu case soñando deixo que só fale o corazón. as botas vellas e subimos ao monte. acórdome do camiño, do moito que me gustaba andar polos entre os carreiros do monte do Bierzo como se fosemos lobos... bromas e algunhas risas que non tapan a súa ausencia. coller algo confianza en clase. dúas chamadas perdidas e unha cabina. a súa voz moi moi lonxe... odio os teléfonos, nunca sei ben que dicir. esquecerme das gañas de comer. ei, estás pálida, pásache algo? son transparente aínda que non queira... facer os "deberes" na biblioteca

non te preocupes, OCÚPATE

e imos ter que sacar toda a artillería pesada

Chuzame! chúzame -